Site-archief
Heden (gedicht)
Nog maar eens een gedicht van mijn hand.
,
Heden
,
Wat onmogelijk lijkt,
is het vullen van de leegte
,
Niet de leemtes die zijn gevallen,
ze zijn opgelost en verdrongen door
de sterke verhalen, de tot de verbeelding
sprekende geschiedenissen die we samen delen
,
wat nu onmogelijk lijkt,
zal straks vergeten zijn
,
Samen kan ook alleen beleefd worden
gelijk eenzaamheid in gezelschap soms de
kop opsteekt, je de stilte voelt in het onweer,
’s nachts demonen je slaap verstoren met gehuil
,
Wat nu onmogelijk lijkt
Is slechts één van je opties
,
Hebzucht
Zichtbaar alleen
,
Op verzoek uit mijn eerste bundel Zichtbaar alleen met foto’s van Ruben Philipsen nog eens een gedicht uit de serie De 7 hoofdzonden; Hebzucht.
,
Hebzucht
.
Geen aandrang
zo sterk, zo indringend
als de begeerte
naar have en goed
bepalend voor het denken
van alledag
,
als druppels uit een
lekkende kraan
in een plas
die verwordt tot het grote water
groeit de behoefte
,
steeds wanneer
het doel is behaald
worden de grenzen verlegd
en de bakens verzet
,
want die behoefte bevredigen
loopt altijd weer uit
op het spelen van een wedstrijd
die maar niet wil eindigen
,
Poetry is sexy!
Reuring
.
Maandag 9 september sta ik samen met Alja Spaan, Delia Bremer en Ria Westerhuis bij Reuring in Alkmaar (Bagels & Beans, Koorstraat 29) alwaar ik een keur aan (nieuwe) gedichten zal voordragen. Voor meer informatie kun je terecht op http://www.reuringgedichten.nl
.
Gedicht naar aanleiding van column
Onder de brug
.
Woorden ter inspiratie voor natgeregende fietsers
opdringerige brommerkoeriers, haastige passanten
stressende automobilisten en geduldige hengelaars
.
platgeslagen tekst, meestal onzichtbaar
alleen de schippers nemen flarden tot zich
in het voorbijgaan, in het half donker
.
pas wanneer er een pas op de plaats moet
worden gemaakt, openbaren zich de zinnen
de poëtische overdenkingen onder de brug
.
minutenlang mag de tekst haar lezers
plezieren en verwonderen, tot na het laatste
schip, waarna zij zich weer tijdenlang verbergt
,
Kort gedicht
Wankelen
.
het is als die ene namiddag
toen de fruitvliegjes
maar terug bleven komen
.
steeds opnieuw
gaat het niet weg
stapelt het zich op, groeit
het ver boven mijn hoofd
.
vraag ik me af
wanneer het vallen
gaat beginnen
.
1000ste bericht!
Sinds 1 oktober 2007
.
Dit is het duizendste blogbericht dat ik plaats. Op 1 oktober 2007 begon ik op web-log.nl dit blog naar aanleiding van de (toen nog) voorgenomen publicatie van mijn eerste bundel Zichtbaar alleen. dat is ook de reden dat dit blog nog altijd die naam draagt.
Vanaf 28 september ben ik actief op wordpress nadat web-log het bijltje erbij neer leek te leggen. Op 29 augustus 2012 (nog geen jaar geleden) publiceerde ik mijn 700ste blog bericht. Vanaf dat moment nam ik me voor om elke dag iets te publiceren. Er kwamen categorieën bij (sommige op voorstel van lezers zoals dichter in verzet) en mijn kijk op poëzie werd breder en breder.
Nog steeds schrijf ik over mijn eigen poëzie, post ik mijn eigen gedichten en schrijf ik over mijn activiteiten op poëziegebied maar in toenemende mate schrijf ik in algemene zin over poëzie en dan het liefst over, wat ik de rafelranden van de poëzie noem.
Hierdoor ben ik al op de meest bijzondere initiatieven en uitingen op het gebied van poëzie (en kunst) gestuit. Ik bemerk ook een toenemende interesse in mijn blog en dat motiveert me nog meer om te blijven schrijven over poëzie, elke dag weer.
Speciaal voor deze 1000ste blogpost heb ik een gedicht geschreven, gebruik makend van de readymade of google poetry technieken waarover ik al vaker schreef.
Wie mij kan vertellen hoe ik dit gedicht heb geconstrueerd maakt kans op gratis toezending van één van mijn bundels!
.
Duizend
.
Of het nou zonnen zijn of calorieën
een gelijknamig rijk of bommen en granaten
duizend laat mij niet meer los
.
duizend redenen of manieren hoe
te sterven, duizend vragen en niet
te vergeten de duizend plekken
.
die je gezien moet hebben, met duizend
geweldige dingen, zoals duizend bochten in
de Eifel en duizend toffe mensen
.
duizend keer sterker dan duizend kilo, liter
MB, Newton of ounce gold en hits natuurlijk
op Youtube en duizend Facebook likes
.
voor mij tellen nu vooral de duizend ideeën
die ik had en die gaan komen, de duizend keer
dat ik hoop te verrassen en je laat glimlachen
.
Wil je dit gedicht beluisteren via mijn Youtube kanaal? Kijk dan hier:
Over de doden
Zichtbaar alleen
.
Vanmorgen kreeg ik een berichtje van Evy van Eynde, haar nieuwe dichtbundel komt uit en ze vroeg me of ik over deze bundel en de bijbehorende theatervoorstelling iets wil schrijven op dit blog. Ik ga haar hierover nog mailen maar het deed me denken aan mijn eerste bundel ‘Zichtbaar alleen’.
Die heb ik erbij gepakt en uit Zichtbaar alleen vandaag het gedicht ‘Over de doden’.
.
Over de doden
.
Ik leef in de schaduw
van het leven
.
op zoek naar het donker
laat het licht mij koud
.
noem mij wie ik ben
ik toon u mijn ware zelf
.
geef mij uw dierbaren
uw onderdanen, als olie
op mijn vuur
.
noem mij wie ik ben
laat mij u vergezellen
.
ik wacht geduldig, mijn tijd
staat vast, de eeuwigheid
als metgezel, mijn vriend
.
noem mij wie ik ben
en uw naam zal ik noemen
.
Mannenman (nieuw gedicht)
Man
.
Als je, zoals ik, het grootste gedeelte van je leven werkt en leeft tussen voornamelijk vrouwen, zou je met enige verwondering naar het fenomeen mannenman kunnen kijken. Een mannenman, met een eigen plek in de schuur of garage (the mancave), die het liefst de hele dag doorbrengt met andere mannenmannen.
Ik probeer het fenomeen te begrijpen, heb er zo mijn gedachten over maar een mannenman zal ik wel nooit worden. Vanuit deze gedachten komt het volgende gedicht.
.
Mannenman
.
Was ik maar een mannenman
zo’n bonkig stuk vreten met een mannengrot
in zijn schuur of garage, ver weg van zijn vrouw
vissend, hikend, klimmend of fietsend
met vrienden, drinken en lachen om niets en alles
het leven in overzichtelijke stukken gerangschikt
.
Had ik aan mannenvriendschappen maar genoeg
voetbal op zondag, eten volgens de schijf van drie
aardappelen, vlees en groenten en vooruit, op vrijdag
nasi, pizza’s of friet en bij de eerste zonnestralen
grote stukken vlees op de barbecue en ongecompliceerd
op zaterdag de auto naar de wasstraat
.
Wat je ogen zien maken met je handen, zoals
mijn vader vroeger, direct praktisch aan de slag
’t liefst met andermans ideeën
Zweten, vreten en daarna zuipen en alleen
wat voelen als je per ongeluk verkeerd slaat
met je hamer, op je duim
.
Was ik maar een mannenman, zo nu en dan, even
.
















