Joke van Leeuwen

Soms is de titel van een gedicht al voldoende om tijdens een vakantie dit op mijn blog te plaatsen. In het geval van het gedicht ‘Ter wereld’ van Joke van Leeuwen (1952) uit haar bundel ‘Fladderen voor de vloed‘ uit 2007, lijkt me dat vrij voor de hand liggen.

Ter wereld

Eens daverend eruit gedaan

het droge in, naar handen,

dat longen mochten openslaan,

dat lucht erin, dat kleren aan,

dat lavend zog gevonden.

Dat aangevangen te bestaan

uit ketens moeders, voorgoed

moeders, wetend van hoe

onbedaarlijk baarlijk zij zijn

losgebonden.