Site-archief
Van februari naar maart
Gedicht op de muur van je huis
.
In North Dakota, in Fort Atkinson woont dichteres en kunstenaar Lorine Niedecker. Op de muur van haar woonhuis heeft ze een (deel van) een gedicht geschilderd. Hieronder een gedicht van haar dat de muurschildering ondersteunt.
.
February almost March bites the cold.
Take down a book, wind pours in. Frozen–
the Garden of Eden–its oil, if freed, could warm
the world for 20 years and nevermind the storm.
Winter’s after me–she’s out
with sheets so white it hurts the eyes. Nightgown,
pillow slip blow thru my bare catalpa trees,
no objects here.
In February almost March a snow-blanket
is good manure, a tight-bound wet
to move toward May: give me lupines and a care
for her growing air.
.
Foto’s Nomadic Newfies
Schaaltjespoëzie
Gedichten op vreemde plekken
.
Ik kan het toch niet laten, poëzie op vreemde plekken ontdekken en dit met jullie delen. Zo heeft het bedrijf Anthropologie onder andere serviesgoed met poëzie in hun assortiment. Het zijn schaaltjes, waarschijnlijk voor desserts, met in een cirkelvorm een gedicht. Het gedicht hieronder is van Kylie Johnson en er zijn verschillende vormen van schaaltjes verkrijgbaar. Hun adres: http://www.anthropologie.eu/anthro/index.jsp
.
Kijk eens naar beneden
Gevonden poëzie
.
In Maassluis is in een nieuwe wijk een project uitgevoerd waarbij inwoners hun (maritieme) tatoeage konden insturen, waar dan de mooiste gekozen konden worden door de inwoners van Maassluis. Deze mooiste tatoeages werden vervolgens in stoeptegels gehakt (tenminste dat vermoed ik, of gefreesd) en her en der in de wijk geplaatst in stoepen.
Ik moest hieraan denken toen ik de volgende voorbeelden van ‘gevonden poëzie’ tegen kwam. In Charleston (South Carolina) is een wijk waar de bewoners zelf voor stoeptegels met poëzie hebben gezorgd. Een leuk idee dat navolging verdient. In een tijd waarin steeds meer mensen met gebogen hoofden door het leven gaan (omdat ze met hun ogen vastgelijmd lijken aan hun smartphone) zou poëzie op de stoep een reden kunnen zijn om even de blik van het scherm te nemen en een gedicht te lezen.
.
Met dank aan visual St. Paul blog
The poetry box
Palen en dozen
.
De afgelopen weken ben ik een paar voorbeelden tegen gekomen van palen en dozen met poëzie. Wat hebben ze gemeen? Ze staan aan de openbare weg en er zit (gratis) poëzie in deze dozen, palen of dozen op palen. En ze zijn allemaal gesitueerd in delen van de Verenigde Staten. Blijkbaar is het een fenomeen dat daar nogal navolging krijgt. Zo is er de poëziepaal van Cornelia Seigneur in Bolton, Oregon, de Poëzie post ( gevonden door Ann Harrison) in Portland, Oregon, de Mystic poëzie doos in Mystic, Connecticut van Sue Ellen Thompson en de poëziepaal van Gabriel Boehmer ook in Portland, Oregon en tot slot de poëziedoos in New London in Connecticut.
Ik ken geen vormen van dit soort ‘openbare’ poëzie in Nederland, maar als je een voorbeeld weet, laat het me weten.
Hieronder de verschijningsvormen van de hierboven beschreven plekken.
.
Gedichten op vreemde plekken
Op een muur van 450 vierkante meter
.
Op een 450 vierkante meter grote muur op de Yunyang Normal University Attached Elementary School campus in het Chinese Chongqing staan 72 klassieke Chinese gedichten geschilderd. Deze muur is opgericht om de studenten te deze traditionele kunstvorm aan te leren.
Theater van de natuur
Sellingen
.
In 2012 werd in het plaatsje Sellingen (Oost Groningen) het Theater van de natuur voltooid.
Willeke Bergman, woordvoerster van het Waterschap Hunze en Aa’s zei hier destijds bij: “Het Theater van de Natuur is een grote heuvel aan de oever van de De Ruiten Aa in het bos bij Sellingen. De heuvel is meer dan vijftien jaar geleden ontstaan, bij het hermeanderen van de rivier. Toen kwam er zand vrij. Als waterschap zijn we de eigenaar. We hebben een trap op de heuvel aangelegd en ieder jaar wordt op één trede een gedicht van een schrijver onthuld.”
In september 2012 was dit het geval. Op de bovenste en laatste trede van de trap werd een gedicht van Jan Mulder geplaatst. Bovenop de heuvel is een bankje en een minitheatertje met een soort kijkdoorgang gemaakt waarop je naar de natuur kunt kijken als ware het een toneelvoorstelling.
.
Met dank aan het Dagblad van het Noorden.
Openbaar vervoer (RATP)
Poëzie in het Franse Openbaar vervoer
.
De RATP, het Franse openbaar vervoer bedrijf, heeft in 2012 een gedichtenwedstrijd georganiseerd. De winnende gedichten werden getoond in de metrostellen van de RATP in juli 2012. Er deden ruim 4000 mensen aan deze wedstrijd mee waaronder 231 dichters onder de 12 jaar. Daarnaast bood de RATP onder het motto Lijnen en rijmen (des lines et de rimes) de reizigers momenten van ‘ontsnapping’ in het hart van het netwerk middels poëzie van o.a. Andree Chedid, Paul Valery, Kamal Kheir Beik en Zeno Bian.
.
Winnend gedicht van Agnès Rosse aan de poëziewedstrijd van de RATP
Gedichten in de metro.
Gedicht op een honden t-shirt
Denken aan u gedicht
.
Na meer dan 100 afleveringen van gedichten op vreemde plekken dacht ik alles toch wel gezien te hebben. De meest bijzondere plaatsen en plekken heb ik onder ogen gekregen. Toch kan het altijd gekker. Want wat heb ik gevonden? Een gedicht(je) op een t-shirt voor een hond. Laat ik voorop stellen dat t-shirts voor honden mij al enigszins laten fronsen, een dergelijk stuk textiel met een gedicht(je) erop helemaal. En wat voor een gedichtje. Oordeel zelf.
.
Thinking of you
.
I woke up this morning and
smiled
the memory of you gave me
the strenght
to take on another day
.
Dit feestelijke gedicht is overigens ook te krijgen op een koelkastmagneet, een mok en een stropdas.
Papieren zak
Gedicht op een papieren zak
.
In de categorie Gedichten op vreemde plekken vandaag het gedicht op de papieren zak van kunstenares Mine Stemkens. Niet zo maar op een papieren zak maar op een zak waar je een waxinelichtje in kunt zetten zodat de zak van binnen uit wordt verlicht en het gedicht op de buitenkant zichtbaar wordt.
Mine Stemkens maakt behalve deze zakken ook gedichten op kaarten, handgemaakte dozen (uit Nepal), op banieren en op een lijkwade.
Hieronder de papieren zakken en een gedicht van Mine.
.
de zon en de maan
.
de zon en de maan
kijken elkaar glimlachend aan
.
stel je voor zegt de zon
ik zou jou niet kennen
.
hoe saai is dan
mijn bestaan
.
met jouw donker en mijn licht
houden wij het leven mooi in evenwicht
.
Sneeuwpoëzie
Bijzondere vorm van poëzie
.
Aan het begin van een van Toronto’s belangrijkste wegen Spadina was op een morgen, na een stevige sneeuwbui, deze afbeelding en tekst zichtbaar. Casie Stewart zag het vanuit haar raam en nam deze foto. Wie de maker is van dit stukje Snoëtry (snow poetry) weten we niet maar in de rubrieken gedichten in vreemde vormen en gedichten op vreemde plekken mag deze natuurlijk niet ontbreken.
.
