Jan Pieter Guépin

.

Er zijn veel dichters. Heel veel dichters. Als je bloemlezingen bekijkt dan staan er soms dichters in van eeuwen her. Dat betekent dat het arsenaal aan dichters voor iemand die over poëzie schrijft (zoals ik) enorm is. Dat is één van de redenen dat ik, een tijd geleden alweer, begonnen ben met de rubriek (bijna) vergeten dichters. Veel van de dichters die heden te dage niet meer gelezen worden zijn namelijk nog steeds zeer goed leesbaar.

Een goed voorbeeld van zo’n (bijna) vergeten dichter is wat mij betreft J.P. Guépin (1929 – 2006). Tijdens zijn studie klassieke letteren aan de universiteit van Amsterdam was hij redacteur van het studentenweekblad Propria Cures. Hij promoveerde op een onderwerp uit de Griekse godsdienstgeschiedenis: De tragische paradox.

Guépin was dan ook een groot pleitbezorger van de Neolatijnse poëzie, waarvan hij veel vertalingen maakte. De Neolatijnse poëzie zijn gedichten die zijn geschreven in het Latijn in de periode vanaf de renaissance.

In het gedicht’Ik word als jij’ komt deze voorliefde niet zozeer naar voren. Het gedicht komt uit de bundel ‘Gedichten’ uit 1984.

.

Ik word als jij

.

‘ik word als jij, we gaan elkaar vertrouwen,

kom bij me, kijk naar mij, ik naar jou,

mijn armen om je schouders, jij de jouwe,

ik voel hoe jij, jij hoe ik van je hou.’

.

‘Ik word als jij, als we in elkaar vergroeien,

ik proef mijn zoen, jouw zoen is nu mijn zoen,

mijn hand jouw buik, jouw buik mijn hand doet gloeien,

wat ik ook doe met jou zal jij weer doen.’

.

Nu woest maar kalm, dan opgewonden klaar,

gefluister, schreeuwen, en doodstil een poosje,

heel knus als lepeltjes in een klein doosje.

.

Zo gaan we op in elkaar,

wij met zijn tweeën weten hoe dat kan:

de man wordt telkens vrouw, de vrouw wordt man.

.