Site-archief

Recensie ‘Zoals de wind in maart graven beroert’

Hanta.nl

Vandaag verscheen op Hanta.nl een recensie van mijn nieuwe bundel ‘Zoals de wind in maart graven beroert’.

Enkele quotes uit de recensie:

“Nederland wemelt van de kleine uitgeverijen. De Brouwerij is zo’n uitgever.  Uit het feit dat ze vacatures hebben voor ‘stageplaatsen en vrijwilligers’ kun je afleiden dat het ook daar geen vetpot is.”

“Als je kijkt naar Zoals de wind in maart graven beroert van Wouter van Heiningen is dat vreemd, want in hem heeft De Brouwerij een dichter die volgens mij, na nog een paar jaar ontwikkeling, makkelijk een groter publiek kan aanspreken.”

.

Deze stad ademt de blues

vlak onder de huid bijgezet

in het geheugen van schoonmakers

en slachters

.

hier trekt de gospel

van mond tot hart

en biedt zij troost

als bijvangst van de fles

.

“Dat is poëzie die je ook nog eens tijdens een avond met vrienden kan voorlezen zonder glazig aangekeken te worden.”

.

De rest van de recensie vindt je hier: http://www.hanta.nl/hanta/2012/04/17/zoals-de-wind-in-maart-graven-beroert-wouter-van-heiningen/

Gedichten in vreemde vormen

Oorlogssymfonie door Chen Li (Taiwan)

Dit keer een bijzonder gedicht in een bijzondere vorm van de Taiwanese dichter Chen Li (vertaling Silvia Marijnissen). Zelfs als je het Chinees niet machtig ben (en wie is dat wel) is het meteen goed te begrijpen met een paar vertaalde tekens.

Chen Li heeft een veelzijdig oeuvre op zijn naam staan. Hij staat bekend als een sociaal bewogen, humoristische dichter die graag experimenteert met nieuwe vormen en uitdrukkingswijzen. Dit gedicht is uit 1995.

Noot van de vertaler:
het eerste karakter in de tekst, bing, betekent soldaat. In het tweede deel wordt dat steeds vaker afgewisseld door de karakters ping en pang,
die klinken als geweerschoten en eruitzien als het karakter voor soldaat, maar één ‘been’ missen.
Het karakter qiu in het derde deel is het karakter voor soldaat maar dan zonder ‘benen’. Het betekent (graf) heuvel.

Gedichten in een vreemde vorm

Deens gedicht

Van de Deense dichter Per Højholt (1928 – 2004) is het volgende gedicht:

Elk vers in dit gedicht luidt: ”solen se dens vældige horn mælken fryser i sin karton” (de zon zie haar immense hoorn de melk bevriest in het pak)

 

 

Liefde en pijn

Alexander Poesjkin (1799 – 1837)

Liefde en pijn liggen soms in elkaars verlengde. Alexander Poesjkin schreef er het volgende liefdesgedicht over.

*

Ik had je lief: misschien ook is de liefde

Nog niet geheel gedoofd in mijn gemoed;

Maar zij behoeft je nu niet meer te grieven;

Ik wil dat je geen pijn door mij ontmoet.

 .

Ik had je lief in stilte, niets verwachtend,

Nu eens geremd, dan weer jaloers gezind;

Ik had je zo lief zo teder, zo waarachtig –

Geef god dat zo een ander je bemint

.

 

Verhalen vertellen

Bibliotheekplaza

Vandaag was ik op bibliotheekplaza van Probiblio, een provinciale organisatie die bibliotheken ondersteunt. Een aantal zeer inspirerende sprekers en een krantenbericht uit de Spits of de Metro (wie houdt ze nog uit elkaar) verder brachten mij de volgende overdenking.

Allereerst de sprekers: Aanwezig waren o.a. Nalden (van de gelijknamige blog en WeTransfer), Patricia Martin, Ben Hammersley en Mark Mieras. Zij spraken over de toekomst. De toekomst van social media, van de veranderingen in de wereld, de vlucht die internet heeft genomen en wat dat betekent voor toekomstige generaties en over wat dit voor betekenis heeft voor de hersenen (niet allemaal over al deze onderwerpen maar ze kwamen allemaal aan de orde bij de verschillende sprekers).

Een inspirerende, griezelige, enthousiasmerende en verontrustende dag. Als laatste spreker had de wetenschapsjournalist Mark Mieras een bijzonder onderwerp gekozen: Mensen zijn niet digitaal en onze hersenen zijn geen harde schijf. Zeer informatief. Wat bleef hangen uit zijn presentatie was dat mensen behoefte hebben aan verhalen. Om te vertellen, om naar te luisteren, om te lezen.

Dat deed me denken aan een stukje uit de krant van vanmorgen. Daarin stond een artikel over wat de mens gelukkig maakt. Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat shoppen niet gelukkig maakt (wat door verschillende vrouwelijke collega’s onmiddelijk naar het rijk der fabelen werd verwezen 😉 maar dat etentjes met vrienden en gedeelde ervaringen met anderen gelukkig maken. Waarom? Omdat deze ervaringen herinneringen veroorzaken. Net als verhalen. Herinneringen worden verhalen, deze worden gedeeld en dragen bij aan het geluksgevoel van jezelf en anderen.

Waarom schrijf ik dit, deze blog gaat toch over poëzie? Dat klopt. Voor mij is poëzie het vertellen van verhalen in verdichte vorm. Elk gedicht is een verhaal op zich. Herinneringen zijn een natuurlijke en overvloedige bron van inspiratie voor dichters.

Voorbeelden te over ook in de poëzie. Hier een prachtig voorbeeld van Remco Campert.

.

Antwerps meisje

.

Het was laat in de avond

regen in lamplicht gevangen

sloeg neer op het macadam

van de Mechelsesteenweg

je had een offwhite jurkje aan

ik schatte je op vijftien

je liep langs de straat

waar ook ik overging

auto’s passeerden remden af

reden weer verder

je vroeg de weg naar de Muze

café waar Ferre optrad

Ferre Grignard de anger van jouw lied

zijn stem die op de radio geklonken had

en waarheen je nu op weg was

‘volg de tramrails maar

dan vind je hem vanzelf’

en ik onnnozelaar liet je gaan

.
Antwerps meisje

dat ik in mijn hart draag

wat heb ik toch gedaan

met mijn leven

.

(uit: nieuwe herinneringen, 2007)

Ze schrijdt in schoonheid

Een liefdesgedicht

van Lord Byron (1788 – 1824) en omdat het zo’n mooi gedicht is in het Engels én in het Nederlands.

.

She walks in beauty

.

She walks in beauty, like the night

Of cloudless climes and starry skies;

And all that’s best of dark and bright

Meet in het aspect and her eyes;

Thus mellow’d tot hat tender light

Which heaven to gaudy day denies.

.

One shade the more, one ray the less,

Had half impair’d the nameless grace

Which waves in every raven tress,

Or softly lightens o’er her face;

Where thoughts serenly sweet express

How pure, how dear their dwelling-place.

.

And on that cheek, and o’er that brow,

So soft, so calm, yet eloquent,

The smiles that win, the tints that glow,

But tell of days in goodness spent,

A mind at peace wit hall below,

A heart whose love is innocent!

.

Ze schrijdt in schoonheid

.

Ze schrijdt in schoonheid, zoals ’n nacht

Die helder is, vol sterren staat;

Licht en donker, klare pracht

komt in haar ogen, haar gelaat:

vertederd tot een licht dat zacht

de mooiste dag achter zich laat

.

meer schaduw. Of wat minder licht,

verzwakt de eed’le gratie;

die gaf haar lokken, haar gezicht,

hun nameloze staatsie;

en alle zoets waar zij aan dacht

droeg bij aan haar serene pracht.

.

En om haar mond, en op haar wangen,

Speel zacht en zonder vragen

Een lach, een blos, een stil verlangen

Naar vroeg’re, schone dagen;

Haar ziel heeft alle rust ontvangen

Om zuiver te behagen!

.

Gevoelige dichter

Hoe word je een gevoelig dichter?

Op de blogspot van Oholymackerel vond ik de volgende cartoon waarin precies uitgelegd wordt hoe het werkt.

http://www.oholymackerel.blogspot.com

Gedichten op vreemde plekken

Deel 43: beeldgedicht

Ook dit keer weer geen vreemde plek maar een bijzondere vorm (misschien moet ik de categorienaam aanpassen).

In dit geval een beeldgedicht van de Japanse dichter Seiichi Niikuni Kawa met als titel ‘Riverside sandbank’.

Adrienne Rich

1929 – 2012

Op 27 maart overleed Adrienne Rich, schrijfster. dichter en feministe. Ik kende haar werk niet. Maar ze blijkt heel toegankelijke en bijzondere gedichten te hebben geschreven. Een voorbeeld vindt je hieronder.

Uit: Bronnen

IV

.

Met wie geloof je dat je lot is verbonden?

Waar komt je kracht vandaan?

.

Ik denk dat hoe dan ook, waar dan ook

Elk gedicht van mij die vragen moet herhalen

.

die niet hetzelfde zijn. Er is een wie, een waar

die niet gekozen zijn – die zijn gegeven – en soms onwaar gegeven

.

in het begin pak je wat je pakken kunt

om te overleven.

Gedicht in publieksverslag 2011 fonds voor Cultuurparticipatie

Noodzaak van het gunnen

Vandaag kreeg ik van het Fonds voor Cultuurparticipatie een mail dat mijn gedicht ‘Noodzaak van het gunnen’ zal worden opgenomen in hun publieksverslag 2011.

Hier alvast het gedicht geschreven naar aanleiding van de bezuinigingen op cultuur.

.

Noodzaak van het gunnen

 .

Cultuur moet zinderen

door  velden met begerige mensen

langs afgronden van hemels gezang

in de harten van oude meesters

en jonge honden

 .

cultuur moet zijn

waar kinderen lachen en huilen

zich verbazen over paarse koffiepotten,

stekkers en kabouters,

meters hoog op saaie rotondes

 .

cultuur laat niet na

behaagt niet, vraagt niet,

draagt niet en verlaagt niet

ze dompelt onder , overrompelt

en verwondert

 .

cultuur zijn wij

elke dag, zonder voorbehoud

met volle teugen, in onze adem

en  ogen, onder onze huid

prikkend  in alledaagse taal