Hans Warren

.

Zoals alles in dit leven staat ook de literatuur onder druk. Ik denk aan de boeken van Roald Dahl waarin, door de invloed van sensitivity readers in het Verenigd Koninkrijk,  woorden en uitdrukkingen aangepast moesten worden, de controverse rond de vertaling van Amanda Gormans ‘The Hill We Climb’ door Marieke Lucas Rijneveld en pas geleden nog de ophef over het gedicht dat geschreven zou worden voor de Kinderboekenweek door Pim Lammers. Je zou bijna gaan denken dat poëzie en literatuur er toe doen.

Dat er in andere tijden anders gekeken en gedacht werd over allerlei zaken blijkt voor mij wel uit het gedicht ‘Sebastiaan’ van Hans Warren (1921-2001). Het gedicht werd overgenomen uit zijn ‘Verzamelde gedichten 1941-1981’ in de bundel ‘Ik droeg nog kleine kleren’ Het kind in de Nederlandstalige poëzie uit 1994. Ik vraag me af of de scherprechters van vandaag een dergelijk gedicht niet meteen gecanceld zouden hebben.

.

Sebastiaan

.

Sebastiaan was een knaap

zoals Michelangelo schilderde:

matte huid, befloerste ogen

onder een luifel zwarte krullen.

Hij had altijd iets droevigs

en zijn leden, hoe mooi ook,

waren net iets te zwaar van bouw.

Ontroerend, in een verlaten duinpan,

toen hij voor ’t eerst naakt lag,

zijn heel kleine geslachtsdelen,

nootjes van klootjes,

en in het groefje van zijn eikel

vonkte als diamant een druppel.

.