Site-archief

Brievenbus voor poëzie

Glasgow

.

Als maker van MUGzine verzorg ik de verzending van dit vrolijke en heerlijk eigenwijze mini-poëziemagazine MUGzine en wat ik de afgelopen jaren heb gemerkt is dat er steeds minder brievenbussen zijn. Niet alleen bij mij in de omgeving maar overal in Nederland. In de afgelopen drie jaar is ongeveer 15% van de brievenbussen verdwenen. Er wordt gewoon steeds minder post verstuurd. Als dit zo doorzet dan wordt de brievenbus net zoiets als een postkantoor, voor nieuwe generaties iets waar ze nog nooit van gehoord hebben.

Waarom deze inleiding bij een post op een poëzieblog? In Glasgow, in de botanische tuinen aldaar, buiten het theehuis, staat een nogal ongebruikelijk object dat gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden. In de uitgestrekte tuinen van bijna 16 hectare, waarvan sommige delen dateren uit het midden van de 19e eeuw, bevindt zich een alledaags voorwerp dat je zomaar op straat zou kunnen tegenkomen, of eigenlijk steeds minder op straat tegenkomt: Een brievenbus, vormgegeven als een (Engelse) rode brievenbus maar volledig gemaakt van gebakken steengoed en versierd met speelse, kinderlijke afbeeldingen van flora en fauna. Op deze keramische brievenbus staat de inscriptie: “Stuur hier uw gedichten.” Deze inscriptie is ook in braille te lezen. Bezoekers van de tuinen worden aangemoedigd om gedichten in de brievenbus te deponeren via de gleuf.

Deze wonderlijke poëziebrievenbus (geweldig idee overigens) is bedacht door Stewart Ennis, een lokale theateracteur en schrijver en uitgevoerd door de Schotse kunstenaar Julia Smith in 2007. Deze Poetry Postbox werd destijds met veel enthousiasme begroet en gebruikt en er was een website waarop de ingestuurde gedichten geplaats werden. Volgens de informatie die ik heb kunnen vinden is deze website helaas niet meer actief. Het eerste gedicht dat ingestuurd werd was geschreven door een meisje met de toepasselijke naam Flora, die nu, bijna twintig jaar later, basisschooljuf is. Ze schreef een gedicht getiteld ‘Gisteravond zag ik in het park’.

.

Gisteravond zag ik in het park

.

Gisteravond zag ik in het park,

Een krokodil met een scheve kaak.

Ik vroeg hem of het goed met hem ging.

Hij antwoordde: ‘Ja, nu ga ik spelen’.

Gisteravond zag ik in het park,

Een man die iemand uitlegt wat de wet inhoudt.

Hij zei dat het geweldig was en dat hij het zeker eens moest proberen.

Pas toen besefte ik dat hij tegen een kraai aan het praten was.

.

Gebreken

Dubbel-gedicht

.

Vandaag twee gedichten over lichamelijke gebreken. Het eerste gedicht is van dichter Ed. Hoornik (1910-1970), en is getiteld ‘Bochel’ en komt uit de bundel ‘Verzamelde gedichten’ uit 1950. In het hoofdstuk ‘Eerste verzen (1933-1936) is het in deze verzamelbundel opgenomen, het gedicht stamt dus van voor zijn debuut in 1936 met de bundel ‘Het keerpunt’.

Het tweede gedicht is van Herman de Coninck (1944-1997), is getiteld ‘Braille’ en komt uit ‘Met een klank van hobo’ (1980) en gaat uiteraard over hoe blinden en slechtzienden kunnen lezen middels braille.

.

Bochel

.

Een speelde cello in een strijkkwartet:

een bokkig kind,

de andre had zich in zijn kring gezet

en dronk absinth.

.

Een pauw is ijdel en ontplooit zijn praal,

zoo deed de een;

toen joeg de onrust van de spiegelzaal

door de ander heen.

.

En in dat wreed en bliksemsnel moment,

van oog tot oog,

rees het publiek geestdriftig overend,

-de bochel boog.

.

Braille

.

Zoals ik zonder kijken tussen mijn boeken

‘het houdt op met zachtjes regenen’ weet te staan,

zo hoef ik jou niet meer te zoeken,

alleen te vinden.

.

Jou bij mekaar tastend als een blinde

een andere blinde. Maar ziende, ziende,

en mekaar begrijpend zonder er wat van te verstaan.

Liefde is houden van mekaars gebrek eraan.

.

Is het soort gemak van binnen,

ach, ben jij het maar.

En een paar uur later van: ik ben moe,

.

kom jíj maar klaar.

En terwijl ik nadien al sliep

jou nog horen zeggen: slaap nu maar.

.

Braille

Herman de Coninck

.

Het is zondag en dus een gedicht van Herman de Coninck voor iedereen die zijn gedichten kent en lief heeft en voor alle anderen die zijn poëzie zo kunnen leren kennen.

Vandaag het gedicht ‘Braille’ uit de bundel ‘Met een klank van hobo’ uit 1980.

.

Braille

.

Zoals ik zonder kijken tussen mijn boeken

“Het houdt op met zachtjes regenen’ weet te staan,

zo hoef ik jou niet meer te zoeken,

alleen te vinden.

.

Jou bij mekaar tastend als een blinde

een andere blinde. Maar ziende, ziende,

en mekaar begrijpend zonder er wat van te verstaan.

Liefde is houden van mekaars gebrek eraan.

.

Is het soort gemak van kom binnen,

ach, ben jij het maar.

En een paar uur later van: ik ben moe,

.

kom jij maar klaar.

En terwijl ik nadien al slaap

jou nog horen zeggen; slaap nu maar.

.

braille

De-Coninck-8