J.C. Bloem

.

Ook vandaag ben ik voor mijn boekenkast gaan staan en heb ik, dit keer met enig strekken, je wilt niet steeds dezelfde plank nemen, zonder te kijken een bundel gepakt. Dat is dit keer de bundel ‘Verzamelde gedichten’ van J. C. Bloem (1887-1966), een vijfde druk uit 1976. Ik open de bundel op een willekeurige bladzijde, 169 in dit geval, en daar staat het gedicht ‘Eenzaam’.

.

Eenzaam

.

Besloten in ’t gewonde zelf

Blijft elk, die niet meer hopen mag,

Toch rijst voor hem aan ’t laag gewelf

Steeds dag na grijze dag.

.

Maar is het zwak, een enkle maal,

Te wensen, dat er iemand was,

Die spreken zou in de éne taal,

Waardoor het hart genas?

.

Een mens, die oordeelt noch verwijt,

Maar die begrijpt door de eigen nood

Hoezeer de helse daaglijksheid

Des levens alles doodt.

.

Vergeefs. Onscheidbaar is de smart

Van ’t leven en moet doorgeleefd:

Er is voor de eenzaamheid van ’t hart

Geen mens, die uitkomst geeft.

.