nieuw gedicht

Voor mijn dochter

Waar laat je de
verwondering over
het onbegrip
geef het een plek
bedek het met jouw
mantel van liefde

Ik zie theater in het
onpeilbare blauw van je ogen
de scherts, de lach, de macht
van het spel en het spelen

Je hoofd een iets opzij
de schouders gekanteld
tegen de hoeken van je lenige lijf
het ongrijpbare verlangen
naar weerstand en prikkels

Zo verdroom je de dagen
die je liefhebt en je uitputten
je kracht geven en vertrouwen

Dagen vol hartstocht en verveling
gebiologeerd starend naar
leven, dromen en fantasieën

.