Redenaar
Wakker vallen
.
In december 2016 stond Els de Groen op het podium van Ongehoord! en toen liet ze al doorschemeren dat er een nieuwe bundel aan zat te komen. Die kwam er en in oktober 2018 schreef ik een recensie over de dichtbundel ‘Wakker vallen’ toen met een gedicht over Trump, de recensie lees je hier https://woutervanheiningen.wordpress.com/2018/10/25/wakker-vallen/
Uit die bundel wilde ik graag nog een gedicht plaatsen in het kader van redelijk recente dichtbundels waar ik nogmaals de aandacht op wil vestigen. Het betreft in dit geval het gedicht ‘Redenaar’.
.
Redenaar
.
Ogen die aandacht vragen.
Stem die thuis geoefend heeft
tot woorden vleugels kregen.
Handen die ze lossen en
armen die zich haasten
om ze uit te wuiven.
.
Woorden zo beladen
dat ze wolken vormen
om met de eerste regens
al geruisloos weer te vallen.
Soms hamert niet de voorzitter
maar god zelf om stilte.
.
Geplaatst op 2 september 2020, in Dichtbundels, Favoriete dichters, Ongehoord! en getagd als 2016, 2018, dichtbundel, dichter, Els de Groen, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, nieuwe bundel, ongehoord!, poëzie, poëziebundel, podium, recensie, redenaar, Wakker vallen. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.
ZICHTBAAR ALLEEN 
Stilte zal er zijn met spijt!
het zal moeten zijn kopspijkert (…) fijne dag, Drager
‘Soms hamer niet de voorzitter’ moet dat niet zijn:
Soms hamert niet de voorzitter’
Klopt ( als een hamer).