Een liefdesgedicht

van Lord Byron (1788 – 1824) en omdat het zo’n mooi gedicht is in het Engels én in het Nederlands.

.

She walks in beauty

.

She walks in beauty, like the night

Of cloudless climes and starry skies;

And all that’s best of dark and bright

Meet in het aspect and her eyes;

Thus mellow’d tot hat tender light

Which heaven to gaudy day denies.

.

One shade the more, one ray the less,

Had half impair’d the nameless grace

Which waves in every raven tress,

Or softly lightens o’er her face;

Where thoughts serenly sweet express

How pure, how dear their dwelling-place.

.

And on that cheek, and o’er that brow,

So soft, so calm, yet eloquent,

The smiles that win, the tints that glow,

But tell of days in goodness spent,

A mind at peace wit hall below,

A heart whose love is innocent!

.

Ze schrijdt in schoonheid

.

Ze schrijdt in schoonheid, zoals ’n nacht

Die helder is, vol sterren staat;

Licht en donker, klare pracht

komt in haar ogen, haar gelaat:

vertederd tot een licht dat zacht

de mooiste dag achter zich laat

.

meer schaduw. Of wat minder licht,

verzwakt de eed’le gratie;

die gaf haar lokken, haar gezicht,

hun nameloze staatsie;

en alle zoets waar zij aan dacht

droeg bij aan haar serene pracht.

.

En om haar mond, en op haar wangen,

Speel zacht en zonder vragen

Een lach, een blos, een stil verlangen

Naar vroeg’re, schone dagen;

Haar ziel heeft alle rust ontvangen

Om zuiver te behagen!

.