Categorie archief: Gedichten op vreemde plekken
Gedichten op vreemde plekken
Deel 57: Op een rots
.
Steenhouwer Pip Hall heeft in Yorkshire een oude traditie nieuw leven ingeblazen maar op een heel nieuwe manier. In de Yorkshire Moors loopt de Stanza Stones Trail. Waar eens romantische dichters over het landschap schreven en waar wandelaars van de natuur genieten heeft zij een eeuwenoude traditie in ere hersteld: het in stenen beeldhouwen voor navigatie doeleinden, heilige kruisen, landschapmarkeringen en herdenkingsplaten. De gedichten zijn van Simon Armitage , geboren en getogen in Marsden. Ze zijn geïnspireerd op het landschap. Ze beschrijven het water in haar verschillende verschijningsvormen zoals mist, poel, regen, fauw en sneeuw. Al deze verschijningsvormen hebben bijgedragen aan het vormen van het landschap of een bijdrage geleverd aan de industrie die er is ontstaan.
Meer lezen over deze gedichten: http://www.culture24.org.uk/history%20%26%20heritage/literature%20%26%20music/poetry/art387056
Gedichten op vreemde plekken
Deel 56: Op cupcakes
.
Dat je gedichten op de meest vreemde plekken tegenkomt is me inmiddels wel heel duidelijk geworden. Toen ik met deze categorie begon dacht ik toch al vrij snel niets nieuws meer tegen te komen. Nu blijkt dat poezie zich juist heel goed leent om overal en nog ergens op te duiken. Zo ook op cupcakes.
.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 55: Op een muurtje bij een deur in Leiden
.
De Rotterdamse dichterCornelis Bastiaan Vaandrager (1935 – 1992) schreef het gedicht ‘Nederlandse spoorwegen’ en dit gedicht staat , in de kleuren van de NS, op een muurtje naast een voordeur in Leiden aan de Moorsweg.
.
Nederlandse Spoorwegen
Tanja, je kunt kiezen:
9.08
9.28
39
55
10.09
30
39
11.09
11.43
Doe Amsterdam de groeten
en geen gesodemieter.
Voor meer informatie over het gedicht, de locatie en hoe het er zo is gekomen: kijk bij de reacties. Met dank aan Anne Vellinga.
.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 54: Op een Mok
.
Op deze mok een gedicht van Robert Frost: The road not taken uit 1920.
.
The Road Not Taken
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference
Gedichten op vreemde plekken
Deel 53: Op de ruggen van soldatenvrouwen
.
Het Amerikaanse leger kampt met een groot probleem. Het Post Traumatische Stress Syndroom (PTSS) waar veel veteranen, die gelegerd waren in Irak en Afghanistan, last van hebben. Zo ook Rob Wise. Toen hij terugkwam sloot hij zichzelf op in een hotelkamer omdat hij bang was dat hij zijn familie iets aan zou doen. Omdat soldaten geen oneervol ontslag willen verzwijgen ze vaak dat ze kwaad, depressief of de neiging tot zelfmoord hebben. De vrouw van Rob Wise, Ashley was met een vriendin en naar aanleiding van iets dat met Rob gebeurde schreef de vriendin op de blote rug van Ashley een gedicht over haar situatie. Ze maakte er een foto van en zette deze op Facebook. Ze vroeg aan andere soldatenvrouwen hoe zij hiermee omgaan. Al snel was de organisatie Battling Bare geboren.
Steeds meer vrouwen volgde haar voorbeeld en inmiddels is Ashley samen met 7 andere soldatenvrouwen een organisatie (Operation Restored Warrior) begonnen om aandacht te vragen voor dit (grote) probleem. Voor meer informatie lees je: http://shine.yahoo.com/love-sex/military-wives-strip-down-raise-awareness-ptsd-battling-182300698.html
.
Praagse poëzie
Gedichten op vreemde plaatsen
Ook in Praag weten ze poëzie aan de man te brengen in de publieke ruimte. Zo staat dit gedicht van Jan Skácel op een muur in de Tsjechische hoofdstad. Jan Skácel (1922-1989) is een van de beroemste dichters in de Tsjechische taal.
.
We light a candle for the new morning
unknown and without faces
like an angel, sleeping in the forrest
waiting for its lumberjack
sometimes our angel feels anger
everyone has his own angel
and hope has wings of beech
and the heart is made of lime wood
Gedichten op vreemde plekken
Deel 52: Op een paal
.
Langs de zeesluizen van Delfzijl staat deze paal met een deel van het gedicht ‘Eend’ van Tonnus Oosterhof.
.
Eend
Het water weegt het schip op zijn hand
verwittig de hemel, wij zijn van het land
de groene vlakte uit
de groene vlakte in
vlak boven zijn eigen schaduw
vliegt groen bruin de eend
alles wat hij snatert
meent de eend
Houd in de sluis je haken thuis
bruin in de lucht wit
groen
zichzelf vindt de meeuw
een vliegende vishaak
de meeuw wiegt op het licht
de grijze vlakte af
de grijze vlakte op
de sluis heeft zijn mond open gedaan
ver wittig de wolken wij komen er aan
wit in de lucht
de schaduw weegt de eend
grijs in de lucht
ver heen meeuw
.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 51: Op enorme tekstrol
Dit is een Waka gedicht op een schilderijrol met kraanvogels door Hon’ami Koetsu (1558 – 1637) uit de Edo periode, uitgevoerd in goud en zilver pigment door Tawaraya Sotatsu. Deze rol toont 1 van de 36 gedichten die bekend staan als de Sanjurokkasen. Te zien in het nationaal museum van Kyoto. Dus niet alleen een gedicht op een bijzondere plek maar ook in een bijzondere vorm.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 50: Het wachthuisje
Via een bericht op Facebook van Jacques Graus vond ik nummer 50 in de serie gedichten op vreemde plekken. Nooit gedacht, toen ik er aan begon, dat de lijst zo lang zou worden.
.
Uit het bericht van Jacques: “Schuilgedichten op de Floriade. Ga je naar De Floriade en wil je ook daar je gedichtenhonger stillen? Bezoek het Gedichtenbos waar zes wachthuisjes staan, waarin continu 2 (toepasselijke)gedichten ten gehore worden gebracht van Limburgse dichters. Wiel Kusters, Frans Budé, Jan Hanlo e.a. zijn heel privé te horen in zo’n wachthuisje, waarin je kunt staan, zitten of liggen!”
.
Gedichten op vreemde plekken
Deel 49: Bij de ingang van de universiteitsbibliotheek
Dit gedicht heeft een prominente plek gekregen op de muur buiten de Universiteitsbibliotheek. Wiel Kusters schreef het gedicht op verzoek van Jo Ritzen, die destijds net aangetreden was als voorzitter van het College van Bestuur. De tekst van het gedicht spreekt voor zich, maar is uiteraard voor iedereen vrij te interpreteren. Het gedicht maakt deel uit van een viertal kunstwerken rondom de ingang van de binnenstadslocatie van de universiteitsbibliotheek.
