Site-archief

Een nieuw seizoen

Antoine Uitdehaag

Zoals de regelmatige lezer van dit blog wel weet ben ik altijd op zoek naar dichters die ik nog niet ken. Dat kunnen nieuwe dichters zijn, veelbelovende talenten, of oude dichters die in de vergetelheid dreigen te raken. Dat laatste is natuurlijk nooit helemaal waar, maar dat relateer ik dan aan de aandacht, of juiste het uitblijven van aandacht, aan het werk en of leven van zo’n dichter.

Via de bundel ‘De adem van de zaal’ kwam ik in contact met het werk van dichter, schrijver maar vooral theaterregisseur Antoine Uitdehaag (1951). Dat hij een voor mij onbekende dichter is blijkt niet zo heel verwonderlijk; Uitdehaag is de laatste tientallen jaren vooral actief als regisseur van theaterstukken, opera en toneel. Hij publiceerde drie dichtbundels bij uitgeverij Van Oorschot. In 1994 debuteerde hij met de dichtbundel ‘Levenslang vrij’. Critici spraken van een eigen geluid van een typische parlando-dichter die zijn weemoed om het voorbije meestentijds in gevoelige, ondubbelzinnige bewoordingen uitspreekt.

Uit zijn bundel ‘De adem van de zaal’ uit 1997 nam ik het gedicht ‘Een nieuw seizoen’.

Een nieuw seizoen

De luxaflex snijdt schijfjes

herfstzon. Ik weet hoe scherp

oktober ruikt naar vorig jaar

naar liefde die verkruimelt

in mijn handen, naar verlangen

naar verlangen. Naar verlies.

Groots laat ik mij op dit leven

meeslepen, de data liggen vast,

de fijne mazen van het geluk.

In handdiep stilstaand water

verdrinken, dat is pas tragisch.

Geplaatst in (bijna) vergeten dichters, Dichtbundels, Favoriete dichters

Een reactie plaatsen

Tags: (bijna) vergeten dichter, (bijna) vergeten dichters, 1951, 1994, 1997, Antoine Uitdehaag, De adem van de zaal, debuutbundel, dichter, Een nieuw seizoen, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Levenslang vrij, ondubbelzinnige bewoordingen, opera, parlando-dichter, poëzie, poëziebundel, schrijver, theaterregisseur, toneel, Van Oorschot, Weemoed

De nacht van de onmogelijke terugkeer

24 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Liesbeth D’Hoker

In Dietse Warande & Belfort, het literaire tijdschrift ook wel bekend onder de afkorting DW B, van december 2025 staan naast een aantal interessante artikelen ook een aantal gedichten. Onder andere van Liesbeth D’Hoker. Voor mij een nieuwe naam. Liesbeth D’Hoker (1984) is dichter, essayist, leraar Nederlands en literatuurcritica voor onder andere DW B, de lage landen en de reactor. Daarnaast maakt ze deel uit van de jury van de Libris Literatuurprijs en zat ze tot voor kort in de adviescommissie non-fictie van Literatuur Vlaanderen.

Liesbeth is, net als ik en vele andere dichters, lid van het collectief De Klimaatdichters. In 2025 debuteerde ze met de bundel ‘Want straks komen de wolven’ bij het Poëziecentrum in Gent. Deze bundel is genomineerd voor de Granate prijs 2025. De bundel vormt een introspectieve reis waarin natuur, lichamelijkheid, herinneringen, kwetsbaarheid en verlangen centraal staan. Hieronder het gedicht ‘De nacht van de onmogelijke terugkeer’ uit DB W.

De nacht van de onmogelijke terugkeer

ik beken aan de dieren op fluistertoon

dat we niet deugen deze nacht

onze blik ongeschikt voor zoveel weeïgheid

we varen blind

hebben de kaarten aan de hemel uitgewist

met het teveel aan zelf dat we verspreiden

de oraties die we het ruim injagen

hebben de sterren uit de hemel geroofd

laten het voorwereldlijke verbleken

we varen blind

met botte hand en maalkiezen in overvloed

de weg kronkelt weerbarstig

een lichtplas tast schichtig de heuvel af, raakt bosschages

struweel, een dichtbegroeide baai vol duisternis

grashalmen trillen in verlate zeewind

de dunne poten van het hertenkalf

onze angst fixeert ons in opgeschrikte ogen

loopt uit in het peilloze zwart

een everzwijn kruist onverstoorbaar de kloof

verderop lekt nog een dassenjong

geronnen duister

een scheur in nachtelijk asfalt

terugkeer waarvoor we niet deugen

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, klimaatdichters, poëzietijdschrift, Vlaamse dichters

Een reactie plaatsen

Tags: 1984, 2025, adviescommissie, België, DB W, de lage landen, De nacht van de onmogelijke terugkeer, De Reactor, december, dichtbundel, dichter, Dietsche Warande & Belfort, essayist, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Gent, Granate prijs, herinneringen, jury, klimaatdichters, kwetsbaarheid, leraar Nederklands, Libris Literatuurprijs, lichamelijklheid, Liesbeth D'Hoker, literair tijdschrift, Literatuur Vlaanderen, literatuurcritica, natuur, nominatie, non-fictie, poëzie, poëziebundel, poeziecentrum, verlangen, Vlaamse dichter, Vlaanderen, Want straks komen de wolven

Verjaardag

23 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Ester Naomi Perquin

Vandaag is het mijn verjaardag en als klein cadeautje aan jullie (en mezelf) trakteer ik op een gedicht van één van mijn favoriete dichters Ester Naomi Perquin (1980). En wel met een toepasselijk gedicht (in ieder geval als het om de titel gaat) ‘en voor de zoveelste keer’ genomen uit de allerlaatste editie van Het Liegend Konijn.

En voor de zoveelste keer

berekende mijn oudste broer het oppervlak, de jongste

zeurde van de honger, het eerste spitten viel nog mee

maar toen de brede waaikant zakte en

de jongste tot aan zijn kruin –

hij verdween al voor de eerste top zichzelf afgleed,

duingras kapseizend kapsel, we zagen niet precies

wat er was aangericht want de konijnen, god,

de konijnen.

Ze schoten alle kanten op.

Geplaatst in Favoriete dichters, poëzietijdschrift

6 reacties

Tags: 1980, cadeautje, dichter, En voor de zoveelste keer, Ester Naomi Perquin, gedicht, gedichten, het Liegend Konijn, konijnen, poëzie, verjaardag

Niet naar het water kijken

22 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Merlijn Huntjens

De Limburgse dichter en maker Merlijn Huntjens (1991) ken ik al vanaf 2013 toen hij als jonge dichter voordroeg op een podium van poëziestichting Ongehoord! Na zijn voordracht kocht ik destijds zijn bundel ‘Ja, blokfluit’ met daarin 10 tracks (gedichten) en 1 bonustrack. Het verbaasde mij dan ook toen ik las dat zijn uitgeverij De Harmonie, zijn nieuwe bundel ‘Onder mij de mat’ als debuut afficheert. Helemaal omdat Merlijn in 2022 ook nog een scrapbook (met gedichten) bij Wintertuin uitgeverij heeft gepubliceerd met de titel ‘de zee waait terug’.

Dat Merlijn geen nieuwe naam in de poëzie is blijkt onder andere ook uit het feit dat hij al poëzie publiceerde in De Revisor, Het Liegend Konijn, Tirade, Kluger Hans en MUGzine #6. Daarnaast stond hij drie keer in de finale van het NK poetry slam en was hij één van de dichters die met de Poëziebus meereed in 2015. Hij is artistiek leider van PANDA, een collectief dat verhalen van Limburgse bodem op onorthodoxe wijze vertelt en literaire programma’s samenstelt. Het maakt zich tevens sterk voor literatuur en poëzie op scholen en creëert ruimte voor jong talent uit de regio.

Omdat er momenteel overal aandacht is voor zijn nieuwe bundel grijp ik nog even terug naar ‘de zee waait terug’. In deze bundel schrijft hij over een fictief eiland waar een gesloten gemeenschap woont. De mensen maken er onderdeel uit van een oud en magisch universum. De gedichten vertellen het verhaal van de teloorgang van deze oude wereld en de onzekere toekomst die erop volgt: wat is de invloed van technologische vooruitgang in een wereld van tradities en rituelen? Is er in een steeds donker wordende wereld nog ruimte voor individuele kwetsbaarheid? In de gedichten onderzoekt Merlijn hoe de eilanders omgaan met radicale veranderingen en het verlies dat daarmee gepaard gaat. Uit deze bundel het gedicht ‘niet naar het water kijken, niet naar het water kijken’.

niet naar het water kijken, niet naar het water kijken

demi wil ademhalen boven de wereld
naast een satelliet zwemmen in de ruimte
om dichterbij de droge maan te zijn.

haar eerste woning spoelde weg
doordat de zee het eiland opat.
ze herinnert zich dat ze door het gesprongen raam
met het matras als vlot naar buiten stroomde
in haar tuin opgevangen werd door een brandweerman.

haar opgevouwen telescoop past
in de kofferbak van de sedan van haar broer
ze hangt hem aan haar rugzak
wanneer ze het dak
van haar spiegeleihuis op klimt
via de boom die vlak naast het huis groeit.

demi is het hoogste punt van het eiland.
ze kijkt naar de maan.
ze denkt dat ze daarboven iets heeft gezien:
donkere kraters als koeienvlekken
kurkdroge vlaktes, nergens gras of verrassingen.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, jonge dichters, MUGzine, Ongehoord!, Poëziebus

Een reactie plaatsen

Tags: #6, ., 1 bonustrack, 10 tracks, 1991, 2013, 2015, 2022, 2025, bartistiek ;leider, bundel, collectief, De Revisor, de zee waait terug, debuut, dichtbundel, dichter, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, het Liegend Konijn, Ja blokfluit, Kluger Hans, Limburg, Merlijn Huntjens, MUGzine, niet naar het water kijken, NK Poetry Slam, Onder mij de mat, PANDA, poëzie, poëziebundel, Poëziebus, Poëziestichting Ongehoord!, scrapbook, Tirade, voordracht, Wintertuin uitgevrij

Verliefd, weer

21 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Jannah Loontjens

Jannah Loontjens (1974) werd geboren in Denemarken, woonde in Zweden en is schrijfster, dichter en filosofe. In 2012 promoveerde ze op het onderwerp ‘Popular Modernism’ aan de universiteit van Amsterdam in de Literatuurwetenschap. Voor de Groene Amsterdammer en Awater schreef ze over poëzie en filosofie. Met enige regelmaat schrijft ze opiniestukken voor o.a. Trouw en NRC Handelsblad. Sinds 2019 heeft ze een vaste rubriek in Filosofie Magazine.

In 2001 debuteerde ze met de dichtbundel ‘Spectroscoop’ gevolgd door ‘Varianten van nu’ in 2002. In 2006 verscheen haar bundel ‘Het ongelooflijke krimpen’ waarvoor ze in 2008 de Eline van Haarenprijs kreeg. In 2009 verscheen ‘Be my guest. I prefer to keep the door closed. Untranslatables; A task for poetry’ en in 2013 gevolgd door haar voorlopig laatste dichtbundel ‘Dat ben jij toch’. In de jaren na 2013 legde ze zich helemaal toe op het schrijven van romans en essays met één uitzondering in 2016 toen ze de Melopee Poëzieprijs kreeg voor het gedicht ‘Mijn licht gekwelde melancholische blik’.

Uit haar bundel ‘Het ongelooflijke krimpen’ is het gedicht ‘Verliefd, weer’ genomen.

Verliefd, weer

Ik wil je dicht, dichter tegen me aan. Mijn buik die een gehunker

door romp en leden pompt. Beleef ik dit? In het echt met jou?

Of is het bovenal mijn hoop op het werkelijk bestaan

van verzonnen beelden. Niet eens altijd die van mijzelf.

Ja, ik denk aan je Ina, Michel, Anna, Radha, Noenka. Wie ben ik

en achter wie loop ik aan? Wie bedenk ik in mijn verlangende waan

en hoe verzin ik jou en mezelf. Ideaal samen. Zo volmaakt. Zo traag

en zo intens zoenend, zich eindeloos spiralend herhalend. Uniek

in die rommelende schakel van jaren en jaren en jaren.

Dit is wat ons allen met elkaar verbindt. Hierin zijn we één,

zijn we gelijk. Hoe ver ook van mij vandaan, Aramees of Zweeds,

Italiaan of Afrikaan, het smachten delen we. Allemaal. Triljarden

zijn me voorgegaan, onnoembare verliefden komen er nog aan.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters

Een reactie plaatsen

Tags: 1974, 2001, 2002, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013, 2019, Awater, Be my guest. I prefer to keep the door closed. Untranslatables; A task for poetry, Dat ben jij toch, De Groene Amsterdammer, debuutbundel, Denemarken, dichtbundel, dichter, Eline van Haarenprijs, essayist, essays, filosofe, filosofie, Filosofie Magazine, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Het ongelooflijke krimpen, Jannah Loontjens, literatuurwetenschap, Melopee poëzieprijs, Mijn licht gekwelde melancholische blik, NRC, poëzie, poëziebundel, Popular Modernism, promotie, romans, schrijver, Spectroscoop, Trouw, Universiteit van Amsterdam, Varianten van nu, Verliefd weer, Zweden

Zoals gewoonlijk

20 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Claire Vanden Abbeele

Op zoek naar een gedicht stuitte ik op de fraai uitgegeven bundel ‘Als vrouwen beminnen’ van Claire Vanden Abbeele (1936-2023) uit 2007. Ik herinnerde me dat ik al eens over deze bundel had geschreven maar wat ik destijds niet had gezien is dat helemaal voorin iemand in haar eigen handschrift een eigen gedicht (vermoed ik) heeft geschreven. In januari 2011 schreef deze vrouw het volgende:

Hier en nu

Op een dag in het hier en nu

zal ik zijn wie ik ben

geen mens van vrees en verdriet

alleen maar een vrouw, onbevangen

die vertrouwt en zich verbindt

met hen die me omringen

hier en nu

of in jouw

mijn liefste liefde….

Ik hou heel erg van opdrachten, kleine boodschappen, aantekeningen of noten die lezers van dichtbundels zelf in kantlijnen of elders in een dichtbundel schrijven. Het maakt zo’n (tweedehands) bundel voor mij extra waardevol. Iemand heeft de moeite genomen iets persoonlijks te schrijven voor zichzelf of voor een ander en door het lot is dit in mijn bezit gekomen. Wanneer een bundel zo uitdrukkelijk over de liefde en het vrouw zijn gaat is een persoonlijk gedicht met de hand geschreven dan een klein extra cadeautje.

Natuurlijk wil ik hier ook een gedicht van deze bijzondere vrouw, dichter, therapeute, schrijver en kunstenaar plaatsen. Ik koos uit ‘Als vrouwen beminnen’ het gedicht ‘Zoa;ls gewoonlijk’.

Zoals gewoonlijk

Zoals gewoonlijk

alleen maar jij en ik

kijkend naar zoenen die zuchten.

Geen aarde, geen hemel

alleen kinderen die spelen.

Zoals gewoonlijk dromen jij en ik

zich tot zwervers die sterren plukken

om gitzwarte lakens van te maken

waarop ze reizen en rusten

voor altijd.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, Liefdespoëzie, Vlaamse dichters

Een reactie plaatsen

Tags: 1936, 2007, 2011, 2023, aantekeningen, Als vrouwen beminnen, België, Claire Vanden Abbeele, dichtbundel, dichter, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, handgeschreven gedicht, Hier en nu, Kantlijn, kunstenaar, liefde, Liefdesgedicht, liefdespoëzie, notieties, poëzie, poëziebundel, schrijver, therapeute, Vlaamse dichter, Vlaanderen, vrouw-zijn, Zoals gewoonlijk

Honger, heteronormativiteit & het heelal

19 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Lies Gallez

De Vlaamse schrijver, taaldocent aan migranten en dichter Lies Gallez (1990) was tot 2023 vooral bekend van haar verhalen. Ze behaalde in 2014 haar master Audiovisuele Kunsten Schrijven aan het RITCS in Brussel. In datzelfde jaar won ze ook de publieksprijs van de A.L. Snijdersprijs, de Hendrik Prijs-prijs en de TOTAALprijs. Haar verhalen verschenen in onder meer De Gids, Kluger Hans en Deus Ex Machina. In 2021 verscheen haar bejubelde verhalenbundel Het water vangen en was ze ‘rijzende ster’ van het jaar volgens NRC Handelsblad.

Haar poëzie verscheen in Het Liegend Konijn en in 2023 verscheen haar debuutbundel als dichter ‘honger, heteronormativiteit & het heelal’, een persoonlijke maar kritische reflectie op conventionele waarden in drie delen. De bundel onderzoekt de zwaarte en complexiteit van het leven aan de hand van thema’s als homofobie, geweld, kapitalisme, overconsumptie en de invloed van sociale media. Uit het eerste hoofdstuk ‘honger’ komt onderstaand gedicht.

je zegt niemand dat je dood wil, alleen dat je een kat wenst te adopteren tegen de leegte op je schoot.

je stiltes hebben nerven die eindigen bij je chronische angst om te struikelen. je wil het niet verliezen van de zwaartekracht. je weet: de zwaartekracht sterft nooit. je hink-stap-springt door de minuten. tussen je tenen zitten blaren.

je hebt een huis vol stopcontacten die je controleert, controleert, controleert. na de vierde ronde gaat die hyperactieve zee in je onderbuik misschien een hazenslaapje doen. je neuriet een liedje, prikt de blaren open met een naald.

je zegt: een lege schoot toont de afwezigheid van liefde. je wacht op windstilte. je wacht op een wapenstilstand. je wacht op een adoptieprocedure.

je zegt niemand dat je dood wil. de holtes tussen stiltes vul je. je kunt leren controleren. je kunt leren niet meer bang te zijn voor agressieve katten.

je wil geen kogel door je hoofd maar door je gedachten jagen. je naait een nieuwe huid over je blaren heen, noemt het een wapenstilstand. je zegt niemand dat je niet wil sterven met een lege schoot.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, Vlaamse dichters

Een reactie plaatsen

Tags: 1990, 2014, 2023, A.L.Snijdersprijs, Audiovisuele Kunsten Schrijven, België, Brussel, De Gids, de invloed van sociale media, Deus ex Machina, dichtbundel, dichter, docent, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, geweld, Hendrik Prijs-prijs, het Liegend Konijn, homofobie, Honger, honger heteronormativiteit & het heelal, kapitalisme, Kluger Hans, Lies Gallez, migranten, overconsumptie, poëzie, poëziebundel, publieksprijs, RITCS, schrijver, thema's, TOTAALprijs, verhalen, Vlaams dichter, Vlaanderen

Dichter bij Achterberg

18 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Simon Vinkenoog

Over de dichter Gerrit Achterberg (1905-1962) heb ik al vele malen geschreven op dit blog. In de categorie Dichter over dichter schreven al verschillende dichters een gedicht over deze toch wel omstreden dichter (hij kreeg 16 jaar TBS voor de moord op zijn hospita en de aanranding van haar dochter en hij verbleef meer dan vijf jaar in diverse forensisch psychiatrische inrichtingen), kwam hij in de categorie Dubbelgedicht terug en ook over zijn werk schreef ik meerdere malen.

In 1965 verscheen voor de eerste keer de bundel ‘Dichter bij Achterberg’ samengesteld door Wim Hazeu bij Nijgh & Van Ditmar. Mijn editie is een tweede gewijzigde druk uit 1981. In deze bundel staan maar liefst meer dan vijftig gedichten van Nederlandse en Vlaamse dichters, gewijd aan Gerrit Achterberg. Dat Achterberg niet alleen door tijdgenoten bewonderd werd als dichter (hij ontving onder andere in 1949 de P.C. Hooft-prijs en in 1959 de Constantijn Huygens-prijs en wordt hij beschouwd als een van de belangrijkste dichters in de twintigste-eeuwse Nederlandse poëzie) maar ook door dichters uit latere generaties blijkt uit de bijdragen in deze bundel; van Roland Holst, Mok, Vroman en Polet tot Lucebert, Büch en Vinkenoog. Allemaal schreven ze een gedicht over deze bijzondere dichter.

Achterin de bundel staan vele pagina’s noten met verwijzingen naar artikelen die geschreven zijn over Gerrit Achterger en informatie over de deelnemende dichters.

Volledig willekeurig en alleen maar omdat het vandaag zondag is, koos ik voor het gedicht ‘Zondag’ van Simon Vinkenoog (1928-2009) dat eerder verscheen in zijn bundel ‘Wondkoorts’ uit 1950.

Zondag

Voor Gerrit Achterberg

zesmaal de reis om het vers

in evenveel dagen

wakkerworden en de pijn

niet langer kunnen verdragen

zandloper woestijn

leeg – het glas gebroken

rijmpijn woordenwijn

vrij van de rust der zondagen

te zijn

en voortijds op jacht

naar het laatste woord

geen letter gelezen

geen bede verhoord

Geplaatst in Dichtbundels, dichters over dichters, Favoriete dichters, Gedichten in thema's

Een reactie plaatsen

Tags: (forensisch-)psychiatrische inrichtingen, 16 jaar TBS, 1928, 1949, 1950, 1959, 1965, 1981, 2009, aanrander, artikelen, Boudewijn Buch, Constantijn Huygens-prijs, dichtbundel, dichter, Dichter bij Achterberg, dichters over dichter, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Gerrit Achterberg, Leo Vromans, Lucebert, Maurits Mok, moordenaar, omstreden, P.C. Hooft-prijs, poëzie, poëziebundel, Roland Holst, samensteller, Simon Vinkenoog, Sybren Polet, TBS, tweede druk, verwijzingen, vijftig gedichten, Wim Hazeu, Wondkoorts, zondag

Lente in de klas

17 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

Gedichten over het onderwijs in Nederland

Toen ik las dat er een vuistdikke bloemlezingen verschenen was getiteld ‘Er hangt iets van lente in de klas…’ met gedichten over het onderwijs, moest ik meteen aan de bloemlezing ‘Soms moet het werkelijk stil zijn‘ uit 2011. Op zichzelf niet verwonderlijk, de samenstellers van die bloemlezing waren Theo Magito (1951) en Henk Sissing (1954), dezelfde samenstellers van deze nieuwe bloemlezing. Ruim vijftien jaar hebben Theo Magito en Henk Sissing gezocht naar de mooiste parels en ze resulteerden in een schatkamer van ruim 800 pagina’s (met circa 900 gedichten) waarin de lezer oneindig kan verdwalen. De bloemlezing ‘Soms moet het werkelijk stil zijn’ zal vast en zeker de basis zijn geweest van deze nog ruimere keuze.

Magito en Sissing, die bij de samenstelling van het boek zijn geholpen door kenners en specialisten, kozen ervoor om te werken met vier secties: onderwijsgedichten in de middeleeuwen, gedichten tot de onderwijswet van 1806, onderwijspoëzie in de 19^e eeuw en gedichten over de 20^e en 21^e eeuw. Iedere sectie is met hulp van Willem Kuiper (UvA), Sarah Van Ruyskensvelde (KU Leuven) en Jacques Dane (Nationaal Onderwijsmuseum) in een historische context geplaatst. Ook Gert Biesta heeft met een voorwoord een duit in het zakje gedaan. Volgens hem werkt een blik op historische gedichten over het onderwijs relativerend, omdat ze laten zien dat veel hedendaagse ideeën en spanningen van alle tijden zijn.

En dat is gelukt want de gedichten gaan over ideeën en verlangens, over schoolvakken, over mensen. Ze zijn dikwijls liefdevol, vaak ironisch en soms kritisch. De teksten zeggen daarbij niet alleen iets over hoe het onderwijs zich in de loop der eeuwen heeft ontwikkeld, maar ook over hoe de poëzie zelf is veranderd. Het vuistdikke boek bevat allerlei soorten gedichten waarin zich een voorzichtig patroon aftekent van strakke en vormvaste poëzie met een serieuze toon, naar speelse en vrije gedichten.

De bundel ‘Er hangt iets van lente in de klas…’ is een verzameling van allerlei soorten poëzie: vormvaste gedichten en vrije verzen, prozaïsche gedichten, liedteksten, en zelfs soms visuele poëzie. De gedichten hebben thema’s als het leven op de basisschool, of op het voortgezet onderwijs. Er zijn gedichten over leraren of gedichten bezien vanuit hun perspectief van de leerlingen. Soms zijn kinderen aan het woord, dan weer hun ouders.

Uit de bundel nam ik het gedicht ‘Na de schooltijd’ van dichter Johanna Kruit (1940).

Na de schooltijd
.
Ik doe mijn ogen op een kiertje dicht.
De wolken zeilen hoog voorbij. Ik lig
languit. Gras kriebelt mijn gezicht.
.
Ik denk aan dingen die ik nog niet weet.
Hoe bloemen bloeien, hoe een vogel leeft
en waarom water van de zee beweegt.
.
Er komt een vlinder even zitten op een bloem.
Ik plaag hem met het puntje van mijn schoen
en sta weer op: ik moet nog huiswerk doen.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, Gedichten in thema's

Een reactie plaatsen

Tags: 1806, 1940, 1951, 1954, 19e eeuw, 2011, 2025, 20ste eeuw, 21ste eeuw, 800 pagina's, 900 gedichten, bloemlezingen, dichtbundel, dichter, Er hangt iets van lente in de klas..., gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Gert Biesta, Henk Sissing, ironisch, Jacques Dane, Johanne Kruit, kritisch, KU Leuven, liedteksten, liefdevol, Na de schooltijd, Nationaal Onderwijsmuseum, onderwijsgedichten, onderwijswet, ontwikkeling van de poëzie, poëzie, poëziebundel, prozaïsche gedichten, Sarah Van Ruyskensvelde, Soms moet het werkelijk stil zijn..., Theo magito, UVA, Visuele poezie, Voorwoord, vormvaste gedichten, vrije verzen, Willem Kuiper

Bart Meuleman

16 jan

Geplaatst door woutervanheiningen

omdat ik ziek werd

Vandaag sta ik voor mijn boekenkast en pak ik van de onderste plank dit keer, zonder te kijken een bundel. Het is de bundel ‘omdat ik ziek werd’ van de Vlaamse schrijver, toneelschrijver, regisseur, essayist en dichter Bart Meuleman (1965) uit 2008. Opnieuw zonder te kijken open ik de bundel en daar lees ik het gedicht zonder titel met de intrigerende beginregel ‘zoals een vrouw, die overloopt van melk en liefde’. Dat gedicht wil ik hierbij met jullie delen.

Bart Meulemans publiceerde drie dichtbundels. In 2002 was hij writer in residence voor het literaire tijdschrift Yang. Voor zijn dichtbundel ‘Hulp’ ontving hij in 2004 het Charlotte Köhler Stipendium en werd hij genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. Zijn volgende bundel ‘omdat ik ziek werd’, kreeg nominaties voor onder andere de VSB Poëzieprijs en de Herman de Coninckprijs en zijn vooralsnog laatste bundel is uit 2015 en getiteld ‘Mijn soort muziek’

zoals een vrouw, die overloopt van melk en liefde

haar linkerhand naar een kussen brengt,

in die gedachte wil ik afscheid nemen.

overschouwend nog één enkele keer. uitsluitend

zachte gewassen.

niet het lichaam, de asse.

Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, Uit mijn boekenkast, Vlaamse dichters

Een reactie plaatsen

Tags: 1965, 2002, 2004, 2008, 2015, Bart Meuleman, België, Blind gepakt, Charlotte Köhler stipendium, dichtbundel, dichyter, essayist, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Herman de Coninckprijs, hulp, literair tijdschrift, Mijn soort muziek, nominatie, omdat ik ziek wer, poëzie, poëziebundel, regisseur, schrijver, toneelschrijver, Uit mijn boekenkast, Vlaamse dichter, Vlaanderen, VSB poëzieprijs, writer in residence, Yang

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

Site-archief

Een nieuw seizoen

Antoine Uitdehaag

De nacht van de onmogelijke terugkeer

Liesbeth D’Hoker

Verjaardag

Ester Naomi Perquin

Niet naar het water kijken

Merlijn Huntjens

Verliefd, weer

Jannah Loontjens

Zoals gewoonlijk

Claire Vanden Abbeele

Honger, heteronormativiteit & het heelal

Lies Gallez

Dichter bij Achterberg

Simon Vinkenoog

Lente in de klas

Gedichten over het onderwijs in Nederland

Bart Meuleman

omdat ik ziek werd

MUGZINE

MUGBOOKS

Meest recente berichten

Categorieën

Archief

Meta

Ik neem deel aan:

Ik neem deel aan:

Zichtbaar alleen

Follow Blog via Email

Twitter Updates

Blog statistieken

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

Site-archief

Antoine Uitdehaag

Dit delen:

Liesbeth D’Hoker

Dit delen:

Ester Naomi Perquin

Dit delen:

Merlijn Huntjens

Dit delen:

Jannah Loontjens

Dit delen:

Claire Vanden Abbeele

Dit delen:

Lies Gallez

Dit delen:

Simon Vinkenoog

Dit delen:

Gedichten over het onderwijs in Nederland

Dit delen:

omdat ik ziek werd

Dit delen:

MUGZINE

MUGBOOKS

Meest recente berichten

Categorieën

Archief

Meta

Ik neem deel aan:

Ik neem deel aan:

Zichtbaar alleen

Follow Blog via Email

Blog statistieken