Nieuw gedicht

Het is alweer even geleden maar hier is weer een nieuw gedicht. Wat nu als er geen enorm stijgende zeespiegel in het verschiet ligt maar een nieuwe ijstijd…

.

Na het einde

Bij het kraken van de lucht
breekt het leven
in éénsoortige delen

dat is het uitsterven van alles
de teloorgang, het verdwijnen

kruiend ijs waar nieuwe
eilanden werden verwacht
deze plek misschien
nog twee generaties
in het collectief geheugen

daarna nog in verhalen
steeds mooier in heilige boeken
die zullen ontstaan
nooit verdwijnen of uitsterven

.

Stiltegebied

Het tweede gedicht dat ik bij een schilderij van Nancy Demeester heb geschreven is het gelijknamige gedicht bij haar schilderij Stiltegebied.

.

Stiltegebied

Daar waar de mist
het laagland raakt
in onversneden flarden

waar krijsende meeuwen
het wassende water markeren
op hoog gelegen grenzen

streel je de kou
van mijn handen,
wrijf je leven
in de leegte

dan valt het licht
in het duistere dagdeel
trekken kopjes terug
in witgrijs verenkleed

breng je mij terug
naar nu, laat je de
toekomst schijnen
in het pastel
gekleurde licht

.

Stapeling en Stiltegebied

Zoals ik hier al eerder schreef heeft de Belgische kunstenares Nancy Demeester mij gevraagd om gedichten bij een aantal van haar schilderijen te schrijven met welke zij gaat exposeren op de Ambrozijn tentoonstelling Woordbeeld.

Bij de drie werken met de titels stapeling 4,5 en 6 en bij het schilderij Stiltegebied heb ik gedichten geschreven.
Hieronder Stapeling.

.

Stapeling

Het stratenplan van deze stad
leidt niet tot aan een grens
achter elke nieuwe laan
belendende percelen

het centrum domineert
een strak getekend kader
van straten, aaneengelijnd
de glazen stalen muren

en achter elk raamkozijn
achter elke etalage
staan er verhalen klaar
om eens verteld te worden

.

.

Dood water
 

<!– /* Style Definitions */p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ontvleugeld water

doods van leven

ontdaan

kruipt niets meer

door modder

.

versteende onderwater

flora, slierten grijs

plastic als inktvissen

– made inChina-

strijden om oppervlakte

ruimte met oranje koraal

zeil

.

waar verschuilt zich

het leven, dat leven

onmogelijk maakt,

dat leven ondraaglijk

maakt

.

ontkiewd water

bewegingsloos helder

schuilt de dood

in het donker

.

Ook zonder

Waar jij niet bent wil ik
verblijven in je nabijheid
is slechts schaduw mijn deel

toch kost verblijven mij steeds
meer moeite loont niet alles
wat ik mij voornemens ben
te doen

Neem mijn stappen terug van
ingeslagen paden leiden niet
naar het gewenste doel

keer om, ga terug langs start
ontvang geen applaus
wees zonder ook genoeg

Maak deel uit van wat groter
is dat wat blijer maakt
tot voldoening leidt

.

Boekenweek 2009

Naar aanleiding van het thema van de Boekenweek 2009 (11 tot 21 maart) met als thema ‘ Tjielp Tjielp’  heb ik het volgende gedicht geschreven:

Mus

Ook als je echt zo heet
vergeet ik nooit je naam

hoe je wegdook
na een zachte streling van je wang
de rode blos tot diep
in je hals

je voorzichtige lach
die de ochtend deed smelten
tot een zee van tijd

de dagen dat ik je zocht
in veel te volle straten
en altijd weerkeerde
tot het plaats delict

je naam nog korter
dan mijn liefde was gegeven

als je echt zo heet

.

Uit de Poll

Zoals ik had beloofd een nieuw gedicht naar aanleiding van de uitkomsten van mijn Poll en het feit dat het morgen Nationale Gedichtendag is.

Verleden

Ik heb een la geopend,
vanochtend in de kou
van het ontwaken

Slordig lag een verleden
tijd, bijna punctueel,
mij in de handen
op het tijdstip van
verschijnen, naakt als
een gevraagd feit

Vanmiddag berust ik
in de wetenschap
dat er een la
onafgesloten blijft

Uit de wedstrijd..

Soms doe je mee aan wedstrijden en dan is er een thema waarover gedicht moet worden. Niet de meest eenvoudige opgaaf over het algemeen.
Een poëziewedstrijd in Utrecht vroeg naar gedichten over Hoog Catharijne.
Nu kwam ik daar nogal eens en dit is mijn gedicht over HC.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Hoog Catharijne

In de hoogte lijkt de hemel

van aards verkopen, voeten

in de modder, op stijlvol steen

Tussen glazen stolpen

vol lijf en leden bewonderende

massa’s, de bijenkorf afwezig

Maar zo alom ervaren