Heb mij nodig
Herman de Coninck
.
Vandaag is zo’n dag dat ik een gedicht van Herman de Coninck met jullie wil delen. Poëzie en zeker poëzie van sommige dichters sluit soms heel goed aan bij mijn gemoedstoestand. Vandaag is mijn gemoedstoestand er een waarbij Herman de Coninck past. Ik heb gekozen voor het gedicht zonder titel uit de bundel ‘Enkelvoud’ uit 1991.
.
Heb mij nodig. Kun mij niet missen
Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen,
Levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:
Het is familie. Van geluk weet ik dat niet.
Er is geluk waarmee je alleen
moet zijn. Het te grote,
Zo heb ik, toen jij geboren was, een dag
door bossen gelopen. En toen pas besloten
dat jij er misschien mee te maken had,
en je moeder, die ik kende van vroeger.
Er is keihard geluk, waarvoor je moet
achterlaten en hebben en twintig zijn
zoals in het Frans: twintig jaar hebben.
Heb mij niet nodig. Kun mij missen.
Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.
Dan kun je ook rustig veertig worden.
Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest
Kun mij dan missen maar doe het niet.
.
Geplaatst op 20 mei 2015, in Dichtbundels, Favoriete dichters en getagd als 1991, dichtbundel, dichter, Enkelvoud, favoriete dichter, gedicht, gedichten, gevoel, Heb mij nodig, Herman de Coninck, poëzie, zonder titel. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.
ZICHTBAAR ALLEEN 
Ja, dat is natuurlijk schitterend hé
Nou, schitterend? Ik maak bezwaar tegen: Kun mij missen. Dat verpest het gedicht behoorlijk. Het is zoiets als: ben tevreden, bedoeld als imperatief. Dat hoor ik tegenwoordig ook wel, maar het is gewoon fout.
Het is wel Vlaams he
‘Meisje’, door Huub van der Lubbe prachtig ingeleid in Gedichten die mannen aan het huilen maken is mijn nieuwe favoriet van De Coninck.