Lend me some sugar, I am your neighbour*
Wees eens aardig voor je buren
.
Onder dat motto vandaag een gedicht van Joke van Leeuwen uit de bundel ‘Wuif de mussen uit’ uit 2000.
* uit: Hey Ya van Outkast
Bezichtiging
Komt u maar binnen. Hier
is dus de hal. Hier hangen
alle jassen. Voor het
winter is, voor als ze passen.
.
Hier is de kamer met de bank,
waarop ik laat en moe
Afghanistan nog zie op de tv
of iemand die een eind weg
.
praat met aandachtsgeil op camera
gericht gezicht. De deuren. Mooi
bedacht toch deuren, zo eenvoudig
gaan die open en weer dicht en open en weer dicht en o en weer en hoeps en b
.
Nou goed. Hier slaap ik als ik slaap,
het bed zo net of niemand hier, of niets
en hier een bad, een geiser, een wc.
De buren hoor je af en toe een beetje.
.
Mijn roerend goed gaat mee, verweesde
woorden veeg ik weg. Sleept u maar aan
wat u al heeft en meet het mogelijke op
tussen de muren.
.
Geplaatst op 5 juli 2013, in Favoriete dichters, Muziek, Poëzie in songteksten en getagd als 2000, Bezichtiging, Buren, dichter, gedicht, gedichten, Hey Ya, I am your neighbour, Joke van Leeuwen, Lend me some sugar, Outkast, poëzie, Wuif de mussen uit. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.
ZICHTBAAR ALLEEN 
Mooi gedicht. Maar gisteren maakte ik kennis met een heel andere realiteit van burenverhouden. De welgestelde Nederlandse buren van de arme Albanese Sevi Majollari (61 jaar) besloten hier in Brussel “het recht te hebben” zonder aankondiging of overleg haar enige raam aan de achterzijde van haar appartement dicht te spijkerend. Met planken en dikke spijkers. Het uitzicht vanuit hun eigen achterramen op een raam waaruit de armoede opwolkte, vonden ze te weerzinwekkend om het te mogen laten voortbestaan. Dit terwijl mevrouw Majollari borstkanker heeft, en des nachts nauwelijks lucht kan krijgen in haar bedompte huisjesmelkersappartementje. Toen ik de vrouwe des huizes die voor deze gruweldaad verantwoordelijk is, hierop aansprak blafte ze: “wat hoeft ze ons iets te vertellen over haar kanker? Iedereen krijgt kanker! Krijg de tering en zie maar wat je doet. Wij hebben het recht, en die dame heeft de plicht, om haar raam dat uitkomt op onze binnenplaats dicht te maken.” Ik stond perplex. Zoveel egoistische bruutheid, was ik nog niet eerder tegengekomen. Ik ga er werk van maken, dat spreekt voor zich. En misschien niet in een gedicht, maar verslag zal ik er zeker van doen. Met grote lof voor je Zichtbaar Alleen…, hartelijke groet van Serge van Duijnhoven.
Hoi Serge,
je blijft je toch verbazen over de hardvochtigheid en de totale kilte bij sommige mensen. Hoe bedoel je geen hart? Dit gaat veel verder dan dan, dit is het grote kwaad dat spreekt. Succes met je actie en mijn steun heb je!
He Wouter!
ik volg met groot plezier ieder etmaal je blog. Waarmee ik doorgaans mijn dagen aanvang. Om gezwind en lyrisch op gang te geraken.
Misschien mag ik je een gedicht sturen, dat ik zopas op een andere site ineens weer gepubliceerd zag worden (de beste gedichten, heet die blog geloof ik). Ik heb er een kleine bemeking en overdenking bij geschreven die wellicht zou passen op Zichtbaar alleen…
Ik dacht aan de categorie poezie in songteksten, vanwege de link met Dichters dansen niet, en het filmpje “Zomaar goed” dat Henk Hofstede maakte voor het album en de theatershow “Prettige vooruitzichten” (2010) van Rick Treffers. De Youtube link naar dat filmpje heb ik in mijn blogbericht verwerkt. Vandaar.
Zie maar of je er iets mee kan.
Alle hartelijks vanuit Brussel,
Serge
link naar mijn wordpress-blog:
Bij een slapend lichaam
Serge R. van Duijnhoven
ik wil dat je mijn bedoelingen doorgrondt
ik wil dat je de prijs leert kennen van verlangen
de schaal van de dingen, ik wil dat je begrijpt
waarom men het aardige overwaardeert
ik wil je horen zeggen:
‘alles dient slechts om te winnen
alles is tactiek; wij spelen
allemaal’
ik wil dat men ons geheim zal bewaren
dat we elkaar geruisloos achtervolgen als jagers
ik wil dat we bereid zijn onze ziel in te zetten
zoals we een munt inwerpen bij een gokautomaat
ik wil de tijd terug dat ik wijs werd uit mijn dromen
ik wil de tekens terug die ik heb nagelaten op je huid
ik wil je kunnen voelen met mijn ogen in het donker
met mijn nagels nagaan waar je bent geweest
ik wil dat jouw handen me in koele lakens wikkelen
ik wil zien of jouw zijde van de mijne verschilt
ik wil dat je sterker zal zijn naar het einde
ik wil je laten denken dat je wint
ik wil dat je je zonder mij een vondelinge voelt
een zonderlinge in de leegte, ik wil je zien bibberen
in de kou. Ik wil je zwetend, warmgewreven
ik wil je hondsdol, biddend om berouw
ik wil dat je mijn gedachten kunt lezen
ik wil dat je mijn hart kunt raken
of de fatale plek. Het interesseert met niet
wie de wonden veroorzaakt. Het interesseert me niet
hoeveel het er zijn. Ik wil alleen belang stellen
in wat me beheerst. Ik wil op een prachtige plek zijn
als ik sterf. Ik wil kunnen verdrinken in een Rode Zee
me verwonden aan een giftig koraal, aanspoelen
op een hagelwit strand, met jouw smaak nog
op mijn lippen. Ik wil je niet kapotmaken
ik zou niet weten hoe. Kon ik maar zeggen:
ik zal je vergeten. Kon ik maar zeggen:
ik laat je met rust
maar liegen kan ik niet
ik denk altijd aan je, echt waar
ik zal voor altijd aan je denken
Geplaatst op januari 18, 2012 door Voetje
CM-Capture-81
Bekijk en beluister ook het filmpje “Zomaar goed” dat Henk Hofstede maakte voor de Nederlandse singer-songerwriter Rick Treffers. Als tekstuele toevoeging aan dit knappe en gelaagde symfonische lied, dat te horen is op Treffer’s album “Prettige vooruitzichten” (2011), leest de dichter vanuit de coulissen bovenstaand gedicht voor. Als ware het een laatste groet aan een geliefde die achterblijft in bed. Op de drempel tussen nacht en dag, verleden en heden, wanhoop en begeerte, liefde en bezitsdrang.
Oorspronkelijk ontstond “Bij een slapend lichaam” als het resultaat van een soort gedachtenexperiment. Een vraag die ik in een gedicht verder uit wilde zoeken:
wat als de driften van een minnaar niet meer beteugeld kunnen worden. En hij in een onbezonnen vlaag van passie, razernij en bezitsdrang het object van zijn begeerte letterlijk laat stikken? Wat zou deze excessieve minnaar denken, doen en willen zeggen terwijl hij neerknielt bij het lichaam van zijn geliefde? Schiet hij in de kramp der ontkenning, wat ik vermoed, of breken de sluizen van zijn emotie en het zelfinzicht alsnog open? Wat zouden zijn laatste woorden tot haar zijn, alvorens hij de deur van haar slaapkamer zal vergrendelen? En hij met onbegrijplijk kalme tred van de trap in haar studentenhuis afdaalt?
Over het algemeen reageren toehoerders teleurgesteld of zelfs gebeten wanneer ze van deze ontstaansgeschiedenis horen. Degenen die het gedicht dierbaar is, voelen zich bedrogen. Terwijl ik van mening ben dat ik de luisteraar pas echt zou bedotten als ik hier niets over zou vertellen. Ik neem het publiek, zo kun je wel stellen, dus juist in vertrouwen in plaats van het te bedriegen. En al is dituitgangspunt niet iets wat de meeste mensen perse willen of hoeven te weten, waar is het wel.
Hoi Serge,
Het is voor mij heel bijzonder te lezen dat iemand elke dag met mijn blog begint, helemaal als het de schrijver is van het boek Dichters dansen niet dat ik reeds in 1995 kocht. Wat je schrijft herken ik, dat lezers van je gedichten soms hele andere gedachten hebben bij wat je er zelf in heb proberen te leggen. In jouw geval met dit gedicht is dat zeker zo omdat de waarheid (jouw waarheid) wel op een bijzondere manier afwijkt van wat de meeste lezers (ook ik bij eerste lezing) als gedachten hebben bij dit gedicht. Ik zal er zeker over schrijven op mijn blog. Wanneer dat moet ik even zien, ergens deze week waarschijnlijk. Bedankt voor het sturen en het volgen.
Hartelijke groeten uit Den Haag
Wouter