Van voor 2008

.

Ik krijg zo nu en dan de vraag hoe lang ik al gedichten schrijf en hoe dat dan gegaan is. Ik schreef er al over (mijn eerste gedichtje schreef ik op mijn 13e jaar) en ook over het gegeven dat wanneer ik nu die versjes en gedichten terug lees ik me bijna schaam voor de rijmdwang en de onnozelheid. Toch zijn ze me dierbaar die vroegere gedichten. Daarom plaats ik er zo nu en dan eentje op dit blog.

Ter aanmoediging van jonge dichters (die vaak veel betere poëzie schrijven dan ik vroeger op die leeftijd) om te laten zien dat oefening kunst baart en er ontwikkeling mogelijk is en voor het plezier uiteraard. Daarom dit keer een kort gedichtje van vroeger, ergens halverwege de jaren 80′.

.

Wandeling

.

Die avond, wandelen wij,

met in ons rug

(voor de aanschouwers)

het tegenlicht,

richting heinde en ver

.

eenieder zal ons passeren

zonder enige vorm

van vermoeden

omtrent doel van onze gang

en spoor onzer gedachten

.

en wij, ach

gezien onze gedachten

en de richting waarin wij

ons begeven, gaat alles

ons, ten enen male,

volledig voorbij

.