Categorie archief: Favoriete dichters
Charles Bukowski
Gedicht
Zoals de regelmatige lezer van mijn blog waarschijnlijk wel weet heb ik een zwak voor Charles Bukowski, zowel zijn proza als zijn poèzie is zeer lezenswaardig. Uit het volgende gedicht blijkt voor mij dat ondanks alle rauwheid en hardheid in zijn schrijven, Charles Bukowski eigenlijk ook maar een romantische ziel was.
Confession
|
|||
Gouwe ouwe
Een klein gedicht van Hans Andreus uit 1951.
Liedje
Alle roekoemeisjes
van vanavond
alle toedoemeisjes
van vannacht
wat zeggen we daar nu wel van?
.
Niets.
We laten ze maar zitten
maar zitten maar liggen maar slapen
maar dromen van jaja.
Gedicht van Ingmar Heytze
Troost
Soms kan een gedicht troost bieden, zelfs op een onverwachte manier. Zo schreef Ingmar Heytze het volgende gedicht.
Droom II
Er stond een vrouw
onder de douche te huilen.
Dat was handig, zei ze,
Zo zag niemand haar verdriet.
Of ik?
ik loog en zei van niet.
De liefdeskok
Een fraai gedicht van Ron Padgett
The Love Cook
Let me cook you some dinner.
Sit down and take off your shoes
and socks and in fact the rest
of your clothes, have a daquiri,
turn on some music and dance
around the house, inside and out,
it’s night and the neighbors
are sleeping, those dolts, and
the stars are shining bright,
and I’ve got the burners lit
for you, you hungry thing.
Zoenen
Een gedicht over zoenen van Judith Herzberg.
Je zoenen zijn zoeter
Je zoenen zijn zoeter dan
zoeter dan honing en ik vind je
mooier en liever, liever
en aardiger nog dan de koning.
We gaan samen liggen
een eind hier vandaan
we maken van takken
van takken en blaadjes
een vloer en een dak,
dat was onze woning,
of ik was het tuintje
en jij was de tent
daar gingen wij wonen
en blijven en horen
o rep je mijn liefje
ik heb je zo graag
nu of nooit samen slapen
want we zijn er
alleen maar vandaag.
E.E. Cummings
Nog maar eens een gedicht van deze bijzondere dichter.
you being in love will tell who softly asks in love,
am i separated from your body smile brain hands merely
to become the jumping puppets of a dream? oh i mean:
entirely having in my careful how
careful arms created this at length
inexcusable, this inexplicable pleasure-you go from several
persons: believe me that strangers arrive
when i have kissed you into a memory
slowly, oh seriously
-that since and if you disappear
solemnly
myselves
ask “life, the question how do i drink dream smile
and how do i prefer this face to another and
why do i weep eat sleep-what does the whole intend
” they wonder. oh and they cry “to be, being, that i am alive
this absurd fraction in its lowest terms
with everything cancelled
but shadows
-what does it all come down to? love? Love
if you like and i like,for the reason that i
hate people and lean out of this window is love,love
and the reason that i laugh and breathe is oh love and the reason
that i do not fall into this street is love.”
Gedicht ‘Longing’ van Matthew Arnold
Longing
Come to me in my dreams, and then
By day I shall be well again!
For so the
night will more than pay
The hopeless longing of the day.
Come, as
thou cam’st a thousand times,
A messenger from radiant climes,
And smile
on thy new world, and be
As kind to others as to me!
Or, as thou never
cam’st in sooth,
Come now, and let me dream it truth,
And part my hair,
and kiss my brow,
And say, My love why sufferest thou?
Come to me in
my dreams, and then
By day I shall be well again!
For so the night will
more than pay
The hopeless longing of the day.
De vele gezichten van poezie
De eerste wereldoorlog
Twee gedichten over de eerste wereldoorlog
Ernst Jandl (1925-2000)
schtzngrmm
schtzngrmm
schtzngrmm
t-t-t-t
t-t-t-t
grrrmmmmm
t-t-t-t
s——-c——-h
tzngrmm
tzngrmm
tzngrrnm
grrrmmmmm
schtzn
schtzn
t-t-t-t
t-t-t-t
schtzngrmm
schtzngrmm
tssssssssssssssssssss
grrt
grrrrrt
grrrrrrrrrt
scht
scht
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
tzngrmm
tzngrmm
t-t-t-t-t-t-t-t-t-t
scht
scht
scht
scht
scht
grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
t-tt.
schtzngrmm = schützengraben = loopgraaf
John MacCrae (1872 1918)
In Flanders Field
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
Back Home
Amerika
Na 3 weken in de Verenigde Staten te hebben rondgereisd zocht ik naar woorden om deze reis te beschrijven. Maar daarvoor heb je inspiratie nodig en die komt bij het reizen, bij mij vaak, pas veel later. Toen kwam ik dit gedicht van Walt Whitman tegen en hij verwoordt het zoals ik het heb ervaren. Begrijp me goed, het was een fantastische reis en vakantie maar zo kijk ik tegen het land aan (voor zover je je na 3 weken en het bereizen van maar een piepklein stukje van dat immense land een oordeel kunt vormen).
Long, Too Long America
Long, too long America,
Traveling roads all even and peaceful you learn’d from joys and
prosperity only,
But now, ah now, to learn from crises of anguish, advancing,
grappling with direst fate and recoiling not,
And now to conceive and show to the world what your children
en-masse really are,
(For who except myself has yet conceiv’d what your children en-masse
really are?)
Walt Whitman
( Uit: Leaves of grass, 1855)
