Meisje in de tram

.

Er is de laatste tijd weer veel aandacht aan de onveiligheid van vrouwen en meisjes. Op allerlei ongure plekken maar ook gewoon in de buitenruimte, in het openbaar vervoer en in openbare en commerciële gebouwen en etablissementen. Heel terecht en gelukkig is er veel aandacht voor, en helaas is er nog steeds behoefte aan deze aandacht want meisjes en vrouwen ervaren nog steeds de veiligheid die heel natuurlijk zou moeten zijn, niet.

En denk nou niet dat dit iets is van de laatste tijd, al vele decennia ervaren vrouwen deze onveiligheid, misschien is het iets van alle tijden, en is er, door allerlei incidenten zo nu en dan meer aandacht voor. In de bundel ‘Verzamelde gedichten’ uit 1979 van Ed. Hoornik (1910-1970) staat een gedicht dat juist die onveiligheid als onderwerp heeft. En dat is bijna 50 jaar geleden. Alle reden om er bij stil te blijven staan en er iets aan te doen, waarbij ik me realiseer dat dit slechts een kleine druppel op de spreekwoordelijke gloeiende plaats is.

.

Meisje in de tram

.

Mannen kijken mij aan,

kleden mij haastig uit,

breken in in mijn huid,

randen mij overal aan,

kunnen niet verder gaan.

.

Maar het kind dat daarnet,

toen zijn moeder niet keek,

zo maar een krant als steek

op zijn hoofd heeft gezet,

lacht het helemaal weg.

.

Zittend in een tram,

even mezelf ontsnapt,

voel ik soms broederschap.

Warmte trekt door mij heen.

Haastig zet ik mij schrap.

.