Eigen werk

.

Na een week van de poëzie in bijzondere vormen en de poëzie van anderen  nu een nieuw gedicht van mijn hand.

.

Daar zal ik zijn

 .

Je schouders schokken als Schokland in de straffe westenwind

donderend vanuit het water op je ranke flanken spelen ze met

de seizoenen, je zoenen zijn zoeter dan het Suikerfeest en laten

me weten, dat eten van je schoot, dik makend lekker is en gekker

is dan het leven van de liefde (doe je aan de lijn?) en sterven van

verlangen naar je wangen en je lijf, vertrouwd  op alle  manieren

die ik ken, gehouwen uit het steen van beelden van weelde en toen

 .

Draaf door mijn dromen in kleur en zwart wit, je zit als gegoten

in zadels van paarden van waarde, de manen geladen met de wind

die je voedt, die je vult en vervuld en gaat liggen als de zon dooft,

je gelooft in de kracht van dat ene, dat unieke, maar gaat uit van

dat wat is verschenen, gelezen en gehoord, aangeboord door bronnen

van kennis van vrienden en familie –vader, moeder, zus- die ik niet

zie maar wel mag kennen uit je boeken die onverminderd zoek zijn

 .

Ik vraag niet om meer of iets anders dan dat wat  je mij schenkt

loop niet om twijfels heen, verschijn vaker in het licht van hetgeen

jij beschijnt, verdwijn of kwijn niet weg voor jou – ik moet hier nu

eenmaal zijn – en schurk me, warm me aan je ogenschijnlijk ware

gedaante, laat het water stromen uit kranen over wegen en lanen in

beschutte straten, in putten en verlaten huizen in kieren en kluizen

want daar wil ik me bevinden, in de vaten van jouw bescheiden woning

 .