Dichter over dichter

.

Dichter Albert Verwey  (1865-1937) schreef vaker over collega dichters. Zoals bijvoorbeeld over Frederik van Eeden (1860 – 1932). In de bundel ‘De Nederlandstalige poëzie in pocketformaat’ uit 2012 lees ik nog een gedicht van Verwey over een collega dichter. Dit keer over de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867), niet meteen een tijdgenoot maar wel een groot en belangrijk dichter. Het gedicht werd overgenomen uit de bundel ‘Dichtspel, oorspronkelijke en vertaalde gedichten’ uit 1983.

.

Baudelaire

.

Baudelaire is een Satan in vlammen geklonken

Waar beurtelings van haat en van zaligheid vol

Hij smeedt en verfijnt in de gloed van de vonken

De klaarheid van ginds en de nacht van zijn hol.

.

Zijn bloed en zijn brein als gesmolten metalen

Verwerkte hij rein tot hem ’t lichaam ontviel:

’t Was as wat er bleef, maar bevrijd zag men stralen

Ontzondigde aartsengel, klapwiekend, de Ziel.

.