Site-archief
Gedicht ‘Oud Eik en Duinen’ in de Oud Hagenaar
Mijn gedicht ‘Oud Eik en Duinen’ dat in Poëzie op Pootjes is gepubliceerd verschijnt in de editie van 14 juni van de Oud Hagenaar.
Oud Eik en Duinen
De kraaien zijn geen kraaien
meer, maar kauwen
hun zwarte werk verlicht
hier trekt je laatste adem
een kou doortrokken wintervacht aan
en zingt de lucht in stilte
de prikklok slaat nu nog eenmaal
gaten in de tijd, toch, wie er moet zijn
is aanwezig
hij die stof verlangt
wordt niet teleurgesteld, de grond
wordt dik belegd met ons gepeins
,
Poëzie op pootjes
Bundel gepresenteerd in bibliotheek en bij boekhandel Paagman
Op zaterdag 28 (bibliotheek) en zondag 29 mei was de presentatie van de bundel van derde editie van Poëzie op pootjes. Op zaterdag kreeg directeur van de Haagse bibliotheek, Charles Noordam, het eerste exemplaar uitgereikt, waren er voordrachten van dichters en konden de dichters hun exemplaar ophalen.
Poëzie op pootjes, gedichten over het Haagse gevoel trok in deze derde editie 471 gedichten van jong en oud. Bekende Hagenaars als Kees van Kooten, Wieteke van Dort en Marcel Verreck zijn vertegenwoordigd in de bundel maar ook mij bekende dichters al Jeroen de Vos, David Muiderman en Harry Zevenbergen hebben een gedicht in de bundel staan. Zelf sta ik met mijn gedicht Oud Eik en Duinen op bladzijde 316.
De komende maand zal er veel aandacht zijn voor dit mooie project in de kranten en op radio en tv.
Ook is er op zaterdag 18 juni in theater De Regentes op de Weimarstraat 63 in Den Haag een hele avond met meer dan 40 dichters, Gerrit Komrij, Wieteke van Dort, Tim Akkermans en nog veel meer.
Dus na ’s middags aanwezig geweest te zijn bij het buitenpodium van Ongehoord Rotterdam! in de Jacobustuin kun je ’s avonds langzaam afkicken in dit Haagse theater.
Meer informatie over Poëzie op pootjes kun je vinden op http://www.poezieoppootjes.nl
Lente volgens E.E. Cummings
Spring is like a perhaps hand
Spring is like a perhaps hand (which comes carefully out of Nowhere)arranging a window,into which people look(while people starearranging and changing placing carefully there a strange thing and a known thing here)andchanging everything carefullyspring is like a perhaps Hand in a window (carefully to and fro moving New and Old things,while people stare carefully moving a perhaps fraction of flower here placing an inch of air there)andwithout breaking anything.
Gedicht over dochters
Rutger Kopland
Dit is al lang een van mijn favoriete gedichten. Wij zijn zover nog niet, maar de tijd gaat snel.
Vertrek van dochters
Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.
En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.
Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.
Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.
.
Vertalingen van Engelstalige gedichten
Amelia Walker
De Australische dichteres Amelia Walker woont in Nederland en ze vertaalt Engelstalige gedichten in het Nederlands. Ze vraagt om hulp en reacties op haar vertalingen op haar blogspot http://www.ameliaspoezievertalingen.blogspot.nl
Klik hier om maar haar website te gaan.
Publicatie gedicht in De Vrijdenker
Open brief aan professor Rümke
De Vrije Gedachte (www.devrijegedachte.nl) publiceert in haar maandblad De Vrijdenker van maart 2011 mijn gedicht ‘Open brief aan professor Rümke’.
Gedicht
New Orleans
Een paar jaar geleden was ik in New Orleans en daar, in het Aquarium of the America’s hebben ze een albino alligator.
Aquarium of the Americas
In zijn glazen wereld
lijkt hij te zweven
embryonaal glad en wit,
niet spierwit maar eerder gelig
Door duizenden ogen bekeken
ver van zijn soortgenoten,
alligators in het groen, daar buiten,
onschuldig ongevaarlijk
het lijkt alsof men ´s avonds
na het verlaten van de laatste mens
het ventiel uit zijn rug trekt en de lucht
en het leven uit hem laat weglopen
