Edwin Fagel

.

Vandaag sta ik voor een van mijn boekenkasten en pak daar, volledig willekeurig, een bundel uit. Het is dit keer de bundel ‘Uw afwezigheid‘ uit 2007 van dichter Edwin Fagel (1973).  Ik neem de  bundel in mijn handen en laat de bladzijden langs mijn vingers glijden en op pagina 35 hou ik stil. Daar staat het gedicht ‘Op Rottumerplaat’.

.

Op Rottumerplaat

.

Ze waren er al lang, de scheuren in het ijs.

.

Vreemd, ik heb nog nooit zo veel aan mijn vader gedacht

als hier, op dit uitgestrekte strand,

in het gezelschap van een troep meeuwen.

.

God moet de wereld zo hebben bedoeld, alles zoals het is,

zonder reden daar om te lachen. Mijn vader

was een autoritaire man.

,

Ik hurk naakt in het zand.

.

‘Willem, ik ben ziek, ik bedoel:

ik ben bang. De meeuwen overleggen

hoe me te vermoorden.

Over.’

.

Liever sta ik in mijn tuin een pijpje te roken.

Maar voor dat soort gedachten is het nu te laat.

.