Site-archief
Alle poëten
33 gedichten
.
Titels van poëziebundels hebben me altijd geïntrigeerd. Sommige zijn prachtig zoals ‘Hoe je geliefde te herkennen’ van Thomas Lieske bijvoorbeeld of ‘Oefening in het alleen lopen’ van Kreek Daey Ouwens, andere zijn raadselachtig: ‘Komijnsplitsers’ van Lucas Rijneveld of ‘De hazenklager’ van Paul Demets. Weer anderen zijn grappig zoals ‘Kwartjes vallen soms jaren later’ van Herman Brood of ‘Stoppen met roken in 87 gedichten’ van Dimitri Verhulst. En er zijn titels van dichtbundels die ik gewoon lelijk vind zoals ‘Dooier op drift’ van Charlotte Mutsaers of ‘In mantels van tandvlees’ van Ton Luiting.
Vaak zijn titels ook precies wat ze zijn. Zoals het bundeltje ‘Alle poëten’ 33 gedichten uit het poëziefonds van De Arbeiderspers uit 1994. Samengesteld door Peter de Boer & Ed Leeflang. Het zijn gedichten van alle 33 dichters uit het fonds van De Arbeiderspers. What you read is what you get. Uit dit kleine bundeltje koos ik het gedicht ‘Daddel’ om de titel uiteraard. Want wat is een daddel? Daddel is een merk van natuurlijke snoepjes gemaakt van dadels geïnspireerd op de Zweedse snoepcultuur. Het gedicjht is van Ilse Starkenburg en werd genomen uit haar bundel ‘Verdwaald ontwaken’ uit 1990.
Ik kende Ilse Starkenburg niet en op zoek naar informatie bleek ze inmiddels overleden maar erg productief in haar tijd. Ilse Starkenburg (1963 – 2019) was dichter en schrijver. Ze debuteerde in 1987 met vier gedichten in het tijdschrift Maatstaf. Daarna verschenen bij De Arbeiderspers vijf dichtbundels en een verhalenboek. Haar werk werd opgenomen in talrijke bloemlezingen waaronder Nederlandse Poëzie van Gerrit Komrij en De Nederlandse poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten van Ilja Leonard Pfeijffer. Daarnaast trad ze op bij festivals als Poetry International, Dichter aan Huis, Lowlands, de Nacht van de Poëzie en ze verzorgde gastcolleges en workshops.
,
Daddel
.
we hadden een feest georganiseerd
voor hem die ons al die jaren
trouw terzijde stond
.
we hadden een lied gecomponeerd
we konden onze lof niet op
hij was goed, groot en geweldig
.
om acht uur zou het beginnen
maar om kwart voor zeven
ging al de bel
het feestvarken zat toen nog in bad
we riepen naar boven:
het is voor jou, het is de Daddel
hij kwam niet direct
wij moesten wachten
.
had hij die ons trouw terzijde stond
altijd een bad genomen van twee uur?
.
ja het was zo geweest
twee uur, nooit langer en nooit korter
.
In mantels van tandvlees
Ton Luiting
.
In 1971 verscheen bij de noord-nederlandse poëziereeks “taal op de tong”deel 1 met als titel ‘In mantels van tandvlees’. Dit heerlijk obscure werkje vond ik in een kringloopwinkel. Wat al helemaal grappig is , is dat het in Oudenaarde (België) werd gedrukt bij uitgeverij Saeftinge én bij uitgeverij de Koepel in Roosendaal.
In deze bundel staan gedichten van dichters als Hans Dütting, Catharina de Haas, Remco Heite, Wouter Kotte, Wim Pendrecht en Jan Visser. Zij staan ook op een werkelijk prachtige jaren zeventigfoto op de achterflap. Van elke dichter staat er een korte bio- en bibliografie (indien aanwezig) en zelfs korte stukjes uit krantenrecensies (indien aanwezig).
Kortom veel te genieten in dit bundeltje. In de categorie (bijna) vergeten dichters kunnen alle 6 de dichters zo bijgeschreven worden. Misschien is het dus niet de laatste keer dat ik uit dit bundeltje put.
Voor nu heb ik gekozen voor Wim Pendrecht. Als C.W. van der Neut geboren in 1930 woonde hij vooral in het Gooi. Behalve met het geven van taal-onderwijs houdt hij zich (in 1971) bezig met de taal van de liturgie en van de poëzie. In 1968 verscheen van hem de bundel ‘Communicerend’ en was zijn bundel ‘Voor de zonen van aardman’ in voorbereiding.
.
Belastende verklaringen
.
Familiereünie
.
Van woorden met een neef of nicht
wemelt het huis: een gek gezicht
al die portretten die maar jonger worden-
in ’t nieuw geslacht tenminste (en allicht)!
.
Pseudoniem
.
Mijn naam ontloopt de burgerlijke stand
en schuilt nu weg onder de hand.
Wanneer die naam is uitgeschreven
maakt hij zich overbodig en van kant.
.
Schools
.
Argeloos gaan zij naar school, in draf.
In rechte rijen levert men ze af
om in een proeflokaal te onderzoeken
wie koren is en wie het kaf.
.
Afgrond
.
Leven alleen bij plus en min
is dor en doelloos, zonder zin.
Wie aarzelt voor de tijd als voor een zwarte diepte
die valt er wikkend, wegend in.
.





