Juryrapporten en gedichten

.

Om het verslag van de Ongehoord! Poëziewedstrijd af te ronden zal ik de komende dagen de winnende gedichten en de juryrapporten hier publiceren.

.

3e prijs:  Sabine Kars

.

thuisfront

hier drijf ik – in alle staten
sluit ik elke lente in

ik ben een leger
van verdragen ik schend me
tot de laatste zin en ik gier

uit al mijn gaten

dit huis wraakt en splijt en wreekt
hier pleegt de huismeester verraad

ik woed waar ik schuil en ik graaf me in

ik graaf me in en ik baar mijnen
maak alles met mijn grond gelijk dit huis
stond nimmer op de kaart dit huis is

al zijn wachters kwijt

als ik kon zijn wie ik graag wilde zou ik
bedaard in mij ten onder gaan

maar ik liet
de vijand binnen

verschroeide aarde

nu zal ik altijd oorlog zijn

.

Juryrapport

Toen wij, de drie juryleden, ieder een eigen top vijf op tafel legden, kwamen er in feite ruim tien gedichten uit als mogelijke winnaars. Dat is geen slechte score. Door wikken en wegen kozen we uiteindelijk de drie die hier worden gepresenteerd.

Ik heb onder andere ‘thuisfront’ verdedigd.

Het is een beeldend gedicht dat de lezer snel naar binnen zuigt.

Ik is zelf de zonde, het drijft in alle staten, giert uit al zijn gaten.

De beelden zijn niet mis te verstaan: ze staan als het huis waar de zonde in schuilt.

Ze houden de boog gespannen en verraden slechts mondjesmaat waar het om gaat.

De spanning zit ook in de taal. Het gedicht is geschreven  in vrij vers, maar de dichter bedient zich van toevallig rijm en binnenrijm en slaagt er vooral in door klank de tekst aaneen te binden. De langgerekte klinkers in verschillende woorden zoals: wraakt, wreekt, pleegt, verraad, graaf enzovoort, leveren boeiende muziek op. Je leest en herleest. Ik had telkens de neiging om de tekst hardop te zeggen.

De dichter gebruikt geen kapitalen,‘thuisfront’ is één lange zin met grote woorden. Het totale beeld is een overdrijving, met ironie als ondertoon. Hoofdzonde is in zich ook een overdrijving. Vorm klopt met de inhoud. Maar waar grote woorden vallen, loert het gevaar van overdaad. Dit gedicht is op het randje. Ik herlees het. Het blijft staan. Toch twijfel ik over de voorlaatste regel.

De dichter is zelf in de huid van de woede gekropen.

Niet de heilige woede – Gods toorn, maar woede die vernietigt.

En hij biecht die woede op, hij biecht zijn onmacht op om anders te doen.

Gaat in de finale recht op zijn doel af. Missie geslaagd.

maar ik liet

de vijand binnen

nu zal ik altijd oorlog zijn

Jana Beranová