Categorie archief: Favoriete dichters

In ons hoofd zit wat voorbij is

Ankie Peypers (1928 – 2008)

.

Gistermiddag was ik bij het afscheid van een collega en in een van de speeches  hoorde ik daar de zin ‘In ons hoofd zit wat voorbij is’.

Die zin intrigeerde me en ik heb hem gelijk genoteerd. Vandaag heb ik er naar gezocht en het blijkt een citaat te zijn van Ankie Peypers.

Eig. Johanna Annie Peijpers, Nederlandse dichteres en prozaschrijfster (Amsterdam 29.9.1928). Aanvankelijk journaliste bij het socialistische bladDe Vlam en bij Het Vrije Volk. Ze debuteerde met poëzie in Libertinage en in 1951 verscheen haar bundel October. Haar gedichten vertonen verwantschap met de poëzie van de Vijftigers, vooral door de associatietechniek, maar ze heeft nooit echt deel uitgemaakt van deze groep. (Bron: dbnl.org).

Een voorbeeld van een van haar gedichten:

.

 Dood

        De vogels, executeurs-testementair
        van de verzen die ik heb geschreven,
        komen als het herfst wordt naar mij toe,
        denkend dat het einde van mijn leven
        samenvalt met het beginnend sterven
        in de bomen rond hun vogelnesten,
        met de onrust in hun vogelbloed.

        Zij vliegen snel om nog op tijd te zijn
        voor het bladerritselend verwaaien van mijn leven
        en vragen mij:
        dood-zijn is dat
        zoals een telefoondraad is,
        tussen twee palen strakgespannen,
        omgeven door de ijle lucht
        en roerloos zijn, een heel klein zwart,
        dat niet kan zingen en geen antwoord geven?
.

 

Hans Andreus

Hans Andreus (1926-1977)

Een dichter die ik al lang zeer bewonder en waardeer is Hans Andreus. Hij was niet alleen bekend als dichter (zijn werk wordt gezien als ‘experimentele dichtkunst’ en hij is één van de vijftigers) maar ook als schrijver van kinderboeken.

Of hoe dat heet

 

Gelukkig dat
Het licht bestaat

en dat het met
me doet en praat

en dat ik weet
dat ik er vandaan

kom, van het licht
of hoe dat heet.

 

Uit: Holte van het licht (1975)

(met dank aan http://www.poëzie-leestafel.info)

Nu u!

Literair productiehuis Wintertuin

.

Nu u! Is het eigenzinnige en poëtische antwoord van Literair Productiehuis Wintertuin op de canondiscussie. Ze hebben een reeks grote gedichten van vroeger aan grote dichters van nu, met de vraag:
Als u dit gedicht nu zou schrijven, hoe zou het dan klinken?
Deze nieuwe poëzie is samen met de klassiekers waarop ze gebaseerd zijn staan in dit fraaie boekje.

Een voorbeeld van een klassieker van ‘nu’ is een gedicht van K. Michel ‘Onder het tuimelraam’ met als inspiratie het gedicht ‘Impasse’ van Martinus Nijhoff.

.

Onder het tuimelraam

Tussen
twee keukens
Tussen
Twee sonetten

Tussen
Daar en hier
Hem en haar

Klemt
Al dagenlang vandaag
Een vraag

Maar tussen
Stoom en blauwe ogen
Niet en lied
Fluit de fluitketel

.

Gedicht van Gert Vlok Nel

Grasui

Op zondag 9 september organiseerde de werkgroep Weekend van de Cultuur in Maassluis een Picknick in het Park.. Stichting Ongehoord! verzorgde die middag het dichterspodium.

Op dit dichterspodium stonden onder andere Rob Dijkstra en Jan van der Lans ofwel Grasui.

Grasui draagt gedichten voor van Zuid Afrikaanse dichters met de Nederlandse vertalingen van deze gedichten.

Een van de dichters waarvan zij gedichten voordroegen was Gert Vlok Nel, een tot dan toe voor mij onbekende dichter.

Ik was echter zo onder de indruk van hetgeen zij voordroegen dat ik Rob gevraagd heb een speciaal gedicht (dat ik bijzonder mooi vond) aan mij toe te sturen om te publiceren op dit weblog. Het betreft hier het gedicht ‘nee nee nie dit nie. nie noodwendig dit nie’ of zoals het in de Nederlandse vertaling heet ‘Nee nee dat niet, dat niet noodzakelijk’. De vertaling is van Robert Dorsman en komt uit de bundel ‘Het is onnatuurlijk om te leven’.

.

nee nee dat niet, dat niet noodzakelijk

 .

op zijn veertiende zei zijn vader tegen hem

schoffel dat stuk grond in de voortuin.

waarom? boontjes, erwtjes of zo, iets wat groeien wil.

bloemen groeien toch ook? of kan je bloemen niet eten?

van bloemen kan je dat nooit werkelijk weten.

wát niet weten? of ze giftig zijn of niet? is het dat dan niet?

nee nee dat niet, dát niet noodzakelijk.

 .

dertig was hij op de dag dat hij als laatste de kerk uitkwam.

met een vaag besef en evenveel vermoedens als de confetti.

wat nu? vroeg zijn vrouw, waarom staan je ogen zo somber.

is mijn jurk soms niet wit genoeg? en ze lachte de vraag de menigte in.

over mensen kom je nooit echt iets te weten.

wát niet? of ze groeien-of-nut-hebben-of-goed-zijn?

nee nee dat niet, dát niet noodzakelijk

.

Jan Arends

3 FM

.

Vanmorgen was bij Giel op 3FM de dichter Erik Jan Harmens te horen (hij had de Gielmobiel). Gevraagd naar zijn favoriete gedicht antwoorde hij dat hij vooral een zogenaamd citaat van Jan Arends zo mooi vond.  Het citaat:

.

Een

strelende hand

doet

mij ook pijn

.

Prachtig in al zijn eenvoud. Jan Arends (1925 – 1974) is vooral bekend geworden van zijn verhalenbundel uit 1972 ‘Keefman’.

Zijn poëzie is minder bekend maar zeker de moeite waard.

Een voorbeeld (met dank aan gedichten.nl)

.

Een kleine barst

Een

kleine barst

wordt

een scheur.


Een

scheur

wordt

een kloof.


En zo

staat de mens

alleen.

Dichten als morele opdracht

Piet Gerbrandy

.

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag staat een interessant artikel over de dichter Piet Gerbrandy. Hierin zegt hij o.a. “Poëzie zet een kleine groep lezers aan het denken en hopelijk is het effect sterk genoeg om als kringen op het water uit te dijen. Iedere kunstenaar werkt, als het goed is, mee aan het grote culturele project van bewustwoording, aan vergroting van sensitiviteit, intellectuele groei en uiteindelijk politieke actie. Ik zie mijn bijdrage daarin als een morele opdracht”

En over poëzie als kunstvorm: “Ik denk dat poëzie voor een potentieel zo marginale kunst echt een behoorlijk mooie positie in de maatschappij heeft”.

.

In het Kunsten katern van de zaterdag krant van 15 september.

Hieronder een gedicht van Piet Gerrandy  met dank aan Gedichten.nl

.

Geen griepje, nee liever steriele

.

Geen griepje, nee liever steriele

slangen door de neus, haperende

symbolen op een schermpje, op de walkman

.

die doorschreeuwt als ik niet meer hoor,

My Favourite Things. Zo wil ik dat het gaat:

weloverwogen en onopgemerkt.

.

Anonymous, particulier verzekerd.

.

You didn’t make me with your kiss

Je hebt me gemaakt met je kus

.

Mijn tweede bundel samen met dichteres Alja Spaan heeft als titel ‘Je hebt me gemaakt met je kus’ . Deze titel is de titel van een gelijknamig gedicht van mij die ook in de bundel te vinden is. Bernard Dov Wisser is een Amerikaans dichter woonachtig in Alkmaar. Hij poste de volgende video op facebook onder de titel ‘Bernard Dov Wisser’s first virtual poetry reading. Hierin spreekt hij over mijn gedicht en draagt hij zijn gedicht voor dat hij naar aanleiding van mijn gedicht schreef. https://www.facebook.com/#!/photo.php?v=10151449208563228

Ik heb hem gevraagd naar de tekst van het gedicht en dat heb ik van hem gekregen. Hieronder kun je zijn gedicht lezen.

.

You  Didn’t Make me With Your Kiss

You didn’t make me with your  kiss

Because when we kiss there is no me  at stake!

Just the surreal-feelness of the give  and take

No knowing which is which, or who is  who, or what was that or whether on target or amiss

My love, my witch bitch, my sweet  piece of love box pie

Your slippery best obliterates all  me’s and I’s. and pie in the sky

You ar MY death and My life  interwoven during  quantum moments of pure mussy, wussy,  kussy play.

 

Sucking, nibbling, chewing on you  pretty rouge toned nipples did not make Me

Even a little bit, or bite by  bite.

I can’t ask myself if you feel what I feel because my me is lost when we tussle and play…

When we cuddle, squeeze, stroke,  poke, gasp, goof and otherwise while away the day

Who is me, where am I, who are you,  what is real,

 

No Me babe! None to be  babe…

Just being a good deal for two souls  passing through each other in delight!

 

And YOU honey ? You are out of sight!  Mmm, Mmm, Mmmm!

Met ingehouden stem

Sotto Voce

.

Vandaag was ik me aan het voorbereiden op een kunstveiling van de Kunstuitleen Maassluis waar ik  veilingmeester mag zijn. Een kunstwerk was genaamd Sotto Voce en dat deed me denken aan het gelijknamige gedicht van M. Vasalis (pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans  1909-1998). Ik zocht het gedicht op en was opnieuw onder de indruk van de indrukwekkende inhoud. Daarom hier dit mooie gedicht.

.

Sotto voce

 

Zoveel soorten van verdriet,

ik noem ze niet.

Maar één, het afstand doen en scheiden.

En niet het snijden doet zo’n pijn,

maar het afgesneden zijn.

.

Nog is het mooi, ’t geraamte van een blad,

vlinderlicht rustend op de aarde,

alleen nog maar zijn wezen waard.

Maar tussen de aderen van het lijden

niets meer om u mee te verblijden:

mazen van uw afwezigheid,

bijeengehouden door wat pijn

en groter wordend met de tijd.

.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

.

Uit de bundel: Vergezichten en gezichten
met dank aan : http://www.poezie-leestafel.info/m-vasalis

Tsjechië 2012

Terug van weggeweest

.

De afgelopen weken heb ik doorgebracht in Tsjechië vandaar dat het wat stil was op dit blog. Tsjechië is een land van dichters en schrijvers. Een beroemde Tsjechische dichter is Jaroslav Seifert (1901-1986). Deze Tsjechische dichter won verschillende grote prijzen voor zijn gedichten en twee jaar voor zijn dood in 1984 won hij de Nobelprijs voor de literatuur. Hieronder een door Jana Beranova vertaald gedicht van hem uit 1984 (uit de bundel: En vaarwel Agathon).

.

Ze gingen van deur naar deur…

.

Ze gingen van deur naar deur

als straatverkopers

en boden de dood aan.

Ik schaam me dat ik het heb overleefd.

Vladislav Vancura

schreef zijn grootste gedicht

op de muren van de Pankrác-cel.

En het salvo op het schietterrein

was alleen een donderend applaus

voor zijn leven.

.

Maar doden waren overal.

Op ijzerdraad van fabrieksmuren,

op stoepranden,

op trappen, het hoofd naar beneden,

op voetsteunen van schoolbanken

op altaartreden en boven riolen.

.

Ze lagen zoals onze koningen

op graftomben.

En de puinen van hun schoenen

wezen naar de sterren.

.

E.E. Cummings

Iedereen die dit blog regelmatig leest weet dat ik een groot bewonderaar ben van de gedichten van E. E. Cummings. Op internet kwam ik de vertaling tegen van één van zijn mooiste liefdesgedichten ‘I carry your heart with me’ en die wil ik niemand onthouden.

ik draag jouw hart met mij

.

ik draag jouw hart met mij(ik draag het in
mijn hart)ik heb het altijd bij(overal ga jij
met mij mee, mijn lief; en wat er ook gebeurt
door mij alleen komt door jou, mijn liefste)

.                                                                 ik vrees 
geen noodlot(want jij bent mijn lot, mijn zoet)ik wil
geen wereld(want schoonheid jij bent mijn ware wereld)
en jij bent het om het even wat een maan altijd betekende
en om het even wat een zon ook altijd zal zingen ben jij
..
hier is het grootste geheim dat niemand kent
(hier is de wortel van de wortel en de kiem van de kiem
en de hemel van de hemel van een levensboom; die hoger
groeit dan de ziel kan hopen of de geest kan bevatten)
en dit is het wonder dat de sterren in hun baan houdt
.
ik draag jouw hart(ik draag het in mijn hart)

Vertaald door Lepus