Inspiratie, waar zit je?

De eerste flard is er, het idee is er, nu de rest nog…

.

Achter de robijnrode gordijnen

laat de leegte zich kennen

als een nederlaag

.

Var

De doodsnood van de krekels
is slechts het braken van de
stenen heuvels, gebakken trots
in rood verbrande runderskeletten

Draai maar om
onwetende nar aan het hof
van luidruchtig zwetende wijnmakers

Tot stof keert alles weer
wordt alles wedergeboren en kraait
geen haan meer victorie

Elke lust vergaat het oog
gelaten oogopslag, gesloten ooglid,
droge mond

Onbruikbare woorden uit spugend
in valse taal met slissende tong
.

.
De kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn

De grijsblauwe plataanschaduw
zat hem als gegoten
al werd hem driemaal de maat genomen

achter dode namen
weerkaatste de hitte in zijn nek
het verlangen naar de zee
in zijn droge mond

waar is de klei, het zachtwuivend
helmgras, de verkoelende gedachte
aan rijp op de vensters
het krakende ijs zo plat als hier
de grond, vol krassen

de wake aan het wak
van zijn geheugen
rond als de verlepte bloemenkrans
aan zijn voeten

mocht dit van huis gaan zijn
dan liever de warmte
van de paardendeken
in het hooi van zijn jeugd
.

Nieuw gedicht

Al Green is één van mijn favoriete zangers van alle tijden. Niet alleen zijn oude werk uit de jaren 70 maar ook zijn recente cd’s zijn meer dan de moeite waard. Pure soul zoals soul bedoeld is.

Al Green

Als
moe van het alleen zijn
ooit mooier klonk
dan nu
wil ik niets liever
dan dat geloven

moe van de pogingen
tot vluchten, in lang
uitgesponnen draden van woorden
een web van verlangen
te knopen

in de momenten dat
hij zwijgt
valt geluid weg
in een vacuüm van stille
beweging

wiegt hij me mee
in zijn zelf gekozen staat
van gekoesterde eenzaamheid

.

.

.

,

Nieuw gedicht

Het is alweer even geleden maar hier is weer een nieuw gedicht. Wat nu als er geen enorm stijgende zeespiegel in het verschiet ligt maar een nieuwe ijstijd…

.

Na het einde

Bij het kraken van de lucht
breekt het leven
in éénsoortige delen

dat is het uitsterven van alles
de teloorgang, het verdwijnen

kruiend ijs waar nieuwe
eilanden werden verwacht
deze plek misschien
nog twee generaties
in het collectief geheugen

daarna nog in verhalen
steeds mooier in heilige boeken
die zullen ontstaan
nooit verdwijnen of uitsterven

.

Stiltegebied

Het tweede gedicht dat ik bij een schilderij van Nancy Demeester heb geschreven is het gelijknamige gedicht bij haar schilderij Stiltegebied.

.

Stiltegebied

Daar waar de mist
het laagland raakt
in onversneden flarden

waar krijsende meeuwen
het wassende water markeren
op hoog gelegen grenzen

streel je de kou
van mijn handen,
wrijf je leven
in de leegte

dan valt het licht
in het duistere dagdeel
trekken kopjes terug
in witgrijs verenkleed

breng je mij terug
naar nu, laat je de
toekomst schijnen
in het pastel
gekleurde licht

.

Stapeling en Stiltegebied

Zoals ik hier al eerder schreef heeft de Belgische kunstenares Nancy Demeester mij gevraagd om gedichten bij een aantal van haar schilderijen te schrijven met welke zij gaat exposeren op de Ambrozijn tentoonstelling Woordbeeld.

Bij de drie werken met de titels stapeling 4,5 en 6 en bij het schilderij Stiltegebied heb ik gedichten geschreven.
Hieronder Stapeling.

.

Stapeling

Het stratenplan van deze stad
leidt niet tot aan een grens
achter elke nieuwe laan
belendende percelen

het centrum domineert
een strak getekend kader
van straten, aaneengelijnd
de glazen stalen muren

en achter elk raamkozijn
achter elke etalage
staan er verhalen klaar
om eens verteld te worden

.

.

Dood water
 

<!– /* Style Definitions */p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ontvleugeld water

doods van leven

ontdaan

kruipt niets meer

door modder

.

versteende onderwater

flora, slierten grijs

plastic als inktvissen

– made inChina-

strijden om oppervlakte

ruimte met oranje koraal

zeil

.

waar verschuilt zich

het leven, dat leven

onmogelijk maakt,

dat leven ondraaglijk

maakt

.

ontkiewd water

bewegingsloos helder

schuilt de dood

in het donker

.