Johanna Kruit

.

Nu het weer wat begint om te slaan van nazomers zwoel tot verfrissend koel maken we ons op voor de winter. De vraag die ik me regelmatig stel is: krijgen we nog een winter? Of wordt het een soort van doorgaande lijn van nat en grijs herfstweer tot aan maart wanneer de vroege lente inzet? Ouderwetse winters met ijs op de sloten en sneeuw die tegen de voordeur kruid, zullen we ze nog kennen in de toekomst. De aarde warmt op door onze verslaving aan fossiele brandstoffen, de zomers worden daardoor langer en heter (met alle ellende van uitdroging en bosbrandgevaar als gevolg) en de winters? Die worden ook warmer. Een Elfstedentocht? ‘It giet oan!’ zal vrees ik nooit meer klinken hoe spijtig ook. Sneeuw verdwijnt als, tsja sneeuw voor de zon eigenlijk, wintersport wordt iets van vroeger en de gletsjers smelten weg. Geen vrolijk vooruitzicht.

Toen winters nog winters waren schreef, de dit jaar overleden, dichter Johanna Kruit (1940-2026) hier een gedicht over. Over hoe een winter was, over een sneeuwman en over poëzie. Voor eenieder die aan de koude dicht gesneeuwde winters mooie herinneringen heeft wil ik hier het gedicht ‘Winter’ delen uit haar bundel ‘Zeegrens’ gedichten 1980-2000 dat verscheen in 2011. En laten we met dit gedicht hopen dat, waar ik hiermee begon, meevalt, dat we toch nog ergens ijs krijgen en sneeuw. Al is het maar om niet te vergeten hoe koud en wit de winters ooit waren.

.

Winter

.

Daar is de winter. Ik kom uit bed

en juich. De wereld groeide dicht vannacht.

Vol kleine stapjes staat de tuin. Gedacht

wordt aan een vogel uit een oud verhaal. Ik zet

.

een sneeuwman voor het raam waarachter

jij te lezen zit. Ik weet nog niets van poëzie

of Roland Holst. Een winter aan zee

is wat ik heel tevreden heb. Nachten

.

lang legt sneeuw zich in mijn hoofd

wanneer ik slaap. Jij leest en schrijft

jezelf naar buiten toe terwijl je binnen blijft

en mij zo nu en dan een wandeling belooft

.

die je niet maakt. Ik zie aan je gezicht

dat deze winter je steeds meer verdicht.

.