2. Metamorfose
Mijn vader is mij vergeten
in de opwinding van het sterven.
Zoals een kind dat niet wil eten,
hij besteedt nergens aandacht aan.
Ik zit aan de rand van zijn bed
terwijl de levenden ons omringen
als zoveel boomstronken.
Eens, voor de allerkleinsten
een fractie van een moment, dacht ik
hij leefde weer in het heden;
toen keek hij naar mij
terwijl een blinde man staart
rechtstreeks in de zon, aangezien
wat het ook met hem kon doen
is al gedaan.
Toen zijn blozende gezicht
zich van het contact afwendde.
.
Metamorfose
.
We hebben door een vreemde en vermoeiende tijd geploeterd,
Alleen al de kalender noemt het winter;
Wij hebben een aarden poel aanschouwd, diep in slijm,
Stel je een hemel van steen voor.
.
We hebben het leven gevonden, verborgen tussen de plooien van het slijk,
Overal voelde ik leven, overal hoorde ik leven in harmonie.
De aarden schelp kraakt van het verlangen daaronder;
De lente kruipt uit de cocon.
.
Haar nietige vleugels trillen van de wil om te groeien,
Ze klampt zich vast en spreidt zich uit als een oog dat zich opent;
Groter, vaardiger, meer ontwikkeld, zie,
De perfecte vlinder.
.
ZICHTBAAR ALLEEN 