Anton Korteweg

.

Dichter Anton Korteweg (1944) publiceerde onlangs alweer zijn vijftiende dichtbundel. In deze bundel staan luchthartige en scherpe, ontroerend en licht melancholische gedichten zoals we van hem gewend zijn. Korteweg is een man die zijn zegeningen telt, en de kleine dissonanten in het leven maakt hij onschadelijk in zijn poëzie.

Arjen Peters schreef over Anton Korteweg: ‘Een van de aangenaamste Hollandse dichters is Anton Korteweg, een te burgerlijk calvinist om in dit tranendal op verlossing te mogen hopen, en dat weet hij verdraaid goed.’ En een van mijn favoriete dichters van alle tijden Herman de Coninck schreef over hem: ‘Zo lees ik in moeilijke dagen Anton Korteweg. En dan kan ik mijn geluk weer aan.’

Allemaal superlatieven voor een dichter die zijn plek binnen de Nederlandse poëzie meer dan verdiend heeft. Daarom ook hier een gedicht uit zijn laatste bundel ‘Ik, om maar iemand te noemen’ getiteld ‘Even een dagje doen’.

.

Even een dagje doen

.

Uiteindelijk heeft het licht van je gewonnen:

je benen bungelen allemaal uit bed,

nog even en je eerste stappen zijn gezet

de nieuwe dag in, zowat nummer dertigduizend.

De krant ligt al te wachten naast je bord.

Een beker melk, want dat is goed voor elk.

Waar slaan ze deze keer elkaar in gort?

.

Even een dagje doen, moet je daar nou als mens

mee mogen, moeten, kunnen, willen doorgaan,

soms stoïcijns, soms woedend, bevend van verdriet?

Allez, vooruit, veel erger wordt het niet.

.