Site-archief
Papieren zak
Gedicht op een papieren zak
.
In de categorie Gedichten op vreemde plekken vandaag het gedicht op de papieren zak van kunstenares Mine Stemkens. Niet zo maar op een papieren zak maar op een zak waar je een waxinelichtje in kunt zetten zodat de zak van binnen uit wordt verlicht en het gedicht op de buitenkant zichtbaar wordt.
Mine Stemkens maakt behalve deze zakken ook gedichten op kaarten, handgemaakte dozen (uit Nepal), op banieren en op een lijkwade.
Hieronder de papieren zakken en een gedicht van Mine.
.
de zon en de maan
.
de zon en de maan
kijken elkaar glimlachend aan
.
stel je voor zegt de zon
ik zou jou niet kennen
.
hoe saai is dan
mijn bestaan
.
met jouw donker en mijn licht
houden wij het leven mooi in evenwicht
.
Sneeuwpoëzie
Bijzondere vorm van poëzie
.
Aan het begin van een van Toronto’s belangrijkste wegen Spadina was op een morgen, na een stevige sneeuwbui, deze afbeelding en tekst zichtbaar. Casie Stewart zag het vanuit haar raam en nam deze foto. Wie de maker is van dit stukje Snoëtry (snow poetry) weten we niet maar in de rubrieken gedichten in vreemde vormen en gedichten op vreemde plekken mag deze natuurlijk niet ontbreken.
.
Gedicht op een monument
Ricarda Huch
.
Ricarda Huch (1864 –1947) was een Duitse intellectueel, opgeleid als historica en de auteur van vele historische werken over de Europese geschiedenis. Daarnaast schreef ze romans, poëzie en een toneelstuk. Als eerbetoon aan haar is de asteroïde 879 Ricarda naar haar genoemd.
In Mannheim staat een monument, opgericht in 1995, als eerbetoon aan de vrouwen die na de oorlog de stad weer hebben opgeruimd en leefbaar gemaakt. Een deel van het gedicht ‘Nicht alle Schmerzen sind heilbar‘ op het monument, is een aanklacht tegen de oorlog (Huch was een fel tegenstander van de nazi’s.
Hieronder het hele gedicht.
.
Nicht alle Schmerzen sind heilbar
.
Nicht alle Schmerzen sind heilbar, denn manche schleichen
Sich tiefer und tiefer ins Herz hinein,
Und während Tage und Jahre verstreichen,
Werden sie Stein.
,
Du sprichst und lachst, wie wenn nichts wäre,
Sie scheinen zerronnen wie Schaum.
Doch du spürst ihre lastende Schwere
Bis in den Traum.
,
Der Frühling kommt wieder mit Wärme und Helle,
Die Welt wird ein Blütenmeer.
Aber in meinem Herzen ist eine Stelle,
Da blüht nichts mehr.
Met dank aan vreemdelingenrechtcom.nl
Appel
Gedicht op kruispunt
.
Afgelopen dagen was ik in de westhoek van Vlaanderen, Tijdens een bezoek aan Kortrijk viel me een enorme muurschildering op met een bijzonder gedicht met als titel Appel.
Ik heb er onderstaande foto van genomen en ben op zoek gegaan naar de dichter en de achtergrond. Wat blijkt; sinds 2007 ijvert Moniek Gheysens voor het aanbrengen van muurgedichten in Kortrijk. In eerste instantie zou op het kruispunt Appel een gedicht komen van Jan Decock. Dat is er nooit van gekomen maar in 2012 werd bekend gemaakt dat het gedicht Appel van Lut De Block (plattelandsdichter van Oost Vlaanderen) aangebracht zou worden op de muur aan het kruispunt.
Moniek Gheysens wil echter meer. Zelf zei ze hierover in het Nieuws van Kortrijk: ‘Dit is een begin’, meent Moniek Gheysens. ‘Laten we nu systematisch openbare ruimten aanpakken. Ik denk aan spoorwegmuren, de Leieboorden en de zijkant van het Streuvelshuis in Heule. Daar zijn we trouwens al aan bezig. Van Appel tot Zevende brug, van a tot z. Er zijn genoeg locaties in Kortrijk die kunnen profiteren van een dichterlijke ingreep. Wie zijn hart opent voor poëzie, opent zijn hart voor anderen.’
.
Moniek Gheysens en Lut De Block voor de muur waar Appel moest komen
Daniëlle en de Munsterkerk
Gedichten op vreemde plekken: op een bouwplaat
.
Via Facebook kwam een bericht van Daniëlle Danker tot mij over een bouwplaat van de Munsterkerk in Roermond. Op de bouwplaat een gedicht van Daniëlle die, als je de bouwplaat in elkaar zet, op de onderkant van het bouwwerk staat. Jurriaan Verhofstad is de maker van deze bouwplaat.
Het gedicht:
.
Vouw mij, de Munsterkerk
gelijk je vaardige handen
tot een vroom gebed
en zie daar,
één van God’s
meestermunsterwerken
is onder zijn Alziend Oog
in al haar pracht
inééngezet
.
Poetry in motion
Jim Wilson
.
Iedereen die wel eens in Nieuw Zeeland is geweest zal ze weleens gezien hebben; de posters van Phantom Billstickers, die bands, festivals, toneelstukken en evenementen aankondigen. De oprichter van Phantom, Jim Wilson, had de wens om creatieve mensen te ondersteunen in een project waarbij hij creatieve geesten uit Nieuw Zeeland steunt.
Twee jaar lang reisde Jim door de Verenigde Staten om posters met gedichten van Nieuw Zeelandse dichters te plakken in de openbare ruimte. Zijn missie met het aanbrengen van deze ‘flora van de betonnen jungle’ zoals hij het noemt, is om een zachtere stem te geven aan een harde wereld, om verheffende momenten te bieden op feestdagen en om dichters (uit Nieuw Zeeland en hun gedichten) een stem te geven.
Gedichten over de zee, over aardbevingen, over de kostbare dingen, plaatsen en herinneringen, gedenkstenen, hekken en bakstenen muren in de Verenigde Staten en, dankzij de vrijwilligers, ook in verschillende Europese en Australische steden.
De eerste van een reeks ondersteunende optredens met acht Nieuw Zeelandse dichters werd in februari 2013 gehouden in New York. Veel meer Nieuw Zeelandse dichters zijn betrokken bij het bredere, street-level poster project – en honderdduizenden voetgangers over de hele wereld zijn gestopt in hun sporen voor een korte, poëtische ontmoeting met een ver land.
.
Meer informatie over dit project op: http://www.0800phantom.co.nz
Gedichten op vreemde plekken deel 100!
Op de bovenkant van een voet
.
Toen ik op 12 april 2010 de rubriek Gedichten op vreemde plekken begon met een gedicht van Max Vos op een toilet had ik werkelijk geen vermoeden waartoe deze rubriek zou leiden. Soms begin ik een rubriek en dan na een tijdje blijkt dat er niet veel meer te melden valt, of maar heel soms. Bij gedichten op vreemde plekken is dit niet het geval. Steeds weer opnieuw kwamen er gedichten en teksten mijn richting uit op de meest vreemde plekken. Een paar bijzondere voorbeelden uit de afgelopen 100 posts zijn het gedicht uitgezaagd in een zinkende kano zodat het zonlicht erdoorheen kan schijnen, een zonnegedicht, een gedicht dat wordt geschreven als er met een voertuig over het strand wordt gereden (door de tekst op de banden), een gedicht op een fietspad, op schapen maar natuurlijk ook heel veel gedichten op straatmeubilair, panden en huizen.
en dan nu het 100ste deel van deze rubriek. En hoewel ik al eerder de tatoeage als vreemde plek heb gedeeld met jullie, nu een plek waar ik nog niet eerder over heb geschreven: De voet.
.
Op onderstaande foto is een regel uit een gedicht getatoeëerd. Dit gedicht komt uit de Role Playing Game Kingdom Hearts. gemaakt door Square en Disney in 2002 voor de Play Station 2 van Sony. Het spel combineert personages en werelden van Disney met personages uit de Final Fantasy reeks. In het gedicht wordt de verhaallijn van Kingdom Hearts geschetst.
.
Thinking of you, wherever you are,
We pray for our sorrows to end,
and hope that our hearts will blend.
Now I will step forward to realise this wish.
And who knows:
starting a new journey may not be so hard
or maybe it has already begun.
There are many worlds,
but they share the same sky-
one sky, one destiny.
.
Heel Disney en heel Fantasy maar in zijn soort wel weer aardig.
Mocht je nog tips hebben of andere vreemde plekken waar zich gedichten bevinden, reageer dan op dit blog of mail me: woutervanheiningen@yahoo.com
.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 99: Op straat
.
In Den Bosch streeft de stichting Poëzie op straat ernaar driemaal per jaar een gedicht aan te brengen op een muur, glaswand, aan een gebouw of ergens op straat.
De Stichting bestaat uit Erwin Verzandvoort, André Megens (Grafische vormgeving), Ad Heinen, en Jan Bruens (voorzitter). In totaal werden negentien gevels beletterd en een glasplaat gegraveerd. Hiermee is dit project in de zomer van 2008 voltooid.
Voor een mooi overzicht kun je terecht op: http://www.cubra.nl/specialebijdragen/janbruens/poezieopstraat.htm
Hieronder een voorbeeld van poëzie bij het station. ‘Al reizend ervaart men het leven vreemder: overal anders en overal eender’. Deze dichtregel van Jan van Sleeuwen staat onopvallend weggemoffeld op een betonwand achter de lift naar de ondergrondse fietsenstalling en tussen de trap en de roltrap die naar de hogergelegen hal van het station voeren.
.
Poosplaats
Gedichten op vreemde plekken Deel 98: Op een pilaster in de dijk
.
Tijdens de Tachtigjarige Oorlog liet Frederik Hendrik in 1629 rond de stad ‘s-Hertogenbosch een veertig kilometer lange aanvalslinie aanleggen. Deze linie bestond uit een aaneenschakeling van dijken, grachten, forten en kampementen.
Het water van de Aa, de Dommel en de Dieze werd door het systeem van dijken en grachten om de stad heen geleid. De moerassen, die de stad van oudsher moeilijk te benaderen en onneembaar maakten, konden hierdoor worden drooggelegd.
Na een beleg van vier maanden sloegen de manschappen van Frederik Hendrik een bres in Bastion Vught. Op 14 september 1629 werd de capitulatie getekend en de stad ingenomen. Met deze verovering bevestigde de stadhouder zijn faam als ‘stedendwinger’.
Over de uittocht van de Spaanse troepen liet Frederik Hendrik door zijn secretaris Constantijn Huygens in zijn dagboek optekenen:
‘De bezetters mochten ongemoeid met slaande trommels, vliegende vaandels in volle bewapening met pak en zak en gemaakte buit naar Diest vertrekken’
Het verslag sluit met de woorden:
‘1629 is dus voor mij een memorabel jaar geworden. Via een der zwaarste en gedenkwaardigste belegeringen hebben we veel lof en ontzag gewonnen. De onoverwinnelijke moerasdraak ‘s-Hertogenbosch is bedwongen.’
Tegenover Bastion Vught ligt een waterdoorlaat naar het Bossche Broek, dat bij hoog water als waterberging wordt gebruikt. Op een van de pilasters in de dijk is het gedicht te lezen dat Kees Hermis geïnspireerd door de historie voor deze plek schreef.
In totaal komen er elf poosplaatsen langs of nabij de Dommel, tussen Bastion Vught en Sint-Michielsgestel. De term en het concept ‘poosplaatsen’ zijn afkomstig van de dichteres en beeldend kunstenares Pien Storm van Leeuwen. In dit neologisme klinken ‘verpozen’ en ‘poëzie’ door in relatie tot een bepaalde plek. Al enige jaren werkt ze aan kunstprojecten die op innovatieve wijze het landschap verbinden met de wijze waarop mensen zich tot dit landschap verhouden. Poëzie geïnspireerd door de plek, is daarbij de gedachte.
.
Bericht aan de reizigers
Gedicht in het Centraal Station van Antwerpen
.
Toen ik begin van dit jaar in een week tweemaal in Antwerpen moest zijn kwam ik even voorbij de stationshal een prachtig vormgegeven gedicht tegen, op de muur/plafond van een van de doorgangen van het station. Het gedicht blijkt van Jan van Nijlen (1884-1965) .
Op 18 maart 2011 werd het gedicht onthuld en daarmee ging een lang gekoesterde wens van schrijver Johan Anthierens in vervulling. In aanwezigheid van de weduwe van Johan Anthierens, Elisabeth Erauw, Brigitte Raskin en stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen werd het volgende gedicht onthuld:
.
ZICHTBAAR ALLEEN 