De nacht

Georg Trakl

.

In een tweedehandsboekenwinkel kocht ik de verzamelbundel ‘We werden 100 jaar ouder’ Dichters over de Eerste Wereldoorlog, samengesteld door Chris Spriet en met illustraties van Wim Opbrouck. In de afgelopen jaren heb ik al vaker geschreven over dichters die leefden gedurende de Eerste Wereldoorlog of die aan het front als soldaat hebben gediend. En het is niet de eerste keer dat ik schrijf over een verzamelbundel met poëzie uit die grote oorlog zoals WO I ook wel genoemd wordt. In 2023 schreef ik nog over de bundel ‘De 100 beste gedichten van de Eerste Wereldoorlog‘ samengesteld door Geert Buelens uit 2014.

Deze bundel bevat naast de originele gedichten ook de vertaalde versies. En uiteraard zijn alle grote namen van dichters uit de verschillende Europese landen ook in deze bundel vertegenwoordigd. Lezend in de bundel kom ik namen tegen die ik niet ken zoals bijvoorbeeld Georg Trakl (1887-1914). In 1910 diende Trakl al in het leger voor een jaar. Na zijn diensttijd werkte hij als apotheker in een ziekenhuis in Innsbruck. In Innsbruck leerde hij een groep avant-garde kunstenaars kennen die verbonden waren aan het gerenommeerde literaire tijdschrift Der Brenner, een tijdschrift dat de Kierkegaard-revival in de Duitstalige landen inluidde. Ludwig von Ficker , de redacteur van Der Brenner werd zijn beschermheer; hij drukte regelmatig Trakls werk af en probeerde een uitgever voor hem te vinden om een ​​dichtbundel uit te geven. Het resultaat van deze inspanningen was de bundel ‘Gedichte’, dat in de zomer van 1913 door Kurt Wolff in Leipzig werd gepubliceerd. Ficker bracht Trakl ook onder de aandacht van Ludwig Wittgenstein, die hem anoniem een ​​aanzienlijk bedrag toekende zodat hij zich op zijn schrijven kon concentreren.

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog diende Trakl opnieuw in het Oostenrijks-Hongaarse leger en werd hij als medisch lieutenant naar het Oostfront gestuurd om soldaten te verzorgen . Trakl leed aan frequente depressies. Tijdens de Slag bij Gródek (uitgevochten in de herfst van 1914 bij Gródek) moest Trakl bij zo’n negentig gewonde soldaten herstellen. Hij probeerde zelfmoord te plegen door de spanning, maar zijn kameraden verhinderden dit. Trakl werd opgenomen in een militair ziekenhuis in Krakau en nauwlettend in de gaten gehouden. Hij verviel in een nog diepere depressie en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem om contact op te nemen met Wittgenstein. Na ontvangst van Trakls brief reisde Wittgenstein naar het ziekenhuis, maar ontdekte dat Trakl was overleden aan een overdosis cocaïne.

Hoewel Trakls vroegste gedichten filosofischer van aard zijn en zich niet zozeer met de werkelijkheid bezighouden, spelen de meeste van zijn gedichten zich af in de avond of hebben de avond als motief. Stilte is ook een veelvoorkomend motief in Trakls poëzie, en in zijn latere gedichten komen vaak de stille doden voor, die zich niet kunnen uitdrukken. Het gedicht ‘Die Nacht’ of ‘De nacht’ in vertaling gaat over een van die helse nachten aan het front. Het gedicht werd oorspronkelijk gepubliceerd in Der Brenner in 1914-1915

.

De nacht

.

U zing ik woeste splijting,

In de nachtstorm

Torenend gebergte;

Uw grauwe torens

In helse grimassen overstromend,

Vlammend gedierte,

Ruige varens, sparren,

Kristallen bloemen.

Kwelling zonder eind,

Dat je God verjoeg

Goedmoedige geest,

Zuchtend in het neerstortend water,

In deinende dennen.

.

Goudgeel flakkeren de vuren

Der volkeren rondom.

Boven zwartachtige klippen

Stort doodsdronken

De ontbrandende windbruid,

De blauwe golf

Van de gletsjer

En geweldig dreunt

De klok in het dal:

Vlammem, vloeken

En de duistere

Spelen der wellust,

Bestormt de hemel

Een versteend hoofd.

.

 

Van Wertheim naar Herzberg naar Hamel

Zwaan-kleef-aan

.

Ik heb deze post de titel zwaan-kleef-aan gegeven om jullie, mijn lezers, wat meer inzicht te geven in hoe sommige van mijn berichten tot stand komen. Het bericht van vandaag bijvoorbeeld. Dat begint bij een interview dat ik lees in het Volkskrant Magazine over Micha Wertheim (1972) cabaretier, programmamaker, columnist en podcastmaker (hij richtte in 2008 samen met Paulien Cornelisse ‘Echt gebeurd’ op een maandelijkse verhalenmiddag en podcast). In dat interview haalt hij een paar dichtregels aan van Judith Herzberg (1934): ‘Nu alles is zoals het is geworden / Nu alles is zoals het is’. Ik lees dat en het eerste is opzoeken uit welk gedicht van Herzberg deze regels komen. Dat blijkt het gedicht ‘Daglicht‘ te zijn uit haar bundel ‘Zeepost uit 1963.

Omdat ik dit gedicht al eens plaatste op dit blog loopt deze weg hier dus vast. Was het een gedicht geweest dat ik nog nooit deelde, of een dichter waarover ik nog nooit schreef, dan is dat aanleiding genoeg omdat als nog te doen. Die weg is dus afgesloten. Het volgende wat ik dan doe is kijken of Micha Wertheim zelf wellicht ooit poëzie schreef. Dat hij prachtige teksten en zinnen schrijft weet ik, ik heb meerdere van zijn shows in het theater gezien. Na enig onderzoek blijkt hij geen dichterlijke aspiraties te hebben, of anders gezegd, ik kan geen gedichten van zijn hand vinden. Wel heeft hij een bundel kinderversjes geschreven onder de titel ‘Duimelot’ waar Villa Achterwerk van de VPRO een televisieserie van maakte. En ik lees dat hij in zijn theatershows regelmatig poëzie voordraagt van andere dichters zoals Judith Herzberg.

Waar ik wel op stuit, als ik de zoekterm gedichten van Micha Wertheim google, zijn gedichten van Micha Hamel (1970) en van zijn bundel ‘Verzamelde gedichten 2003-2023’ heb ik toevallig net nog een niet malse recensie gelezen van Peter Vermaat op de Meanderwebsite. Soms komen dingen bij elkaar zonder dat je er een vooropgezet plan mee hebt gehad. Op de website Gedichten.nl lees ik het gedicht ‘Konterfeitsel’ uit de bundel ‘Luchtwortels’ uit 2006. In dit gedicht komt de regel langs ‘Je aapt gigantisch Tonnus Oosterhoff na..’ wat tot een volgende stap zou kunnen leiden. Dat zoek ik dan op en wat blijkt? Het gedicht ‘Konterfeitsel’ plaatste ik al eens in 2014. Dus neem ik een ander gedicht van hem dat ook op deze website verscheen en wat aangehaald werd door Peter Vermaat in zijn recensie, het gedicht ‘Nullen en enen’ uit zijn bundel ‘Alle cijfers opgeteld’ uit 2004. Zo is de cirkel weer rond en heb je een idee van hoe sommige blogberichten ontstaan.

.

Nullen en enen

.

Ik kan poëzie waarderen.
Wanneer ik een gedicht gelezen heb
zet ik beneden aan de pagina
ernstig
een nul of een één.

Bij twijfel cijfer ik per strofe.
Hun gemiddelde wordt afgerond en
eveneens onderaan genoteerd.

Als ik de bundel
uit heb, tel ik alle enen
op en deel de uitkomst
door het aantal gedichten.

.

Voorschrift

Han G. Hoekstra

.

Dichter, journalist, redacteur maar vooral bekend jeugdgedichten en -verhalenschrijver Han. G. Hoekstra (1906-1988) is geen onbekende op dit blog maar heel vaak heb ik niet over hem geschreven. Ik deelde al eens een dubbel-gedicht (samen met dichter H.H. ter Balkt) over de winter en ik schreef al eens over zijn ‘Verzamelde gedichten‘ uit 1972.

Als dichter liet hij zich vooral liet inspireren door voorvallen en waarnemingen uit het dagelijks leven en zijn naaste omgeving. Zijn poëzie is over het algemeen licht van toon en kenmerkt zich door een toegankelijk taalgebruik. Hoekstra moest niets hebben van gewichtigdoenerij. Net als Adriaan Morriën (1912-2002) en Vasalis (1909-1998) werd hij tot de dichters van het kleine geluk gerekend. Het zijn onder meer deze dichters die werden samengebracht in het literaire tijdschrift Criterium, dat Hoekstra in 1940 samen met Cola Debrot (1902-1981) en Ed. Hoornik (1910-1970) oprichtte.

Vandaag wil ik opnieuw een gedicht delen uit zijn ‘Verzamelde gedichten’ met als ondertitel ‘Dubbelspoor * Het ongerijmde leven * Amorosa * Panopticum * De zandloper * Ongeregeld’ Deze titels verschenen in de jaren 1933, 1940, 1946, 1956 en 1972. Het gedicht is getiteld ‘Voorschrift’. Het betreft hier een liefdesgedicht maar met een sterke mening over een vrouw zou moeten zijn die Hoekstra graag zou vinden.

.

Voorschrift

.

Vrouwen die te veel spreken

zijn als murmelende beken,

die men vergeeft, maar vergeet.

Vrouwen die steeds bedenken

dat zij zich zelf wegschenken,

schenken hun kleed alleen.

Zoek naar de wijze, ware,

die nooit zich zelve verspilde

en nimmer toekwam aan sparen,

wier ogen het altijd beter

gezegd hebben dan haar stem:

hier ben ik, God vergeef me,

neem mij zoals ik ben.

.

Brievenbus voor poëzie

Glasgow

.

Als maker van MUGzine verzorg ik de verzending van dit vrolijke en heerlijk eigenwijze mini-poëziemagazine MUGzine en wat ik de afgelopen jaren heb gemerkt is dat er steeds minder brievenbussen zijn. Niet alleen bij mij in de omgeving maar overal in Nederland. In de afgelopen drie jaar is ongeveer 15% van de brievenbussen verdwenen. Er wordt gewoon steeds minder post verstuurd. Als dit zo doorzet dan wordt de brievenbus net zoiets als een postkantoor, voor nieuwe generaties iets waar ze nog nooit van gehoord hebben.

Waarom deze inleiding bij een post op een poëzieblog? In Glasgow, in de botanische tuinen aldaar, buiten het theehuis, staat een nogal ongebruikelijk object dat gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden. In de uitgestrekte tuinen van bijna 16 hectare, waarvan sommige delen dateren uit het midden van de 19e eeuw, bevindt zich een alledaags voorwerp dat je zomaar op straat zou kunnen tegenkomen, of eigenlijk steeds minder op straat tegenkomt: Een brievenbus, vormgegeven als een (Engelse) rode brievenbus maar volledig gemaakt van gebakken steengoed en versierd met speelse, kinderlijke afbeeldingen van flora en fauna. Op deze keramische brievenbus staat de inscriptie: “Stuur hier uw gedichten.” Deze inscriptie is ook in braille te lezen. Bezoekers van de tuinen worden aangemoedigd om gedichten in de brievenbus te deponeren via de gleuf.

Deze wonderlijke poëziebrievenbus (geweldig idee overigens) is bedacht door Stewart Ennis, een lokale theateracteur en schrijver en uitgevoerd door de Schotse kunstenaar Julia Smith in 2007. Deze Poetry Postbox werd destijds met veel enthousiasme begroet en gebruikt en er was een website waarop de ingestuurde gedichten geplaats werden. Volgens de informatie die ik heb kunnen vinden is deze website helaas niet meer actief. Het eerste gedicht dat ingestuurd werd was geschreven door een meisje met de toepasselijke naam Flora, die nu, bijna twintig jaar later, basisschooljuf is. Ze schreef een gedicht getiteld ‘Gisteravond zag ik in het park’.

.

Gisteravond zag ik in het park

.

Gisteravond zag ik in het park,

Een krokodil met een scheve kaak.

Ik vroeg hem of het goed met hem ging.

Hij antwoordde: ‘Ja, nu ga ik spelen’.

Gisteravond zag ik in het park,

Een man die iemand uitlegt wat de wet inhoudt.

Hij zei dat het geweldig was en dat hij het zeker eens moest proberen.

Pas toen besefte ik dat hij tegen een kraai aan het praten was.

.

Klepdicht

Frank van Pamelen

.

Vandaag pakte ik, zonder te kijken, de light verse bundel ‘Bravogeroep en enthousiast gefluit’ uit 2020 van Frank van Pamelen (1965) uit mijn boekenkast en ik opende de bundel op pagina 119. Daar staan drie gedichten: ‘Luchtdicht’, ‘Deurdicht’ en ‘Klepdicht’. Ik koos voor de langste met de leukste titel ‘Klepdicht’.

.

Klepdicht

.

O schat, wanneer je met me trouwt

Sprak een monteur uit Nibbixwoud

Dan geef ik je geen ring van goud

Maar motorblokken, volgestouwd

Met krukas, draadboom, ingebouwd

Verdeeltandwiel, last-in-first-out

Cilinders en in duizendvoud

Bougies en carters en de rest

En zij zei: ik vind alles best

Als jij je klep maar houdt

.

Ik sluit me aan

Spoken word en poëzie

.

De afgelopen weken heb ik, zoals ik wel vaker doe, de inhoud van mijn blog van dit jaar (en het jaar daarvoor) weer eens onder de loep gehouden. Om te zien of er trends zijn, zaken die me opvallen, dichters die ik heb leren kennen, categorieën die er bij zijn gekomen en andere zaken die me opvallen. Wanneer ik dat doe over voorgaande jaren vallen me toch steeds weer andere dingen op. Dat betekent dat de poëzie(beleving) verandert maar ook dat hoe en waar ik over schrijf aan verandering onderhevig is.

Wat me afgelopen jaar opviel was dat ik op een aantal (grote) landelijke podia dichters tegenkwam die als spoken word performer zijn begonnen. Zo opende Lin An Phoa dit jaar de Nacht van de Poëzie, nadat ze die in oktober 2025 had geopend. In 2024 ontdekte ik haar voor het eerst tijdens een voordracht bij museum Beelden aan Zee, en daar werd ze nog geïntroduceerd als spoken word performer die meer richting de reguliere poëzie zich ontwikkelde. Bij de Nacht van de Poëzie van dit jaar heeft dit geresulteerd in een kleine bundeling van haar gedichten onder de titel ‘Zalven’ (Wintertuin uitgeverij).

Een andere, en misschien wel de bekendste dichter onder de spoken word performers, is Babs Gons. Zij was niet alleen Dichter der Nederlanden maar ze gaf al enkele dichtbundels uit op papier zoals de bundel ‘Wie zijn we morgen‘.

Een derde spoken word performer die hard aan de weg timmert en ook op papier is verschenen, is Derek Otte. Hij stond op het podium tijdens de opening van Poetry International in 2025 en al in 2020 verscheen zijn bundel ‘Woorden zijn daden‘.

Als laatste spoken word performer die de stap naar de papieren poëzie heeft gezet moet ik Gershwin Bonevacia (1992) noemen. Bonevacia is naast spoken word performer dichter en voormalig stadsdichter van Amsterdam (2019-2022). Zijn werk is persoonlijk, ritmisch en maatschappelijk betrokken. Hij slaat een brug tussen literatuur en podiumkunst.

Natuurlijk is dit geen volledig overzicht, er zijn er meer zoals bijvoorbeeld Benzokarim en Dean Bowen, maar dit zijn wat mij betreft wel de voorlopers. Van Gershwin Bonevacia hieronder het gedicht ‘Ik sluit me aan’ dat hij ter gelegenheid van 80 jaar vrijheid schreef op verzoek van het CPNB.

.

Ik sluit me aan

.

Tussen verleden en heden, een kwestie van perspectief:
aan deze kant van de geschiedenis geven wij namen
aan wat we willen onthouden,
nummers aan wat we liever vergeten.
Tussen oorlog en vrede, een kwestie van taal.

“Men mag niet knielen voor gemakzucht, men moet elk vuurtje in de ziel durven ontsteken,”
hoor ik mijn overgrootmoeder fluisteren.
Het doet me denken aan
de heldinnen wier strijd in de schaduw van de geschiedenis plaatsvond,
aan hen die uit het Caribisch gebied kwamen of vochten in voormalig Nederlands-Indië,
hun wortels vermengd met de grond van strijd en vrijheid.

Soms struikel ik nog over dezelfde drempels.
Verzet is hoe ik hun verhaal doorvertel:
stemmen die verstilden maar nooit verdwenen,
die als geen ander weten hoe het is om deel uit te maken van een geschiedenis
én tegelijkertijd erbuiten te worden geplaatst.

Elke veroordeling van het verleden herinnert mij eraan
dat de strijd voor een werkelijk vrije
en rechtvaardige samenleving ook vandaag nog lang niet voltooid is.

Ik sluit me aan bij
de lichamen die grenzen doorbreken,
de handen die vuisten worden,
de ogen die niet wegkijken bij uitsluiting en onderdrukking,
de ritmes die uit verdrongen diepte komen.

We herdenken om te beseffen hoe broos het weefsel is,
we vieren om de moed te vinden verder te weven,
elke draad die we toevoegen een gezamenlijk gebed:

Elk bestaan is genoeg,
Elk bestaan is genoeg,
Elk bestaan is genoeg.

.

Dit komt ergens anders vandaan

Joep Stapel

.

Opnieuw ontdek ik een dichter. Regelmatig loop ik de grootste boekhandel van Den Haag in (Paagman) om daar in de poëziesectie (die best wat uitgebreid mag worden) te neuzen. Om inspiratie op te doen voor dit blog, om nieuwe bundels te bekijken, betasten, eraan ruiken (ja ik ben een nieuwe boekenruiker) en aan te schaffen. Een van die nieuwe dichtbundels (2025) is de bundel ‘Dit komt ergens anders vandaan’ zijn debuut als dichter.

Joep Stapel (1980) schrijft over klassieke muziek voor NRC. Hij debuteerde in 2019 met de roman ‘Kaf’ en publiceerde verhalen, gedichten en essays in De Gids, Het Liegend Konijn, DWB, Terras en Filter. Met Jur Koksma vertaalde hij poëzie van onder andere Delmore Schwartz, John Ashbery en Eugenio Montale. In de bundel ‘Dit komt ergens anders vandaan’ beschrijft Stapel wat het betekent om hier te zijn, lief te hebben, te verliezen.

Uit de bundel koos ik het gedicht ‘Schuur’.

.

Schuur

.

Als ik een timmerman was

op deze werkdag van natte

as waarin de kinderen spelen

bouwde ik een paard voor je

.

met holle rug en wapperende manen

bouwde ik een list, een zoete

branding en geen einde en

een schuur. Als ik iets was

.

wat ik niet ben, was alles telkens

makkelijk. Ik zit in deze smidse

van verstrooiing en koud vuur en

hamer op de zon, zinspeel en

liefkoos de zon roodgloeiend en

slinger hem uit ons raam in de rivier.

.

Vandaag

Reugebrink over Goudeseune

.

In de bundel ‘Om honing gaat het niet’ uit 2023 van schrijver, essayist en dichter Marc Reugebrink (1960) lees ik een In Memoriam voor de Vlaamse dichter, (brieven) schrijver en recensent Koenraad Goudeseune (1965-2020). In de categorie Dichter over Dichter een mooi voorbeeld van hoe dichters over hun collega’s schrijven. In dit geval een In Memoriam maar ook vanuit een vriendschap of een bewondering.

Het gedicht heeft ook nog een citaat van de Duitse schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur in 1981,  Elias Canetti (1905-1994) “Gestern sterben, sein neuester Trick’ waaruit behalve ironie ook mededogen klinkt. Het gedicht van Reugebrink is getiteld ‘Vandaag’ en het terras deelde hij met Koenraad en Herman  Jacobs, waarschijnlijk bij ‘De kleine kunst’ op de Lousbergkaai in Gent. Na de dood van Koenraad Goudeseune schreef Marc Reugebrink op Facebook daags na zijn overlijden en daarin refereert hij aan dat terras, dat in de eerste strofe van het gedicht ter sprake komt.

.

Vandaag

.

Wat zouden wij, zo zeiden wij, wij

zouden gisteren sterven, zoals de oude

Elias ons voorgezegd die ene zomernacht

op dat terras, jij, Herman, ik – wij

.

zouden weten te ontkomen. De sterren

schenen in de nacht en aan de overzijde

blonk achter de lantaarnpalen de belofte

van een nieuwe dag. Wij klonken

.

op ons lijf en leden. De aarde

draaide rond dezelfde as,

de maan was tijdelijk verdwenen.

.

En toen het ochtend was, de dag

ons van onszelf ontvreemdde, bleek

dat wij gisteren nog voluit leefden.

.

toen ik je kwijt raakte

Joost Baars

.

De Poëzieclubkeuze van Awater, poëzietijdschrift dat driemaal per jaar verschijnt, is dit keer (behorende bij nummer najaar 2026) de bundel ‘Toen ik je kwijtraakte’ van Joost Baars (1975). Als je een uitgebreid abonnement hebt op Awater (zoals ik) krijg je elke keer dat het tijdschrift verschijnt de clubkeuze meegestuurd. De clubkeuze is een met zorg uitgekozen recente poëziebundel.

Dit keer dus ‘Toen ik je kwijtraakte’ van Joost Baars. In deze bundel gaat het over rouw. De reden dat Awater koos voor de bundel van Joost Baars wordt uitgelegd onder het kopje ‘Poëzieclubkeuze’: “In bespiegelende poëzie doet Baars verslag van het verlies van zijn moeder. De poëzie van Baars is helder, ritmisch, klankrijk en bijna altijd opgebouwd in smalle tweeregelige strofen zonder hoofdletters, dat maakt zijn stijl eigen en herkenbaar. Hij toont de ontregeling van de dood in soms expres prozaïsche regels en weet de lezer te raken met scherpe inzichten of sterke beelden.” En: “de mooiste gedichten uit de bundel lezen als instant klassiekers.”

Opvallend in deze bundel zijn de twee reeksen gedichten (in totaal 14 gedichten) die beginnen met de regel ‘toen ik je kwijtraakte’, die ook de titel van de bundel heeft bepaald. Ik koos voor één van de gedichten en wel voor ‘toen ik je kwijtraakte / de derde keer’.

.

toen ik je kwijtraakte,

de derde keer,

.

was jij in mijn keel

blijven steken. ik

.

zat in de keuken, pan

vol met weelderig

.

vlees op de pit, niet

in staat om te eten.

.

zo sleten de dagen,

tot ik begon

.

te vermagere.

.

naarstig ging ik

op zoek naar een mes.

.

 

Aan mijn engelbewaarder

Frederik van Eeden

.

In een miniboekenkast langs de weg staan meestal heel veel oude en onaantrekkelijke boeken. Tenzij de beheerder van die kasten er actief mee bezig is, dan kun je er vaak wel interessante of actuele boeken in vinden. Wanneer ik er langs een loop moet ik altijd even kijken. Meestal weet ik dan bij de eerste aanblik wel of het wat is of niet. Maar ik word ook nog weleens verrast.

Zo liep ik pas geleden langs een kast waarin ik in eerste instantie niet veel zag staan. Oude thrillers uit de jaren ’90 van de vorige eeuw, wat studieboeken en wat verouderde jeugdboeken. Maar er stond ook een klein boekje in de hoek. Kleine (of dunne) boekjes zijn vaak poëzie en dit boekje, ongeveer ter grootte van een MUGzine, was een zeer goed bewaard dichtbundeltje van Frederik van Eeden (1860-1932). Het bundeltje ‘Aan mijn engelbewaarder’ en andere gedichten is uit 1922. Op de titelpagina heeft ene Greetje haar naam geschreven en de datum van 21 oktober 1943.

De 56 pagina’s zijn onderverdeeld in 9 genummerde hoofdstukjes. Hoofdstuk VI bestaat uit welgeteld 1 gedicht en dat is getiteld ‘Uitvaart van Domela Nieuwenhuis’.

Ferdinand Domela Nieuwenhuis (1846-1919) was een Nederlands socialistische politicus en later een sociaal-anarchist en antimilitarist. Domela Nieuwenhuis geldt als een van de oprichters van de socialistische beweging in Nederland. Hij was in 1879 oprichter van het tijdschrift Recht voor Allen. Later, in 1898, was hij oprichter van het blad De Vrije Socialist. Oorspronkelijk heette hij Nieuwenhuis, maar in 1859 ontving zijn familie bij Koninklijk Besluit toestemming de achternaam ‘Domela’ toe te voegen, zodat de familienaam voortaan Domela Nieuwenhuis werd. Vooral dat laatste, dat dit bij Koninklijk besluit ging vind ik erg grappig voor een sociaal-anarchist.

.

Uitvaart van Domela Nieuwenhuis

.

De roode Baar kwam nader, uuren toefden

duizenden voor de vensters, op de straten

geduldig wachtend, ernstig, met zacht praten,

eindlooze, sombre meenigt van bedroefden.

.

De volksbuurt vol, al de door zorg gegroefde

in ’t rauwe morgenlicht vale gelaten,

moeders met kindertjes, dat ze niet hoefden

die zooveel uuren lang alleen te laten –

.

Daar vlamt de Roode Baar, met Rood van Trots,

van vuur’ge Liefde en van heilig woeden,

.

En al d’onterfden voelen bij dat Rood

daar gaat een wreeker van hun valen nood.

.

Roode Bloeddroppel uit de Wonde Gods!

Hoelang – hoe lang nog zal de Wonde bloeden?

.

November 1919

.