Sándor Petöfi

.

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een groot artikel van 4 pagina’s over de verkiezingen in Hongarije. Inmiddels is bekend wat de uitslag is en dat maakt dit stuk nog wat actueler. In dit artikel wordt tweemaal een Hongaarse dichter aangehaald. De eerste dichter is  Endre Ady (1877-1919) die ik vrij goed ken als naamgever van de bibliotheek in Hatvan waar ik begin deze eeuw, toen Hongarije nog een open land was, regelmatig kwam. Endre  beschreef zijn land in het hart van Europa, als ‘kompország’ of veerbootland, dat eeuwig tussen Oost en West dobbert. Het is meteen ook het thema van dit artikel, het heen en weer dobberen van Hongarije tussen Oost en West waar Orban juist niet dobbert maar volledig overhelt naar Oost (Rusland).

De tweede dichter die wordt aangehaald is de dichter des vaderlands in Hongarije en vrijheidsstrijder Sándor Petöfi (1823-1849). Peter Magyar, de oppositieleider die het tegen de autocratische populist Orban opneemt met zijn partij Tisza gebruikt veel uit de poëzie van Petöfi in zijn toespraken en partijleuzen. Magyar is dan ook veel meer een politicus die het ‘veerbootdenken’ omarmt dan de populist Orban.

In het artikel wordt het gedicht ‘Nemzeti dal’ of ‘Nationaal lied’ of ‘Lied van het volk’ niet direct genoemd maar er wordt wel naar verwezen. Wanneer je dit gedicht leest (en je op de hoogte bent van de situatie in Hongarije) snap je waarom Peter Magyar juist dit gedicht heeft gekozen om veelvuldig uit te putten. Voor de gemiddelde Nederlander kan dit gedicht erg hoogdravend overkomen maar de Hongaren leven veel meer dan wij in het verleden, met alles wat daarbij hoort, de oorlogen, de veldslagen, het Habsburgse rijk waar ze deel van uitmaakten, van het land van voor de tweede wereldoorlog, dat grote delen van dat land nu deel uitmaken van Roemenië en Oekraïne, en daarbij, dit is een gedicht uit 1848, een gedicht uit de Hongaarse revolutie die leidde tot twee jaar onafhankelijkheid (1848-1849) waarna Hongarije weer bezet werd door het Habsburgse en het Russische rijk. Alle reden dus om dit gedicht hier te delen, in een vertaling van Levente Vervoort.

.

Lied van het Volk

.

Staat op Magyar, het Vaderland roept!

Hier is de tijd, nu of nooit!

Moeten wij gevangen zijn of leven in vrijheid?

Dit is de vraag, geeft antwoord! –

Gevangen waren wij tot nog toe,

Gedoemd zijn onze voorvaderen,

die in vrijheid leefden en stierven

in slavernij kunnen zij niet berusten

.

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

.

Een lafaard van een mens is het,

Die niet durft te sterven, als het écht nodig is,

Die meer waarde het aan zijn zielig leventje

Dan het lot van zijn Vaderland.

Het zwaard schittert meer dan de ketens,

Mooier hangt het om de arm

En toch droegen wij al die tijd ketens!

Terug ermee!, oud zwaard van ons!

.

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

.

De Hongaarse naam zal opnieuw schoon zijn,

Waardig aan zijn vervlogen grootsheid;

Wat de eeuwen het besmeurd hebben,

Die schaamte wassen wij ervan af!

Waar onze grafheuvels zullen zijn ,

Daar zal ons nageslacht knielen,

En in gezegend gebed zullen zij,

Onze verheven namen uitspreken.

.

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

Bij de God der Hongaren

Zweren wij,

Zweren wij, gevangen zullen wij

Niet meer zijn!

.