Bart Chabot

.

Voor ik mij dit weekend weer ga wijden aan het lezen van een nieuwe dichtbundel om daar een recensie over te schrijven, vandaag nog even snel een gedicht. Op de bekende manier. Voor je boekenkast gaan staan, daar zonder te kijken een bundel uit te pakken (in dit geval ‘Greatest hits vol. I.‘ verzamelde gedichten 1954-2005, van de Haagse dichter Bart Chabot (1954) uit 2009), zonder kijken een pagina opslaan en het gedicht dat zich daar openbaart, hier plaatsen. De ondertitel van deze bundel vind ik wel wat wonderlijk, alsof Bart Chabot als baby van nog geen jaar oud al gedichten schreef, maar goed een kniesoor die daarop let.

In dit geval opende ik de bundel op een gedicht zonder titel over de trein, het perron en ‘een zon die zijn neus tegen de ruit drukt’.

.

hij haalde zijn trein nog net

zakte uitgeteld in een stoel

en leek zichzelf te zijn vergeten

een deur sloeg toe

het perron was leeg

op één man na

er klonk een schrille fluit

ik bleef achter op de kaai

en zwaaide hem uit

buiten het station drukte de zon

als een nieuwsgierig kind

zijn neus tegen de ruit

.