Lotte Dodion

.

Op internet zag ik een filmpje over het reguleren van emoties. Ik wist niet dat dat een ding was, je emoties horen bij je, elk mens heeft emoties en die kunnen sterk en minder sterk zijn maar waarom die reguleren? Uiteindelijk begreep ik, is het reguleren van je emoties bedoelt om ze te herkennen, te begrijpen en ze op een gezonde manier te beïnvloeden zonder ze te onderdrukken.

Poëzie en emoties hebben een moeilijke relatie met elkaar. Poëzie die voortkomt uit een (sterke) emotie, is niet altijd de beste poëzie. Waar een emotie een innerlijke beleving van gemoedsbeweging is daar is poëzie juist de vertaling van een emotie of beleving op een manier waarin de emotie niet de bovenliggende partij is. Poëzie gebruikt de gereedschappen die haar is gegeven (klank, rijm, ritme, vorm, muzikaliteit, woordgebruik, zinsindeling etc.) om een bepaalde emotie weer te geven of op te roepen bij de lezer.

Ik moest na het zien van dit filmpje en de gedachten die ik hierbij had denken aan een gedicht dat ik had gelezen in de laatste bundel van de Vlaamse dichter Lotte Dodion (1987) getiteld ‘Verzachtende omstandigheden’ uit 2025. Het betreft hier het gedicht ‘Emotiemanagement’. Een mooi voorbeeld van wat poëzie vermag in relatie tot emoties.

.

Emotiemanagement

.

Het leven is geen ponykamp

fluister ik tegen het paard

dat ik al weken op mijn rug moet dragen,

zijn zwarte manen hangend in mijn hals.

.

Het besprong me in het donker,

zag mij voor zijn nachtmerrie aan.

Ik wilde het verdoven,

maar geen paardenmiddel kon baten.

.

Nu trainen we samen.

Ik schenk het paard

mijn aandachtsveld

en drinkbakken verse tranen.

.

’s Avonds steek ik zacht licht aan,

vraag of het wil dansen

langzaam de nacht door schuifelend

het paard en ik, huiddicht tegen elkaar.

.