Categorie archief: (bijna) vergeten dichters
(bijna) vergeten dichters
Nieuwe categorie
.
Iedereen die van poëzie houdt kent wel een dichter, overleden of nog levend, waar nauwelijks of geen interesse meer in is. Een (bijna) vergeten dichter. Bijna, want anders zou je niet op de naam of het gedicht kunnen komen. Als ik in mijn boekenkast kijk staan daar dichtbundels van dichters die je nooit ergens tegenkomt, niet in verzamelbundels, niet op gedichtenwebsites, nergens en die toch de moeite waard zijn.
Voor al die (bijna) vergeten dichters ga ik een klein maar fijn podium ter beschikking stellen. Heb je zelf een dichter waarvan je vindt dat deze nog eens een extra podium verdient? Ken je een gedicht van een (bijna) vergeten dichter die je nog eens in het zonnetje wil zetten?
Mail dit dan door aan mij op woutervanheiningen@yahoo.com
Ik zal met enige regelmaat (bijna) vergeten dichters aan de vergetelheid ontrukken in deze nieuwe categorie. Vandaag beginnend met de dichter Mea Strand.
Mea Strand werd geboren in 1924 en uit haar bundel Orion (De windroos, Amsterdam 1956) het gedicht ‘Ik zag’.
.
Ik zag
.
Ik zag er kwam een geur uit mijn hand
ik keek een handvol spiegeltjes
versplinterende zon of honderd brandglazen
sprongen mijn ogen in diamanten
elke scherf een grotere geur
en elke geur een zwaar woord
en elk woord een wond
en elke wond een wonderlijke kleurige haan
handpalm vrolijke wonderschelp
.
Uit: Nieuwe griffels schone leien (Bert Bakker, 1957)
Omdat het zo’n prachtig gedicht is.
Wordsworth (1770-1850)
.
“Daffodils” (1804)
.
I wander’d lonely as a cloud
- That floats on high o’er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
- A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
.
Continuous as the stars that shine
.
- And twinkle on the Milky Way,
They stretch’d in never-ending line
- Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
.
The waves beside them danced; but they
.
- Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
- In such a jocund company:
I gazed — and gazed — but little thought
What wealth the show to me had brought:
.
For oft, when on my couch I lie
.
- In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
- Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.
ZICHTBAAR ALLEEN 