Liane Bruylants

.

Vanaf vandaag ben ik even een weekje op vakantie. Daarom, zo als altijd de komende week elke dag een gedicht zonder al teveel omhaal. Vandaag begin ik met een gedicht van de Vlaamse dichter Liane Bruylants (1921-2009). Het gedicht ‘Voor de spiegel’ komt uit haar bundel ‘Droomgestalten’ uit 1976, als deel van ‘De Bladen voor de Poëzie’.

.

Voor de spiegel

.

Ik zat naast hem: aan de wand

weerkaatste de spiegel ons beeld.

Het was als een tijdloos verband

waarin niets van onszelf bleef verheeld.

.

Hij dacht dat ik, dromend, niet wist

wat hij me zwijgend verborg

en wat hij sinds lang had beslist

maar steeds nog niet zeggen dorst.

.

Steelsgewijs keek ik hem aan

toen hij zijn hoofd van me boog

en kon het niet langer bestaan

te verzwijgen hoe hij steeds loog.

.

Hij ging. Zijn afscheid was koel

als van een die weet wat hij wil.

Niets had zin n u noch doel:

wij scheidden zonder geschil.

.

.