Bibliotheekplaza

Vandaag was ik op bibliotheekplaza van Probiblio, een provinciale organisatie die bibliotheken ondersteunt. Een aantal zeer inspirerende sprekers en een krantenbericht uit de Spits of de Metro (wie houdt ze nog uit elkaar) verder brachten mij de volgende overdenking.

Allereerst de sprekers: Aanwezig waren o.a. Nalden (van de gelijknamige blog en WeTransfer), Patricia Martin, Ben Hammersley en Mark Mieras. Zij spraken over de toekomst. De toekomst van social media, van de veranderingen in de wereld, de vlucht die internet heeft genomen en wat dat betekent voor toekomstige generaties en over wat dit voor betekenis heeft voor de hersenen (niet allemaal over al deze onderwerpen maar ze kwamen allemaal aan de orde bij de verschillende sprekers).

Een inspirerende, griezelige, enthousiasmerende en verontrustende dag. Als laatste spreker had de wetenschapsjournalist Mark Mieras een bijzonder onderwerp gekozen: Mensen zijn niet digitaal en onze hersenen zijn geen harde schijf. Zeer informatief. Wat bleef hangen uit zijn presentatie was dat mensen behoefte hebben aan verhalen. Om te vertellen, om naar te luisteren, om te lezen.

Dat deed me denken aan een stukje uit de krant van vanmorgen. Daarin stond een artikel over wat de mens gelukkig maakt. Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat shoppen niet gelukkig maakt (wat door verschillende vrouwelijke collega’s onmiddelijk naar het rijk der fabelen werd verwezen 😉 maar dat etentjes met vrienden en gedeelde ervaringen met anderen gelukkig maken. Waarom? Omdat deze ervaringen herinneringen veroorzaken. Net als verhalen. Herinneringen worden verhalen, deze worden gedeeld en dragen bij aan het geluksgevoel van jezelf en anderen.

Waarom schrijf ik dit, deze blog gaat toch over poëzie? Dat klopt. Voor mij is poëzie het vertellen van verhalen in verdichte vorm. Elk gedicht is een verhaal op zich. Herinneringen zijn een natuurlijke en overvloedige bron van inspiratie voor dichters.

Voorbeelden te over ook in de poëzie. Hier een prachtig voorbeeld van Remco Campert.

.

Antwerps meisje

.

Het was laat in de avond

regen in lamplicht gevangen

sloeg neer op het macadam

van de Mechelsesteenweg

je had een offwhite jurkje aan

ik schatte je op vijftien

je liep langs de straat

waar ook ik overging

auto’s passeerden remden af

reden weer verder

je vroeg de weg naar de Muze

café waar Ferre optrad

Ferre Grignard de anger van jouw lied

zijn stem die op de radio geklonken had

en waarheen je nu op weg was

‘volg de tramrails maar

dan vind je hem vanzelf’

en ik onnnozelaar liet je gaan

.
Antwerps meisje

dat ik in mijn hart draag

wat heb ik toch gedaan

met mijn leven

.

(uit: nieuwe herinneringen, 2007)