Site-archief

Brievenbus voor poëzie

Glasgow

.

Als maker van MUGzine verzorg ik de verzending van dit vrolijke en heerlijk eigenwijze mini-poëziemagazine MUGzine en wat ik de afgelopen jaren heb gemerkt is dat er steeds minder brievenbussen zijn. Niet alleen bij mij in de omgeving maar overal in Nederland. In de afgelopen drie jaar is ongeveer 15% van de brievenbussen verdwenen. Er wordt gewoon steeds minder post verstuurd. Als dit zo doorzet dan wordt de brievenbus net zoiets als een postkantoor, voor nieuwe generaties iets waar ze nog nooit van gehoord hebben.

Waarom deze inleiding bij een post op een poëzieblog? In Glasgow, in de botanische tuinen aldaar, buiten het theehuis, staat een nogal ongebruikelijk object dat gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden. In de uitgestrekte tuinen van bijna 16 hectare, waarvan sommige delen dateren uit het midden van de 19e eeuw, bevindt zich een alledaags voorwerp dat je zomaar op straat zou kunnen tegenkomen, of eigenlijk steeds minder op straat tegenkomt: Een brievenbus, vormgegeven als een (Engelse) rode brievenbus maar volledig gemaakt van gebakken steengoed en versierd met speelse, kinderlijke afbeeldingen van flora en fauna. Op deze keramische brievenbus staat de inscriptie: “Stuur hier uw gedichten.” Deze inscriptie is ook in braille te lezen. Bezoekers van de tuinen worden aangemoedigd om gedichten in de brievenbus te deponeren via de gleuf.

Deze wonderlijke poëziebrievenbus (geweldig idee overigens) is bedacht door Stewart Ennis, een lokale theateracteur en schrijver en uitgevoerd door de Schotse kunstenaar Julia Smith in 2007. Deze Poetry Postbox werd destijds met veel enthousiasme begroet en gebruikt en er was een website waarop de ingestuurde gedichten geplaats werden. Volgens de informatie die ik heb kunnen vinden is deze website helaas niet meer actief. Het eerste gedicht dat ingestuurd werd was geschreven door een meisje met de toepasselijke naam Flora, die nu, bijna twintig jaar later, basisschooljuf is. Ze schreef een gedicht getiteld ‘Gisteravond zag ik in het park’.

.

Gisteravond zag ik in het park

.

Gisteravond zag ik in het park,

Een krokodil met een scheve kaak.

Ik vroeg hem of het goed met hem ging.

Hij antwoordde: ‘Ja, nu ga ik spelen’.

Gisteravond zag ik in het park,

Een man die iemand uitlegt wat de wet inhoudt.

Hij zei dat het geweldig was en dat hij het zeker eens moest proberen.

Pas toen besefte ik dat hij tegen een kraai aan het praten was.

.

Umbrisch getijdenboek

Hans Franse

.

Bij de Ongehoord! Gedichtenwedstrijd 2016 werd Scheveninger Hans Franse tweede. Als prijs mogen de winnaars optreden op het Ongehoord! podium in Rotterdam en afgelopen 12 februari was het zover. Hein van der Schoot, Wouter Veldboer en Hans Franse traden op en wisten het publiek te boeien. Vooral bij Hans Franse (1940) was duidelijk dat hij tijdens zijn leven ervaring had opgedaan met spreken en voordragen voor groepen (politicus, theaterdirecteur, leraar). Tegenwoordig brengt Hans de lente en de zomer door in zijn huis op een berg in Umbrië. Dat was ook de reden dat hij niet aanwezig kon zijn bij de feestelijke prijsuitreiking afgelopen jaar.

Franse schreef twee boeken over Umbrië en in 2015 verscheen bij Edizioni Era Nuova srl. in Italië de tweetalige bundel uit getiteld ‘Umbrisch getijdenboek’ of ‘Le ore canoniche umbre’ poesie in Nederlandese e italiano.

De gedichten in deze bundel zijn gebeden, zo lees ik op de achterflap. Zijn gebedenboek begint met de muzikale stilte van de luisteraar in de hemelse natuur van Umbria en eindigt met het beschouwen van de luidruchtige stilte van voorbijgangers in het wereldse Perugia. Ook al stelt de dichter zich als heiden op, toch zijn de woorden vervuld van mystieke verlangen. Niet alle meditaties zijn zwaar en verheven, er zijn ook luchtige intermezzo’s zoals een vermakelijke schets van een processie en een lofzang op de Sangiovese wijndruif.

Ik heb gekozen, voor ik de achterflap ;las overigens, voor het gedicht ‘Processie’ juist om de combinatie van het verhevene en de vette knipoog aan het einde van het gedicht.

.

Processie

.

De cirkel van gesloten muren

weerstond de tand des tijds,

maar het gebit van de huizenrij

vertoond verval en gaten,

hier en daar opgevuld

met amalgaam van andere tijden.

Er waren toen nog heilige heiligen

die zegenend relikwieën

onder andere tegen kiespijn aandroegen

om het eindeloze verval te weerstaan.

Eenmaal per jaar worden

de heiligen gevierd

en loopt de bevolking

gezellig keuvelend en biddend

achter de muziek aan

voor de grote feestelijke middagmaaltijd

terwijl de oude pastoor met veel moeite

het Allerheiligste vasthoudt

en net doet alsof hij het

echt belangrijk vindt.

.

hf

img_6675