Auteursarchief: woutervanheiningen
The Notebook
Poëzie en Film
.
In de film ‘The Notebook’ van Nick Cassavetes uit 2004 naar een boek van Nicholas Sparks. In de hoofdrollen zijn Ryan Gosling en Rachel McAdams te zien naast Gena Rowlands en James Garner. Leuk weetje is dat de twee hoofdrolspelers in 2005 bij de MTV movie awards de prijs wonnen voor beste kus.
Het verhaal van de film gaat over verloren liefdes en in de film zijn twee gedichten van Walt Whitman verwerkt; ‘Spontaneous me’ en ‘So long’ .
.
So long!
To conclude, I announce what comes after me.
I remember I said before my leaves sprang at all,
I would raise my voice jocund and strong with reference to consummations.
When America does what was promis’d,
When through these States walk a hundred millions of superb persons,
When the rest part away for superb persons and contribute to them,
When breeds of the most perfect mothers denote America,
Then to me and mine our due fruition.
I have press’d through in my own right,
I have sung the body and the soul, war and peace have I sung, and
the songs of life and death,
And the songs of birth, and shown that there are many births.
I have offer’d my style to every one, I have journey’d with confident step;
While my pleasure is yet at the full I whisper So long!
And take the young woman’s hand and the young man’s hand for the last time.
I announce natural persons to arise,
I announce justice triumphant,
I announce uncompromising liberty and equality,
I announce the justification of candor and the justification of pride.
I announce that the identity of these States is a single identity only,
I announce the Union more and more compact, indissoluble,
I announce splendors and majesties to make all the previous politics
of the earth insignificant.
I announce adhesiveness, I say it shall be limitless, unloosen’d,
I say you shall yet find the friend you were looking for.
I announce a man or woman coming, perhaps you are the one, (So long!)
I announce the great individual, fluid as Nature, chaste,
affectionate, compassionate, fully arm’d.
I announce a life that shall be copious, vehement, spiritual, bold,
I announce an end that shall lightly and joyfully meet its translation.
I announce myriads of youths, beautiful, gigantic, sweet-blooded,
I announce a race of splendid and savage old men.
O thicker and faster–(So long!)
O crowding too close upon me,
I foresee too much, it means more than I thought,
It appears to me I am dying.
Hasten throat and sound your last,
Salute me–salute the days once more. Peal the old cry once more.
Screaming electric, the atmosphere using,
At random glancing, each as I notice absorbing,
Swiftly on, but a little while alighting,
Curious envelop’d messages delivering,
Sparkles hot, seed ethereal down in the dirt dropping,
Myself unknowing, my commission obeying, to question it never daring,
To ages and ages yet the growth of the seed leaving,
To troops out of the war arising, they the tasks I have set
promulging,
To women certain whispers of myself bequeathing, their affection
me more clearly explaining,
To young men my problems offering–no dallier I–I the muscle of
their brains trying,
So I pass, a little time vocal, visible, contrary,
Afterward a melodious echo, passionately bent for, (death making
me really undying,)
The best of me then when no longer visible, for toward that I have
been incessantly preparing.
What is there more, that I lag and pause and crouch extended with
unshut mouth?
Is there a single final farewell?
My songs cease, I abandon them,
From behind the screen where I hid I advance personally solely to you.
Camerado, this is no book,
Who touches this touches a man,
(Is it night? are we here together alone?)
It is I you hold and who holds you,
I spring from the pages into your arms–decease calls me forth.
O how your fingers drowse me,
Your breath falls around me like dew, your pulse lulls the tympans
of my ears,
I feel immerged from head to foot,
Delicious, enough.
Enough O deed impromptu and secret,
Enough O gliding present–enough O summ’d-up past.
Dear friend whoever you are take this kiss,
I give it especially to you, do not forget me,
I feel like one who has done work for the day to retire awhile,
I receive now again of my many translations, from my avataras
ascending, while others doubtless await me,
An unknown sphere more real than I dream’d, more direct, darts
awakening rays about me, So long!
Remember my words, I may again return,
I love you, I depart from materials,
I am as one disembodied, triumphant, dead.
.
Sky Canoe
Gedichten op vreemde plekken deel 90: In de bodem van een kano
.
Poëzie is werkelijk overal. Dat heb ik al eens geschreven en probeer ik nu al in 90 delen in de categorie ‘Gedichten op vreemde plekken’ te bewijzen. Bewijs is het feit dat ik op zoek was naar onderwater poëzie en dan ook een voorbeeld tegenkom. En nog wel in een heel speciaal voorbeeld; een zinkende kano waar in de bodem een gedicht is uitgesneden waardoor het zonlicht schijnt zodat de tekst te lezen is. Dit gedicht en idee is van Al Rempel. De uitvoering van Al Rempel (dichter) , Phil Morrison (beeldhouwer), Steph st. Laurent ( filmmaker) en Jeremy Stewart (muzikant en dichter).
Al Rempel is een dichter en docent. Zijn eerste gedichtenbundels ‘Understories’ en ‘Picket Fence Diaries’ verschenen in 2010. Van zijn hand verscheen het gedicht ‘Bring me my sky canoe’. Als een herinnering aan zijn, op 25 juni 2011 overleden, vriend Steve Switzman werd dit gedicht in de bodem van een Kano gesneden door beeldhouwer Phil Morrison. De laatste vaart die deze kano zou maken was om de as van Steve uit te strooien over het Tacheeda meer (Brits Columbia, Canada). Dit gebeurde in de zomer van 2012. Onderwateropnamen werden gemaakt en deze werden gebruikt om een videogedicht te maken. Hierbij werden geen special effects gebruikt. De video werd bij het Visible Verse Festival opgenomen.
.
Het gedicht:
.
Bring Me My Sky-Canoe
a small apology of light
between the clouds
then it evaporates — the sun ogles the hills
the bears continue to hide in the shadows
and we keeping driving our cars into the harsh glare
which species will see the second coming?
we could travel in sky-canoes
if the air wasn’t so thin
or if our canoes were built with feathers & breath
the trees below are perfect.
the sun up here has a way of lighting everything slantwise
strong arm of my paddle —
strong arm of my paddle —
strong arm of my paddle —
take me safely along this ancient and fearful river
.
Ga voor de video van de laatste vaart van deze bijzondere kano naar http://www.ascentaspirations.ca/spokenwordalrempel.htm
.
Zomerpodium en Route du Nord (fotoverslag)
Druk weekend voor stichting Ongehoord!
.
Op zaterdag 8 juni verzorgde de stichting Ongehoord! een dichterspodium bij Route du Nord in Rotterdam (noord). Tijdens dit podium traden de dichters Marcel Vaandrager, Jacob Rosenbaum, Derrel Niemeijer, Rineke Minderman en Wouter van Heiningen op en werd de muziek verzorgd door Seth. In eerste instantie in een zaal tussen de kunst en later als pop-up poëzie en muziek in de gangen van het pand aan de Vijverhofstraat.
Op Zondag 9 juni organiseerde Ongehoord! het jaarlijkse Zomerpodium in de Jacobustuin in Rotterdam. Een groot aantal mensen (over de hele dag ruim 200) was naar de Jacobustuin getrokken om te genieten van elkaar, muziek van Lizzy & the Paperbacks en de dichters Vlo, Wijnand Steemers, Gijs ter Haar, stadsdichter van Rotterdam Daniel Dee en natuurlijk de dichters op het open podium. Het was een mooie en bijzondere middag. Hieronder een kort fotoverslag van beide podia.
.
Route du Nord
.
Zomerpodium Jacobustuin
Waar ik naar verlang vandaag
Jo Govaerts
.
Vandaag het Zomerpodium van Ongehoord! (zie bericht hieronder). In 1994 schreef Jo Govaerts het gedicht ‘Waar ik naar verlang vandaag’ en eigenlijk zegt dat alles.
.
Waar ik naar verlang vandaag
.
Waar ik naar verlang vandaag
een frisse zomerjurk te dragen
met blote schouders, een uitgesneden
hals en rug en vooral goed
los om de heupen
waarmee ik dan de tuin in loop
de zon schijnt warm, maar de wind
houdt het draaglijk en brengt
de jurk in beweging en dan
ben jij er natuurlijk ook die
de jurk al even mooi vindt en samen
trekken we hem uit en hangen hem
aan een tak
en liggen te kijken in het gras naar
zo’n frisse zomerjurk in een boom, daar
verlang ik het meest naar vandaag.
.
Uit: Waar je naar zit te kijken, 1994
Zomerpodium Ongehoord!
Jacobustuin, Rotterdam
.
Morgen, op zondag 9 juni organiseert stichting Ongehoord! opnieuw het zomerpodium in de Jacobustuin in Rotterdam.
De ingang van de Jacobustuin bevindt zich aan de Jacobusstraat, een zijstraatje tussen de Oude Binnenweg en de Oldebarneveltstraat. De binnentuin heeft naast een voliere met vogels ook een speeltuintje en een grasweide met picknicktafel. Vaste bewoneres zijn een stel kippen die door de tuin scharrelen.
.
Zondag zijn de optredende dichters:
Daniel Dee (stadsdichter van Rotterdam)
Gijs ter Haar
Vlo (Margot ten Caat)
Wijnand Steemers
Astrid van Rijn
.
De muziek wordt verzorgd door:
Lizzy & the paperbacks (met wat wel eens hun laatste optreden zou kunnen zijn)
Lizzy & the Paperbacks bestaat uit Edwin van den Berg, Auke ten Brink en Liselotte van Rijn
.
Natuurlijk is er ook weer een open podium, is er koffie/thee en een drankje en wat te eten.
Dus trek de stoute schoenen aan en bezoek deze prachtige tuin en geniet van het bijzondere programma!
Het Zomerpodium begint om 14.00 uur (tuin open vanaf 13.00 uur) en duurt tot ca. 16.30 uur.
.
Kijk voor een sfeerimpressie van vorig jaar op http://stichtingongehoord.com/ongehoorde-podia-in-juni-2013/
.
Voordracht bij Route du Nord
Rotterdam, zaterdag 8 juni
.
Tijdens Route du Nord (in Rotterdam Noord) zal Ongehoord! op de Vijverhofstraat 47 een poëzie podium organiseren waar een aantal Ongehoord! namen voordragen. Naast Marcel Vaandrager, Yvonne Koenderman, Rineke Minderman en Jakob Rosenbaum zal ook ik daar een blokje vullen met mijn poëzie.
Het poëziepodium begint om 14.00 uur en duurt tot ongeveer 16.00 uur. Muziek wordt verzorgd door Seth.
.
Dichters Omnibus
Uit mijn boekenkast
.
Jaren geleden heb ik eens een 6tal bundeltjes gekocht uit de serie Dichters Omnibus. Deze, door ESSO Nederland uitgegeven bloemlezingen werden in Den Haag gemaakt en verspreid rond kersttijd onder de werknemers van ESSO. Uit de 8e bloemlezing (1962) een gedicht van Johan van Nieuwenhuizen.
.
Nieuwe Herengracht
.
De nieuwe heren van de gracht
de oude vrouwen voor de ramen
God hoeft zich voor geen mens te schamen,
wij hebben het een eind gebracht –
.
het water is ons moederland,
de wegen die wij gaan, de kaden
door bruggen worden wij verraden:
elk huis staat aan de overkant.
.
Johan van Nieuwenhuizen (1926 – 2001) was uitgever/redacteur van de Haagse Cahiers.
.
beroemdheden lezen poëzie voor
Speakcelebrity
.
Gisteren schreef ik al over de meerwaarde van voorgedragen of voorgelezen poëzie. Vandaag aandacht voor een bijzondere website vol met geluidsfragmenten van beroemdheden die poëzie voordragen/voorlezen http://www.tumblr.com/tagged/celebrities%20reading%20poetry
.
Op deze website die zichzelf afficheert met: For those of us who enjoy our poetry more when it’s slightly tainted with fame, glitz, and glamour. For pure poetry mode, click here. onder andere gedichten van William Shakespeare, Lord Byron, W.H. Auden, Pablo Neruda, Thomas Hardy, Walt Whitman en vele, vele anderen voorgelezen/voorgedragen door o.a. Helena Bonham Carter, Samuel L. Jackson, Morgan Freeman, Madonna, Bob Dylan, Keira Knightley en vele, vele anderen.
Kortom een feest der herkenning met vaak prachtige, ontroerende fragmenten.
.
Hieronder een voorbeeld van een gedicht voorgelezen (op de website) door Keira Knightley: ‘Love’s Philosophy’ door Percy Bysshe Shelley (1803-1822).
.
Love’s Philosophy
.
The fountains mingle with the river,
And the rivers with the ocean;
The winds of heaven mix forever,
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single;
All things by a law divine
In one another’s being mingle;–
Why not I with thine?
.
See! the mountains kiss high heaven,
And the waves clasp one another;
No sister flower would be forgiven,
If it disdained it’s brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea;–
What are all these kissings worth,
If thou kiss not me?
.
Soundpoetry
Dirk Huelstrunk
.
Soms kom je websites tegen die je verwonderen. Zo kwam ik via netpoetic.com op de website van Dirk Huelstrunk terecht. Dirk is een soundpoet of geluidsdichter (al vind ik de Nederlandse vertaling niet bijster fraai), een gesproken woord dichter, minimalistisch schrijver, docent creatief schrijven en curator van kunst en poëzie evenementen uit Frankfurt am Main. Een bezig baasje kortom.
Op de website van Dirk staan verschillende geluidsfragmenten die vervreemdend klinken maar ook het bijzondere van soundpoetry onderstrepen. Een paar jaar geleden droeg ik voor bij Alkmaar Anders van Alja Spaan. Daar droeg toen ook ACG Vianen voor. Nog niet eerder had ik iets dergelijks gehoord en ik was meteen onder de indruk. De manier waarop soundpoets geluid, woorden, klanken inzetten in hun gesproken poëzie is heel bijzonder.
Soundpoetry is niet voor iedereen, dat besef ik me terdege maar voor wie ervoor open staat kan het een hele nieuwe en bijzondere ervaring zijn.
De soundcloudpagina van Dirk is te vinden op: https://soundcloud.com/huelstrunk
.




























