Hoe het was (Uit 'Zichtbaar alleen')
Op verzoek
nog een gedicht uit ‘ Zichtbaar alleen’ .
Hoe het was
Hoe het was
toen het begon
De hemel trok open
boven een wolk van
geparfumeerd babyhaar
De warmte van familieliefde
en zijdezacht dons
gaven rust en genegenheid
Het leven van een zondagskind
leek langer dan de seizoenen
fortuinlijk en verguld
De geschiedenis spreekt zijn taal
de boeken het verhaal
van glorie en geloof
Maar
hoe het was,
toen het eindigde
Daarvan getuigt dit beeld
van koud marmer en
franse lelies
Geplaatst op 23 september 2008, in Publicatieproces. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.
ZICHTBAAR ALLEEN 
een kind verliezen….
ik moet er niet aan denken.
mooi gedicht weer wouter. het trekt me mee naar mijn eigen geschiedenis van babietjes en familiegeluk.
prachtige foto trouwens ook!
groetjes
nicole
Hoe meer ik lees van Zichtbaar alleen, hoe nieuwsgieriger ik word naar de rest van je boek…de gedichten, maar ook de foto’s.
Kan dan ook niet wachten totdat ik het op mijn gemak kan doorlezen.
Rillingen…….
De afbeelding roept trouwens iets katholieks bij me op…..
Precies. Woord en beeld tezamen, dat pakt. Dat bewijst dit mooie gedicht en dito beeld nog maar eens een keer. Dank voor je aardige reactie op mijn gedicht onbeantwoord. Een goed begin, van een slechte dag is nooit mis.