Wiel Kusters en Gerrit Kouwenaar

.

Vandaag, omdat het vrijdag is en ik het erg druk heb gehad, een bundel uit mijn boekenkast ‘blind gepakt’. In dit geval eens geen dichtbundel (verrassing!) maar ‘aantekeningen over poëzie’ van Wiel Kusters met de titel ‘De geheimen van wikke en dille’ uit 1988. In dit boek staan “indrukken die een gewone, aandachtige lezer van poëzie opdoet, verwoord op een manier die andere gewone en aandachtige lezers met gemak kunnen volgen”. Eigenlijk zou dit een motto van mijn blog kunnen zijn.

Maar terug naar Wiel Kusters (1947) en dit boek. Hij begint met een stuk over de dichter Kouwenaar en laat dat nou precies de dichter zijn over wie ik, zonder te kijken, een pagina opende (188). Daar staat het gedicht van Gerrit Kouwenaar (1923-2014) zonder titel met de  beginzin ‘Men is vandaag ontzettend onsterfelijk’.

.

Men is vandaag ontzettend onsterfelijk

het is eindelijk de echte heldere herfst

die er haast nog niet is.

.

de bladeren vergelen, nog betrekkelijk groen

de wind is nog blauw, wijst geen enkele richting

de grond ligt nog onder het gras

.

men rookt de zwarte sigaar van de dokter

men raakt bezweet door het werpen van darts

men drinkt zijn zevende glas

.

in een ligstoel later men stippelt

onder het genot van dit tijdstip

een reis uit

.

de reis voor de komende heldere winter

en men vindt met de pink weer die heldere weg

naar dat denkbeeldige eindpunt-

.